तदा क्रोधसमन्वितः यमः स्वीयान् प्रेतदूतान् संबोधितवान्। सः आज्ञापयत्—"तत्र गच्छत, तं निरुद्ध्य गृह्णीत च, मम समीपं आनयत।" यमस्य एवं उक्त्वा, तेषां मध्ये नरान्तकः नाम यमदूतः तं अवरुद्धुं प्रयत्नं कृतवान्। सः निरुद्धः नाभवत्, किन्तु नरान्तकः सुदृढः स्थित्वा, क्रोधेन समाक्रान्तः अभवत्। तत्रापि बलदेवः बहुभिः शरैः संग्रामे पीडितः। किन्तु तौ दिव्यधनुषी गृहीत्वा, यमस्य दूतान् विक्षिप्य, तान् निपातितवन्तौ। संग्रामे नरान्तकः अपि महाबलात् पराजितः। ततः शूरः नरान्तकः यमदूतैः सह पतितः। तदा रामकृष्णाभ्यां तेषां दूतानां वधेन ते भीताः अभवन्। अनन्तरं क्रुद्धः यमः, सर्वतः स्वदूतैः परिवृतः, अग्रे प्रस्थितवान्। तदा दुन्दुभीनां, भेर्याः, शङ्खानां च तुमुलध्वनिः अभवत्। तं महाबलिनं यमं समागच्छन्तं दृष्ट्वा, देवाः, विद्याधराः, सिद्धाश्च विस्मयं जग्मुः। तदा सर्वे दूताः, चित्रगुप्तेन अनुद्युक्ताः, तौ रामकृष्णौ च संग्रामे सैन्यं निपातितवन्तौ। केशवः अपि, कामदेवेन संरक्षितः, सर्वतः सहस्रदूतान् विदार्य, रणभूमौ अजय्यः विचरत्। चित्रगुप्तः, रणभूमौ अग्रदूतं विदीर्णं दृष्ट्वा, शोकनादं कृतवान्। सः पञ्चभिः शरैः कृष्णमायान्तं संग्रामे निपातितवान्, अष्टभिः शरैः तस्य मुखं विदारितवान्। ततः कृतान्तः स्वं रथं समारुह्य निर्गतः, चित्रगुप्तः शरपीडितः मूर्छितः पतितः। तेषां सेनापतयः भग्नाः, विभागाः च नष्टाः। चित्रगुप्तस्य पराजयश्रवणेन, सः कालः यथा युगान्ते वह्निः प्रजाहिंसां करोति, तथा सर्वनाशाय संग्रामे प्रवृत्तः। सः कालः भीषणदण्डं गृहित्वा, देवैः साक्षात् अच्युतस्य सन्निधौ, तं क्षिप्तुम् उद्यतवान्। तदा देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, महर्षयः च, रामं दृष्ट्वा अतिविस्मिताः अभवन्। कालः यमदण्डं बलात् गृहित्वा, संहाराय क्षिप्तुम् उद्यतः, तदा कृष्णः युद्धमध्ये शीघ्रं प्रविश्य तं निरोधयामास। सृष्टिकर्ता ब्रह्मा अपि कालं युद्धायुधधरं बलात् उवाच—"मा मुञ्च," इति। "त्वं शिरसि धार्यसे, देव; लोके तव तुल्यो नास्ति। त्वं विना अन्यः कः राम, यः विश्वं दग्धुं समर्थः?" इति ब्रह्मा उवाच। "सर्वस्य विश्वस्यैकपतिर्विष्णुः अपि त्वया संरक्ष्यते। अतः वयं सर्वे विष्णुना, यः तव अङ्के विश्राम्यति, विजिताः।" ततः चतुर्मुखः ब्रह्मा, देवैः स्तूयमानः, पुनः उवाच—"त्वमेव विष्णुरूपेण एको विश्वेश्वरः। त्वया एव पूर्वं यमः स्वस्थाने स्थापितः। अतः, विश्वनाथ, पुरुषोत्तम, एष दोषः क्षम्यताम्।" एवं श्रुत्वा, कृष्णः उवाच—"धात्रः, मम गुरोर्वचनं शृणु।" "गुरवे उत्तमं दानं परं गुरवे दीयताम्।" इत्युक्त्वा, पितामहः ब्रह्मा अपि यमस्य संग्रामे पराजयमवगतवान्। ततः धर्मराजः ब्रह्माणं प्रति इदं वचनमब्रवीत्। यमलोकं प्राप्तः सः देहहीनोऽपि पुनः सशरीरः अभवत्। एतत् श्रुत्वा, स्वयं ब्रह्मा, जगत्पतिः, पुनः वचनमब्रवीत्—"सुतं सान्दीपनये ऋषये समर्पय," इत्युक्त्वा। धर्मराजः अपि तद्वद् सुतं सान्दीपनये दत्तवान्। सः बालः सर्वलक्षणसम्पन्नः कृष्णाय समर्पितः।