ततः भगवान् पुत्रं गुरोः प्राप्त्वा हर्षपूर्णः प्रजापतिं समुपेत्य जगाम। अवन्त्यां तु अङ्कपादे स्थले मृत्युः यमं न पश्यन्ति। महाकालपुर्यां आद्यः देवः परमपुरुषः विराजते। कुशस्थलीस्थले पंचरूपं ये पश्यन्ति, तेषां महत् फलम्। मम आगमनात् आरभ्य रामस्य किञ्चिदपि अनिष्टं न भवति। एतद्वचनं श्रुत्वा सृष्टिकर्ता संतुष्टः हरिं संबोधितवान्। ये त्वां आदिपुरुषं पुरुषश्रेष्ठं जानन्ति, तेषां महाकालस्य अधः दीप्तं रूपं यः पश्यति, अश्वमेधस्य फलम् अवाप्नोति। सृष्टिकर्तारं कालं च पूजयित्वा रथं आरोहत्। सः अकालमृत्युः, रोगः, आपदः च न प्राप्नोति। सुगन्धितपुष्पैः, धूपैः, विविधैः भोजनैः च पूजां कृत्वा। पुनः इमं लोकं प्राप्त्वा शुद्धकुले जन्म लभते। चन्द्रादित्यः नाम्ना देवः, पूर्वं चन्द्रसूर्याभ्यां पूजितः। यं देवता-दानवाः पूजयन्ति, तं यो पूजयति, स चन्द्रसूर्ययोः लोकं प्राप्नोति, सर्वकामान् आप्नोति। तं केवलं दृष्ट्वा, पापकुले जन्म न भवति। कथं करभेशः देवः उत्पन्नः? अस्मिन् वने सः परमसुखेन क्रीडितवान्। दीर्घकालं क्रीडन् शंकरः युवा गजः अभवत्। देवाः विस्मयपूर्णाः तं अन्वेष्टुम् आरब्धवन्तः। ततः ब्रह्मा देवैः पृष्टः, 'महेश्वरः कुत्र?' इति अपृच्छत्। ब्रह्मा देवैः सह गणाध्यक्षं अपृच्छत्। 'नमः ते, वद; मोदकं दास्यामः, महाबल!' इति। 'एष युवा गजः महादेवः, श्रेष्ठैः विप्रैः दृष्टः।' 'स्वयं वयं महादेवम् अभिजानिमः, सः भाषते।' इति। 'कथं ज्ञातः?' इति चिन्तयन् शंकरः आश्चर्यं अकरोत्। तत्र दिव्यं लिंगं निर्मितवान्, करभेश्वरः इति नाम्ना। तस्मात् कालात् शंकरः करभेश्वरः इति प्रसिद्धः अभवत्। गजं तत्र स्थापयामास, स्वनाम्ना प्रसिद्धं, अतीव पूजितम्। सुगन्धितपुष्पैः, भोजनैः च पूजां कृत्वा, तेषां फलम् शृणु। सः अति उत्तमं लाभं प्राप्नोति; अत्र संशयः नास्ति। एवं करभेश्वरः अस्मिन् लोके श्रीदः इति प्रसिद्धः अभवत्। सनाथ्कुमारः उवाचः— ततः विघ्ननाथः देवैः मोदकैः पूजितः। यः तं भक्त्या पूजयति, तस्य विघ्नं न भवति। चतुर्थ्यां उपवासं कृत्वा, विशेषतः शिप्रायां स्नात्वा। रक्तचन्दनयुक्तेन जलेन, मन्त्रजपपूर्वकं। दिव्यं धूपं दद्यात्, सुगन्धितं, मोदकप्रियाय। तस्य रोगः, भयम्, विघ्नः कदापि न जायते। पुनः लोके अवतर्य, पृथिव्याः अधिपः भवति। श्रद्धया पूजयन् शिवलोकं प्राप्य प्रमोदते।