ततः सुरैः पृष्टः ब्रह्मा, “महेश्वरः महादेवः कुत्र अस्ति?” इति पृच्छति स्म। ततः ब्रह्मा देवैः सह गणाधिपं अपि पप्रच्छ। “वदस्व, नमः ते; वयं तुभ्यं लड्डूकानि दास्यामः, हे महाबल!” इत्युक्त्वा ते विनयेन पृच्छन्ति स्म। तदा गणाधिपः अवदत्—“एष बालः करभः महादेवः, यं श्रेष्ठाः मुनयः दृष्टवन्तः। वयं अपि तं महेश्वरं ज्ञातवन्तः, यतः सः स्वयम् भाषते।” एवं चिन्तयन्—“कथं सः ज्ञातः?”—शङ्करः विस्मितः अभवत्। तत्र दिव्यं लिङ्गं ससृजत्, यः करभेश्वरः इति प्रसिद्धः। तस्मात् कालात् शङ्करः करभेश्वरः इति विख्यातः अभवत्। सः करभं तस्य नाम्ना प्रतिष्ठापयामास, यः स्वनाम्ना प्रसिद्धः, अतिशयेन पूजितः च। तत्र सुराः सुगन्धितपुष्पैः, भोजनैः च, पूजां कृतवन्तः। एतेषां फलं शृणु। तस्य लाभः अधिकः भवति; अस्मिन विषये सन्देहः नास्ति। एवं करभेश्वरः अस्मिन लोके श्रीदः इति प्रसिद्धः अभवत्। ततः सनत्कुमारः उवाच—विघ्ननाथः देवैः लड्डूकैः पूजितः। यः भक्त्या तं पूजयति, तस्य किञ्चित् विघ्नः न जायते। चतुर्थ्यां उपवासनं कृत्वा, विशेषतः शिप्रायां स्नात्वा, रक्तचन्दनयुक्तेन जलेन, मन्त्रजपपूर्वकं स्नानं कृत्वा, दिव्यं धूपं दद्यात्, यः लड्डूकप्रियः सः तुष्टः भवति। तस्य कदापि रोगः, भयम्, विघ्नः वा न भवति। पुनः भूमौ अवतरन्, सः भूमिपालः भवति। यः श्रद्धया पूजयति, सः शिवलोकं प्राप्य हर्षं अनुभवति। यः जयेश्वरं देवदेवं महेश्वरं पश्यति, यः शिवद्वारे शिवलिङ्गं पूजयति, तस्य फलं महत्। अधुना अन्यं वर्णयामि—परमं मार्कण्डेश्वरं। यः तं शङ्करं पश्यति, वाजपेयस्य फलम् प्राप्नोति। शृणु, व्यास, तस्य नगरे उत्तमं महास्थानम्। भक्तानां कामान् पूरयति, पुत्रवत् रक्षति। सा ब्रह्मणा पूजिता, देवश्रेष्ठैः स्तुता; ब्रह्मात् पूर्वं सा आसीत्, सिद्धिदा च। यः ब्रह्मसरोवरे स्नात्वा ब्रह्मेश्वरं शिवं पश्यति, तस्य लाभः महत्। अधुना अन्यं वर्णयामि—परमं यज्ञसरोवरम्। यज्ञाय निर्मितं कूपं यज्ञसरोवरं स्मृतम्। यः तत्र स्नात्वा पशुपतिं पश्यति, सः विशुद्धः भवति। सुवर्णरत्नमणिमुक्ताभिः निर्मितानि राजप्रासादानि, सर्वकामानां समृद्धिः—एवं फलं। यः शोभासरोवरे स्नात्वा, सः सुन्दरः भवति। यः कामसरोवरे स्नात्वा, विशुद्धः, एकचित्तः, इच्छितं सुखं लभते, मृत्युः अनन्तरं शिवलोकं गच्छति। आषाढस्य शुक्लाष्टम्यां यः जागरणं करोति, तस्य पुण्यं महत्। यः करभसरोवरे स्नात्वा विश्वरूपं पूजयति, तस्य पुण्यं महत्। यः अजगन्धसरोवरे स्नात्वा ब्रह्मेश्वरं शिवं पश्यति, तस्य पुण्यं महत्। यः चक्रतीर्थे स्नात्वा चक्रेश्वरं पूजयति, सः रुद्रलोकं इच्छिते प्रासादे प्राप्नोति। सोमवत् विशुद्धः, सोमलोकं प्राप्य तत्र रमते। किमिदं जातम्? अहं तत्त्वं श्रोतुम् इच्छामि। एवं पुण्यस्थलानां, तीर्थानां, देवपूजनस्य, स्नानस्य च महिमा व्यासाय सनत्कुमारः प्रीत्या, श्रद्धया, विस्तारपूर्वकं कथयति स्म।