एवं वेदान् आहूय मम पितामहः प्रीयतामिति प्रार्थितम्। यत्र यत्र पुण्यं सर्वतीर्थेषु दृश्यते, तत्सर्वं मण्डाकिन्यां अपि अवस्थितम्। मण्डाकिन्यां दानं दशलक्षगुणं फलति, नात्र संशयः। कार्तिके घृतगवां, माघे तिलगवां च दत्त्वा, वाचा, मनसा, कर्मणा च यत्पापं कृतं, यच्च पापतमं, तत्सर्वं केवलं मण्डाकिन्याः दर्शनात् विनश्यति। पृथिव्यां न किञ्चिद् तीर्थं मण्डाकिन्याः समं दृश्यते। यः कश्चित् मण्डाकिन्यां स्नात्वा श्राद्धं करोति, यः च भक्त्या सदा पितामहम् ईक्षते, तस्य न संशयोऽस्ति—एष सत्यम्, हे तपस्विनः। तत्र महेश्वरः स एव उन्मत्तवेषेण स्थितवान्। तान् ब्राह्मणान् केचन शप्तवन्तः, अन्ये च निन्दां वदन्तः। बलदर्पिताः ते काष्ठमृत्तिकाभिः तं प्राहरन्। व्रतधारणां पृच्छन्तः, केन व्रतं दर्शितमिति अपृच्छन्—किं ब्रह्मणा कृतं, किं वा विष्णुना स्वयम्। मा देवेशं उपहसत, अद्य यूयं नूनं अस्माभिः मरणाय नियताः। सर्वेश्वरः सस्मितम् उवाच—"यूयं सर्वे दयालवः, मैत्रीभावसंस्थिताः।" तान् द्विजातीन् तस्य देवस्य मायया मोहितान्। ब्राह्मणैः ताडितः सः परमक्रुद्धः अभवत्। केचन केशबद्धाः, मुद्गरधारिणः, परस्त्रीभोजिनः अभवन्; न पुत्राः, न पितृधनं, न विद्या तेषां स्थास्यति। अन्ये तीव्रं याचनं कृत्वा परान्नभोजिनः अभवन्। ये ब्राह्मणाः ताडनकाले मयि दयां प्रदर्शितवन्तः, तेषां कुलोत्पन्नाः स्त्रियः मम प्रियतमा भवन्तु। ततः द्विजातयः तं शंकरं ज्ञात्वा तस्मात् प्रस्थितवन्तः। रुद्रसरोवरस्नानं कृत्वा शतरुद्रीयं जपितवन्तः। नाहं मिथ्यां वदामि; स्वेच्छाचारिणां अपि सुखं कथं स्यात्? ये ब्राह्मणाः शान्ताः, दमवन्तः, मयि भक्ताः, ये च जनार्दने भक्ताः, अग्निहोत्ररताः, तेषां मित्रभावनिष्ठानां कदाचन आपत्तिः न भवति। एवं महादेवेन शापवरौ लब्ध्वा, ते तस्य सम्मुखे स्थित्वा विरिञ्चिं स्तुतिभिः तुष्टवन्तः। ब्रह्मणः तस्य वचनेन सर्वे द्विजश्रेष्ठाः संतुष्टाः। तत्र केचन ऋषयः ऊचुः—"वेदान् वृणीमहि।" अन्ये ऊचुः—"किं नः वित्तेन, यदा पितामाहः प्रीयते।" वयं शान्तिसम्पन्नान् लोकान् वरदानेन प्राप्नुयाम। ततः वरार्थं परस्परं युद्धाय सज्जाः अभवन्। केचन ऋषयः उदासीनाः, केचन मौनिनः। तीर्थेषु मण्डाकिनी श्रेष्ठा; क्षेत्रेषु अपि सा सर्वोत्तमा। एवं संवादानन्तरं स ऋषिप्रवरः तत्रैव निवासं कृतवान्।