कालः तदा भीषणदण्डं गृहीत्वा देवैः साक्षात् पश्यद्भिः अच्युतस्य सन्निधौ तं दण्डं समारोपयत्। ततः देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, महर्षयः च, रामं दृष्ट्वा परमविस्मयं प्राप्नुवन्। युद्धे कालः कालदण्डं बलात् गृहीत्वा विनाशाय समारोपयितुम् उद्युक्तः अभवत्; तदा कृष्णः युद्धमध्ये शीघ्रं प्रविश्य तम् अवारयत्। सृष्टिकर्ता कालाय, कालास्त्रधारिणे, बलात् उवाच—“मा मोचयेत्।” तदा ब्रह्मा रामं सम्बोधितः—“त्वं शिरसि धार्यः, देव! लोके तव तुल्यः नास्ति। त्वं एव रामः, यस्य सामर्थ्यं विश्वं दग्धुम् अस्ति। विष्णुः अपि, एकः जगन्नाथः, तव रक्षणं प्राप्नोति। अतः सर्वे वयं विष्णुना, यस्य अङ्के त्वं विश्राम्यसि, अभिभूताः स्मः।” ततः चतुर्मुखः देवैः स्तुतः वाचं अब्रवीत्—“त्वं विष्णुरेव, एकः जगन्नाथः। पूर्वं त्वया यमः तस्य स्थाने स्थापितः। अतः, जगन्नाथ, पुरुषोत्तम, एषा दोषः क्षम्यताम्।” एतद् श्रुत्वा कृष्णः उवाच—“धात्रः, गुरोः वचनं शृणु। गुरवे उत्तमं दक्षिणां समर्पयितुं युक्तम्।” एतद् श्रुत्वा पितामहः यमः युद्धे पराजितः इति ज्ञातवान्। ततः धर्मराजः ब्रह्मणे इदं वचनं उवाच। यमलोकं प्राप्तः, देहहीनः पुनः देहवान् अभवत्। एतद् श्रुत्वा ब्रह्मा स्वयम्, जगन्नाथः, पुनः वाचं अब्रवीत्—“सुतं साण्डीपिने ऋषये समर्पय, पुत्र।” तद्वचनं श्रुत्वा धर्मराजः अपि सुतं साण्डीपिने दत्तवान्। साण्डीपिनिः कृष्णाय सर्वलक्षणयुक्तं बालं समर्पितवान्। ततः स्वपुत्रं गुरोः प्राप्त्वा प्रभुः हर्षपूर्णः सृष्टिपतिं उपससार। अवन्त्यां अङ्कपादे मृताः यमं न पश्यन्ति। महाकालपुर्यां आदिदेवः परमपुरुषः विराजते। कुशस्थलीस्थले पंचरूपं यः पश्यति—एवमेव मम आगमनात् रामस्य किञ्चित् अपि अनिष्टं नास्ति। एतद् वचनं श्रुत्वा सृष्टिकर्ता हर्षितः हरिं सम्बोधितवान्। यः त्वां आदिपुरुषं, नरश्रेष्ठं, वेत्ति—यः अधः दीप्तं महाकालं पश्यति, अश्वमेधफलं लभते। सृष्टिकर्तारं कालं च पूजयित्वा कृष्णः रथं आरोहति। सः अकालमृत्युः, रोगः, दुर्भाग्यं च न प्राप्नोति। सुगन्धितपुष्पैः, धूपैः, विविधैः खाद्योपहारैः च पूजितः। पुनः इमं लोकं प्राप्त्वा शुद्धकुले जन्म लभते। चन्द्रादित्यः नाम्ना देवः, यः पूर्वं चन्द्रसूर्याभ्यां पूजितः। यः तं देवम् पूजयति, देवदानवैरपि पूजितम्, सः चन्द्रसूर्ययोः सदृशं लोकं प्राप्नोति, सर्वकामान् लभते। तं केवलं दृष्ट्वा, कदापि दुष्टयोनौ न जायते। कथं देवः करभेशः इति प्रसिद्धः अभवत्? अस्मिन् वने सः परमानन्देन क्रीडितवान्। दीर्घकालं क्रीडन् शङ्करः युवाकुंजरः अभवत्। तदा देवाः विस्मयपूर्णाः तं अन्वेष्टुम् आरभन्त।