नरकान्ते सर्वेश्वरस्य महात्मनः गमनानन्तरं, वैतरणी नदी मनुष्यानां कठिनसुलभा समुत्पन्ना। तदा पापक्षयेन सर्वे ते नरकात् मुक्ताः। सहस्रशः विमानानि समारुह्य सर्वतः समेता अभ्यरोहन्। ततः हे मुने, सर्वं नरकस्थानं रिक्तं अभवत्। तदनन्तरं मृत्युदूताः कृष्णस्य च वीराः उपस्थिताः। तदा तेषां परिचारकाः उचुः—“वीर, अत्र मार्गे रथं मा आनय।” यमेन निन्दिताः ये पापिनः मनुष्याः, येन लक्षवर्षेभ्यः अपि न विमुक्ताः, तेषां विषये श्रुत्वा सः करुणया अत्यन्तं क्लिष्टः अभवत्। सः उवाच—“अहम् सर्वेषां स्वर्गदाता, यमलोकप्रवेशप्रतिषेधकः च।” तस्य वचनं श्रुत्वा दूताः शीघ्रं यमं प्रति गताः। तदा यमः कोपसमन्वितः स्वपरिचारकान् सम्बोधयामास। “तत्र गच्छत, तं विहतयत, गृहीत्वा इह आनयत।” इति यमेन उक्तः परिचारकः नारन्तकः, न विहतः सन्, दृढं स्थित्वा क्रुद्धः अभवत्। बलदेवः अपि विविधैः शरैः संग्रामे आहतः। तदनन्तरं दिव्यधनुषः गृहीत्वा तैः यमदूतान् पराजिताः। नारन्तकः अपि संग्रामे बलिनां शक्त्या पराजितः। वीरः नारन्तकः यमदूतमध्ये पतितः। तदा रामकृष्णाभ्यां हताः दूताः भयाकुलाः अभवन्। यमः तदा क्रुद्धः, सर्वतः परिचारकैः परिवृतः, अग्रे अभ्यगच्छत्। तत्र ढक्काः, तुर्याः, गोशृङ्गाणां निनादः आसीत्। देवाः, विद्याधराः, सिद्धाः, तं महाबलिनं अग्रे सन्तं दृष्ट्वा। तदा परिचारकाः, चित्रगुप्तेन अनादिष्टाः, संग्रामे सेनां च केशवं च अभिहन्युः। सहस्रशः परिचारकान् विदार्य, कामदेवेन रक्षितः, सः युद्धे दुर्जयः विचरति स्म। चित्रगुप्तः अग्रपरिचारकं युद्धे विदारितं दृष्ट्वा, विषादनादं अकरोत्। पञ्चभिः शरैः कृष्णमायान्तं हत्वा, अष्टभिः तस्य मुखं विदारितम्। कृतान्तः स्वं रथं गृहीत्वा निर्गतः, चित्रगुप्तः शरैः आहतः मूर्च्छितः अभवत्। प्रधानाः भग्नाः, विभागाः विदारिताः; चित्रगुप्तं पराजितं श्रुत्वा। युगान्ते, यथा दाहकः अग्निः जीवस्य विनाशाय उद्भवति, तथा सः तेषां विनाशाय युद्धं अकरोत्। कालः तदा भयंकरदण्डं गृहीत्वा, देवैः निरीक्ष्यमाणः, अच्युतस्य सन्निधौ, तं प्रक्षिप्तवान्। तदा देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, महर्षयः, रामं दृष्ट्वा परमाश्चर्येण अभिपूर्णाः। कालः युद्धे कालदण्डं बलात् गृहीत्वा, विनाशाय प्रक्षिप्तुं इच्छन्, कृष्णः युद्धमध्ये शीघ्रं तं निरोधनाय उपस्थितः। “मा मोचय,” इति सृष्टिकर्ता कालं, कालायुधधारिणं, बलात् उक्तवान्। “त्वं शिरसि धार्यसे, हे देव; लोके तव तुल्यः नास्ति। त्वं राम, अन्यः कः जगद् दग्धुं समर्थः? विष्णुः अपि, एकः जगदीश्वरः, तव रक्षायाम् स्थितः। अतः सर्वे वयं विष्णुना अभिभूताः, यः तव आलिङ्गने विश्राम्यति।” तदा चतुर्मुखः देवैः स्तुतः वदति स्म। “त्वमेव विष्णुरूपेण, एकः जगदीश्वरः आगच्छसि। त्वया, हे प्रभो, यमः पूर्वं तस्य पदे स्थापितः।