यत्र स्नानं कृतं भवति, तत्र जनः शुद्धः स्यात्, पशुपतिं च पश्यति। तत्र स्वर्णमणिमुक्ताद्यैः निर्मितानि महाप्रासादानि तथा सर्वकामफलानि दृश्यन्ति। सौन्दर्यसरोवरे स्नानं कृत्वा पुरुषः सुन्दरः भवति। प्रेमसरोवरे स्नातः शुद्धः, एकाग्रचित्तः, इच्छितं सुखं लभते, मृत्युः पश्चात् शिवस्य धाम प्राप्नोति। आषाढस्य शुक्लाष्टम्यां यः जागरणं करोति, गजसरोवरे स्नानं कृत्वा विश्वरूपं पूजयति, अजगन्धसरोवरे स्नातः ब्रह्मेश्वरं शिवं पश्यति। चक्रतीर्थे स्नानं कृत्वा चक्रेश्वरं पूजयन्, रुद्रलोकं कामप्रासादे प्राप्नोति। स सोमवत् शुद्धः भूत्वा सोमलोके रमते। इदं कथं जातम्? अहं सत्यम् इच्छामि श्रोतुम्। तव सत्यं वदामि—सोमेश्वरलिङ्गस्य उत्पत्तिः कथम् अभवत्। सोमदेवः, पुण्यः, जगतः परमपोषकः अस्ति। अवन्त्यां महान्, भाग्यशाली अत्रिर्ऋषिः तपःसम्पन्नः असीत्। स ब्रह्मध्याननिष्ठः, उत्तानबाहुः, तपः अकरोत्। तस्य नेत्रेभ्यः तेजः निष्पतितम्, दशदिशः प्रकाशयामास। दिशः तद् तेजः धारयितुं न अशक्नुवन्। तत् तेजः सर्वलोकान् दीप्त्वा, भूमौ पतितम्। सोमात् उदकं समुत्पन्नम्, तद् तेजसा आसीत्। तद्वत् सोमसदृशी शिप्रा नदी सर्वसिद्धिदायिनी प्रसिद्धा अभवत्। सा त्रैलोक्ये पापिनामपि पुण्यप्रदा कीर्तिता। चत्वारः अपि जनाः तस्याः दर्शनमात्रेण पापात् विमुक्ताः भवन्ति। यः ज्ञानवान् तत्र स्नानं, दानं, जपं, यज्ञं वा करोति, तिलोदकेन पिण्डप्रदानं च यः करोति, शिप्रा सर्वत्र दुर्लभा, सोमः सोमपात्रं च तथा। शिप्रासोमयोः जलं, व्यास, कोटितीर्थफलं ददाति। अमावास्यायां सोमवारे व्यतीपातयोगे यदा भवति, तदा, महर्षे, सोमवतीतीर्थस्य उत्पत्तिः अभवत्। सोमः लोकहिताय रथमारोपितः अभवत्। सहस्राश्वयुक्तः, ब्रह्मणा प्रेरितः। सर्वे हृष्टाः, प्रसन्नचित्ताः, हृदयेन तं स्तुतवन्तः। स त्रैलोक्यं व्याप्य, पृथिव्यां अवतरत्। सप्तसप्तति बारं समुद्रं परिक्राम्य, ततः दिव्यौषधयः भूमौ उत्पन्नाः, शुद्धाः, निर्मलाः। अनन्तरं पुण्यः सोमः सदा जगत् तुष्टः अभवत्। ततः ब्रह्मा, लोकपितामहः, तं आज्ञापयामास। सोमाय दक्षस्य सप्तविंशति कन्याः, महाव्रतानिष्ठाः, दत्ताः। तं राज्यं प्राप्त्वा, सोमः पत्निभिः परिवृतः अभवत्। आदरणीयः अत्रिः होतृः, पुण्यः भृगुः अध्वर्युः अभवत्। आदरणीयः विष्णुः सनकादिभिः सह सदस्यः अभवत्। सिनिवाली, कुहू, धृति, पुष्टि, प्रभा, वसु च तत्र स्थिताः।