प्रभासतीर्थयात्रायां तं अत्र आनयितव्यमिति निश्चितम्। ततो महादैत्यः पञ्चजनः समुद्रजन्तुरूपधारी तस्मै वचनमुवाच। ततः स वीर्यवान् तं पञ्चजनं समुद्रजन्तुरूपिणं हत्वा, अत्यन्तसौकर्येण तं जलाधिपगृहात् समुद्रजन्तुरूपेण समानीय। तं यमालयं गतं मन्यमानः स वरुणं प्रति वचनमब्रवीत्। किल प्राचीनकाले दैत्यदानवाः स्वबलदर्पिताः हता इति। तव निक्षिप्तं यद् रथं शत्रुसूदनेन धार्यम्— येन युद्धे मृत्युपतिं जित्वा बालकं दृष्टवान्, तं देवासुरैः संग्रामे दत्तमचलरथं। ततः हरिः रत्नभूषितं तं रथं दृष्टवान्। स रथः नानाविचित्ररूपैः शोभितः गरुडध्वजश्च आसीत्। स देवदैत्यासुरराक्षसाधिपैः अजेयः। तस्य चत्वारः शोभनचक्राः सहस्रसूर्यसमप्रभाः। स रथः घोररूपः समुज्ज्वलः, पक्षिराजध्वजेन चिह्नितः। तं रथं दक्षिणतो परिक्रम्य, देवान् प्रणम्य, जगदधिष्ठानः जनार्दनः शीघ्रं यमालयं जगाम। तत्र शार्ङ्गधन्वा शङ्खं दध्मौ। नरके ये मर्त्याः पापाचारनिष्ठिताः, तेषां शस्त्राणि मन्दानि जातानि, सर्वबन्धनानि च शक्तिहीनानि अभवन्। असिपत्रवनं नाम खड्गपत्रवनं पत्रहीनं जातम्। भैरवाभैरवकुम्भीपाकावाचिकाख्याः भीषणाः प्रदेशाः। वैतरणी नदी, यां पारगन्तुं दुःखिता, तदा सुलभा जाता, यदा स सर्वेश्वरः बली तत्र गतः। तदा तेषां पापक्षये सर्वे नरकात् विमुक्ताः। ते सर्वे हृष्टाः सहस्रैः विमानैः सर्वतो व्योम्नि समुत्पेतुः। ततः हे मुनि, सम्पूर्णो नरकदेशः शून्यः अभवत्। तदा यमदूताः कृष्णस्य च सैनिकाः। ते परिचारकाः ऊचुः— "वीर, अनेन मार्गे रथं मा नय।" ये पापिनः यमेन निःसारिताः, ये च कोट्यब्दपर्यन्तं न विमोचनीयाः। तेषां वचनं श्रुत्वा स करुणया सन्तप्तः। "अहं सर्वेषां स्वर्गदाता, यमालयप्रवेशप्रतिषेधकश्च।" इति वचनं श्रुत्वा दूताः शीघ्रं यमस्य समीपं जग्मुः। तदा यमः क्रोधसंयुक्तः स्वदूतान् इत्युवाच— "तत्र गत्वा तं निरुध्य, गृहित्वा अत्र आनयत।" इति यमस्य वचः श्रुत्वा नरान्तकाख्यः परिचारकः। तं न निरुद्ध्वा नरान्तकः स्थित्वा, क्रुद्धः। तदा बलदेवः अपि युद्धे नानाविधैः शरैः आहतः। दिव्यधनूंषि गृह्य, तौ यमदूतान् निपातितवन्तौ। नरान्तकः अपि युद्धे बलीनां बलात् अभिभूतः। वीरः नरान्तकः यमदूतमध्यपतितः। तदा रामकृष्णाभ्यां हतानां दूतानां भयमुपजग्मुः। ततः यमः क्रुद्धः सर्वतः स्वदूतैः परिवृतः अग्रे प्रस्थितः।