ततः सभासद्भिः स्वहस्तेन शिरः क्षिप्तम्। एवं मुनिश्रेष्ठ, शिराणां अन्तः न प्राप्तः। ततः भक्त्या तुष्टः महेश्वरः दर्शनं दत्तवान्। "वरं वृणीष्व ब्रह्मन्, यद् मनसि तिष्ठति," इति उक्तवान्। "एष ब्रह्मस्थानः परमः तुभ्यं दत्तः, चतुर्मुख," इत्येवम्। परमेश्वरः वरदः इदं वचनं ब्रुवन्, अहं सभायाम् उक्तवान्—"अन्यः वरः मया न वृणीतः।" कुशस्थलीमध्ये उज्जयिनी नाम नगरं स्थापितम्। तत्र ब्राह्मणः स्नानं कृत्वा सर्वपापैः विमुक्तः भवति। तिलाः, वस्त्राणि, फलानि, पिष्टकानि च एकत्र दत्त्वा, आरम्भे ऋग्वेदाय यजुर्वेदाय च दानं कुर्यात्। एवं वेदान् आहूय, मम पितामहः तुष्टः भवतु। यत् पुण्यं सर्वतीर्थेषु विद्यते, तत् मण्डाकिन्यां अपि अस्ति। मण्डाकिन्यां दानं दशगुणं कोटिगुणं फलदं भवति, न संशयः। कर्तिके घृतगोः, मागे तिलगोः दानं कुर्यात्। वाक्-मनः-कायजं पापं, यत् अत्यन्तं दुष्टं, तद् मण्डाकिन्याः दर्शनमात्रेण नश्यति। पृथिव्यां अन्यं तीर्थं मण्डाकिन्याः तुल्यं न दृश्यते। यः स्नानं कृत्वा मण्डाकिन्यां श्राद्धं ददाति, यः भक्त्या सदा पितामहं पश्यति, तत्र न संशयः—सत्यं एतद्, तपस्विन्। ततः तेन उन्मत्तवेषेण महेश्वरः तिष्ठति स्म। ब्राह्मणाः तं शप्तवन्तः, अन्ये निन्दां अपि उक्तवन्तः। बलगर्विताः तं काष्ठपिण्डैः ताडितवन्तः। ते व्रतपालनं विषये पृच्छन्ति—"कस्य व्रतं दर्शितम्?" "किम् ब्रह्मणा वा विष्णुना वा एतादृशं आचारः कृतः?" "देवेशं उपहस न! अद्य वयं तव मृत्युम् निश्चितवन्तः।" सर्वेषां ब्राह्मणानां प्रति भगवान् परमेश्वरः स्मितं कृत्वा उक्तवान्—"यूयं सर्वे दयालवः, मैत्र्ये स्थिता इति।" तं देवस्य मायया द्विजाः मोहिताः। ब्राह्मणैः ताडितः सः अतिव्रुष्टः अभवत्। तदाः जटिलः, गदायुक्तः, परस्त्रीभिः जीवन्, तस्य न पुत्रः, न पितृधनं, न ज्ञानं स्थास्यति। तीव्रं याचनं कृत्वा, परान्नेन जीवन्, तस्य ब्राह्मणाः ये दया दर्शितवन्तः, तेषां कुलजाः स्त्रियः तस्य प्रियाः भविष्यन्ति। ततः द्विजाः तं शङ्करं इति ज्ञात्वा निर्गतवन्तः। रुद्रसरोवरे स्नानं कृत्वा शतरुद्रीयं जपितवन्तः। "मया मिथ्या न उक्तं—स्वच्छन्देषु सुखं कथं सम्भवेत्?" ये ब्राह्मणाः शान्ताः, आत्मनिग्रहयुक्ताः, मयि भक्ताः, ये जनार्दनभक्ताः, अग्निहोत्रनिरताः—मैत्र्ये स्थिरचित्तानां दुःखं न भवति।