ततः स जगन्नाथः परमपुरुषः क्षमां याचमानं शृण्वन्, “एषा क्षन्तव्या” इति तेनोक्तं सम्यक् अवगच्छन्। ततः श्रीकृष्णः तं धातरं प्रोवाच—“मम गुरोः वचनं शृणु।” गुरवे श्रेष्ठतमं द्रव्यं परमगुरवे समर्पयेत् इति तेनोक्ते, ब्रह्मा तदा युद्धे यमस्य पराजयम् अवगच्छत्। धर्मराजः तदाकर्ण्य ब्रह्माणं वाक्यम् उवाच। यमलोकं प्राप्तः स देहहीनः पुनः सशरीरः अभवत्। तदाकर्ण्य स्वयं ब्रह्मा जगन्नाथः पुनरपि वाक्यम् उवाच—“तस्मात् पुत्रं सान्दीपनये मुनये तदर्हणीयं समर्पय, पुत्र।” धर्मराजः तद्वचनं शृण्वन् पुत्रं सान्दीपनये दत्तवान्। स पुत्रं सर्वलक्षणसम्पन्नं कृष्णाय प्रदाय तुष्टः अभवत्। तदा भगवान् पुत्रं गुरोः प्राप्त्वा हर्षेण प्रजापतेः समीपं जगाम। अवन्त्यां तु अङ्कपादाख्ये स्थले मृताः यमं न पश्यन्ति। महाकालपुर्यां स प्राचीनः देवः परमपुरुषः स्थितः। कुशस्थलीस्थे पञ्चरूपदर्शनं ये कुर्वन्ति, तेषां महदनुग्रहः स्यात्। मम आगमनेन आरभ्य रामस्यापि किञ्चिदपि अनिष्टं नास्ति। एतेषु वचनेषु सृष्टिकर्ता तुष्टः हरिं प्राह। ये त्वां पुरुषं प्रथमतमं नरश्रेष्ठं विज्ञाय भजन्ति—महाकालं तले दीप्यमानं यः पश्यति, स अश्वमेधस्य फलम् आप्नोति। सृष्टिकर्तारं कालं च पूजयित्वा स रथमारोहत्। स तु अकालमृत्युः, रोगः, आपद्वा न प्राप्नोति। सुरभिपुष्पैः, धूपैः, नानाविधान्नैः च तं पूजयेत्। पुनः इमं लोकं प्राप्य शुद्धकुले जायते। चन्द्रादित्याख्यः स देवः, यं चन्द्रसूर्यौ कदाचित् पूजयामासतुः। यः स देवः सुरासुरैरपि पूजितः, तस्य पूजनं कृत्वा स चन्द्रसूर्ययोः लोकं प्राप्नोति, सर्वान् कामान् आप्नोति च। तं केवलं दृष्ट्वा अपि कदापि पापयोनिरे जन्म न भवति। कथं स देवः करभेश इति प्रसिद्धः उत्पन्नः? अस्मिन्नेव वने स परमानन्देन क्रीडन् स्थितः। दीर्घकालं क्रीडमानः शङ्करः युवा गजः अभवत्। देवाः विस्मयाकुलाः तम् अन्वेष्टुम् आरब्धवन्तः। तदा ब्रह्मा देवैः पृष्टः—“क्व स महान् महेश्वरः?” इति पप्रच्छ। ततः ब्रह्मा देवैः सह गणाधिपतिं पप्रच्छ। “वदस्व, त्वां वन्दामः, लड्डूकानि दास्यामः, महाबल!” इति तेनोक्तम्। “एष युवा गजः एव महादेवः, यं मुनिश्रेष्ठैः दृष्टः,” इति तेनोक्तम्। “वयं स्वयमेव तम् अवगच्छामः, स हि वक्ति,” इति देवाः ऊचुः। एवं चिन्तयन्—“कथं ज्ञातः?”—शङ्करः विस्मितः अभवत्। तत्रैव दिव्यं लिङ्गं निर्माय, करभेश्वरनाम्ना तत् प्रसिद्धं चकार। तस्मात् कालात् शङ्करः करभेश्वर इति ख्यातिं जगाम। स एव करभं नाम्ना प्रसिद्धं स्थापनं कृतवान्, यं सर्वे अतीव पूजयन्ति। सुरभिपुष्पैः, नानाविधान्नैः च यः पूजयति, तस्य फलं शृणु।