ततः नगाढघोषेण दुन्दुभीनां भेरीणां शङ्खानां च महती निनादः समभवत्। तेन शब्देन सम्प्रेरिताः देवाः, विद्याधराः, सिद्धाश्च, तं महाबलिनं समागच्छन्तं दृष्ट्वा विस्मयं जग्मुः। तदा सम्पूर्णा गणाः, न चित्रगुप्तेन प्रेरिताः, समरे तौ सैन्यं च केशवं च निपातयामासताम्। स तु कामदेवेन संरक्षितः, सर्वतोऽपि सहस्रशः गणान् विदारयन्, रणाङ्गणे दुर्जयो बभूव। एवं तु समरमुखे गणश्रेष्ठं विदारितं दृष्ट्वा चित्रगुप्तः शोकपूर्णं निनदं व्याहरत्। ततः सः पञ्चभिः बाणैः कृष्णमायान्तं समरे व्यधात्, अष्टभिः चान्यैः तस्य मुखमपि विदारितवान्। तदा कृतान्तः स्वं रथं समारुह्य निर्गतः, चित्रगुप्तः तु बाणैः विदारितः मूर्च्छितः पपात। तेन सेनापतयः भग्नाः, विविधा वाहिन्यः चूर्णिताः; चित्रगुप्तस्य पराजयं श्रुत्वा— युगान्ते यथा ज्वलन्वान् वडवानलः भूतविनाशाय उदेति, तथा सः कालः सर्वेषां नाशाय युद्धे प्रवृत्तः। स कालः, भीषणं दण्डं गृहीत्वा, देवैः निरीयमाणः, अच्युतस्य सन्निधौ, तं दण्डं समरे क्षिप्तुम् उद्यतवान्। तदा देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, महर्षयश्च, रामं दृष्ट्वा परमं विस्मयं जग्मुः। यदा कालः समरे कालदण्डं बलात् गृहीत्वा नाशाय क्षिप्तुम् उद्धृतवान्, तदा कृष्णः शीघ्रं युद्धमध्ये प्रविश्य तं निरोधयामास। 'मा विमुञ्च' इति सृष्टिकर्ता ब्रह्मा कालं, कालायुधधरं, बलात् उवाच। 'त्वं हि शिरसि धार्यसे, देव; लोके तव समो नास्ति। त्वदन्यः कः राम, यः जगत् दग्धुं समर्थः?' 'सर्वस्य जगतः एकाधिपतिः विष्णुः अपि त्वया संरक्षितः। अतः वयं सर्वे विष्णुना, येन त्वं आलिङ्गितः, पराजिताः।' इति श्रुत्वा, चतुर्मुखः ब्रह्मा, देवैः स्तुतः, पुनरुवाच— 'त्वमेव विष्णुरूपेण, एकाधिपतिः, जगति आगतः।' 'त्वया एव, भगवन्, यमः पूर्वं स्वस्थाने प्रतिष्ठापितः। अतः, भगवन्, विश्वेश, परमात्मन्, एष दोषः क्षन्तव्यः।' इत्येवं श्रुत्वा कृष्णः उवाच— 'धात्रः, मम गुरोः वचनं शृणु।' 'श्रेष्ठं गुरुदक्षिणां परं गुरवे समर्पयतु।' इति श्रुत्वा, पितामहः यमस्य युद्धे पराजयं श्रुत्वा विज्ञातवान्। ततः धर्मराजः ब्रह्माणं प्रति इदं वाक्यम् अवदत्। यमलोकं प्राप्तः सः, शरीररहितः, पुनः देहम् अवाप। एतत् श्रुत्वा, स्वयं ब्रह्मा, जगदधीशः, पुनरपि अवदत्— 'अतः, पुत्रं सान्दीपनये मुनये समर्पय, पुत्र।' इत्युक्त्वा, धर्मराजः अपि तं पुत्रं सान्दीपनये दत्तवान्। सः सर्वलक्षणसम्पन्नं बालं कृष्णाय प्रत्यर्पितवान्। तदा स्वपुत्रं गुरोः प्राप्त्वा, प्रभुः प्रमुदितः प्रजापतेः समीपं जगाम। अवन्त्यां तु अङ्कपादाख्ये स्थले मृताः यमं न पश्यन्ति। महाकालपुरी मध्ये आद्यः देवः परमपुरुषः स्थितः। ये कुशस्थलीमध्ये पञ्चरूपं पश्यन्ति— तेषां कृते, मम आगमनात् प्रभृति, रामस्य किञ्चित् अपि अनिष्टं नास्ति। एतेषु वाक्येषु उक्तेषु, सृष्टिकर्ता तुष्टः सन् हरिं उवाच। 'ये त्वां आदिपुरुषं पुरुषोत्तमं जानन्ति—' इत्यादि। यः महाकालं अधस्तात् ज्वलन्तं पश्यति, स अश्वमेधस्य फलम् आप्नोति। सृष्टिकर्तारं कालं च पूजयित्वा, रथमारुह्य जगाम। सः अकालमृत्युं, न रोगं, नापि दारिद्र्यं प्राप्नोति।