ब्राह्मणाः तं शप्तवन्तः, अन्ये च तत्र तिरस्कारवचनानि प्रोचुः। स्वबलदर्पेण ते तं मृत्तिकाभिः काष्ठैश्च ताडितवन्तः। व्रतपालनस्य विषये पृच्छन्तः, केनैतद्व्रतं दर्शितमिति जिज्ञासुः। किं ब्रह्मणा कृतं वा, किं वा स्वयमेव विष्णुना, इति संशयं चक्रुः। देवाधिपतिं मा उपहस, अद्य त्वं नूनं अस्माभिः मृत्यवे समर्पितः, इति तं तर्जयन्तः ऊचुः। सर्वैः ब्राह्मणैः परिवृतः स भगवान् स्मयमानः प्रशान्तया वाचा तान् संबोधितवान्—"यूयं दयालवः, सौहार्दभावे प्रतिष्ठिताः।" किन्तु त एव द्विजाः तस्य मायया मोहिताः आसन्। ब्राह्मणैः ताडितः स भगवान् परमक्रोधमाप। केशसंयुतः, गदाधरः, परदारोपजीवी च सन्, तान् शप्तवान्—"न तेषां पुत्राः स्थास्यन्ति, न पित्र्यं धनं, न च विद्या।" ते उग्रतया याचमानाः, परान्नभोजिनः भविष्यन्ति। ये तु ब्राह्मणाः ताडनकाले मयि दयां प्रदर्शितवन्तः, तेषां कुलोद्भवाः स्त्रियः मम प्रियाः भविष्यन्ति। ततः द्विजातयः तं प्रभुं शङ्करमिति ज्ञात्वा तत्रतः निर्गत्य, रुद्रसरोवरं स्नात्वा शतरुद्रीयं जपन्तः, तं प्रशमयन्ति स्म। "नाहं मिथ्यावादी, स्वेच्छाचारिणामपि सुखं न स्यात्," इति तेनोक्तम्। ये ब्राह्मणाः शान्ताः, दमवन्तः, मयि भक्ताः, ये च जनार्दनपरायणाः अग्निहोत्ररताः, तेषां कदाचन क्लेशः न भवति, येषां चित्तं सौहार्दे प्रतिष्ठितम्। एवं महादेवात् शापवरौ लब्ध्वा, ते तं विरिञ्चिं स्तुतिभिः तुष्टवन्तः। ब्रह्मणः वचनेन सर्वे द्विजश्रेष्ठाः तुष्टाः अभवन्। तत्र केचन ऋषयः "वेदान् वृणुमः" इति चक्रुः, अन्ये तु "किं नः वित्तेन, यदा पितामहः तुष्टः?" इति प्रोचुः। "शान्ताः सुखिनः लोकाः अस्माकं वरप्रदानात् स्यु:" इति च कामयन्तः। ततः वरार्थं परस्परं युद्धाय सज्जाः अभवन्। केचन ऋषयः उदासीनाः, केचन तु मौनिनः। तस्मात् क्षेत्रात् पवित्रे क्षेत्रेषु च श्रेष्ठे, तस्य संवादस्य समाप्तौ स ऋषिप्रवरो तत्रैव निवासमकरोत्। तत्र केवलदर्शनात् यमलोकं न पश्येत् कश्चन। ब्रह्महन्ता अपि यमलोकदर्शनं न लभेत। ते तु यदुवंशे अवतीर्य, दिव्यरूपसम्पन्नाः महातेजसः अभवन्। कंसं च चाणूरं च हत्वा उग्रसेनं राजानं स्थापयामासुः। कृष्णस्य पुत्रवधं श्रुत्वा, "किं ते करोमि?" इति पृष्ट्वा, "सर्वमसाध्यमपि साध्यं भवति, हे कृष्ण," इति तेनोक्तम्। "गच्छ उज्जयिनीं, तत्र त्वं विद्यायाः पारंगतिं यास्यसि," इति प्रोक्तः। तत्र ते वेदान् सर्वाचारं च शीघ्रं शिरसि स्थापयन्तः, चतु:षष्ट्यां दिवरात्रेषु तदद्भुतं कर्म समापयन्। तत: चिन्तयन्, तान् सोमसूर्ययोः संयोगवत् मनसि न्यवेश्य।