मम द्वे रूपे, उभे शाश्वते, आत्मस्वरूपे स्थिते, इति उक्तम्। तयोः दर्शनात् परमसिद्धिः अस्माकं सम्पद्यते। यज्ञार्थं श्रीकण्ठः, पार्वतीपतिः, मया याचितः। तेन देवेन परमेष्ठिनाः मम प्रति भाषितम्। अहं तव, हे प्रभो, महाकालवनं विना, सर्वं दत्तवान्; तत्र कपर्दी उक्तवान्—"त्वं समीपं न गच्छामः।" ततः यज्ञः आरभ्यते नारायणं यजमानं कृत्वा। कपर्दी यज्ञस्थले भिक्षां याचितुं आगतः। तत्र कपर्दी तव प्रति उक्तवान्—"पुनः गच्छामि।" कपर्दी, परमेश्वरः, शिप्रायाः तटे स्नानार्थं गतः। सभा मध्ये शिरः स्थिते, कथं होमः क्रियते? तद् शिरः सभासद्भिः स्वहस्तेन क्षिप्तम्। एवं, हे श्रेष्ठ ऋषे, शिरःसमाप्तिः न प्राप्यते। ततः महेश्वरः भक्त्या तुष्टः, दर्शनं दत्तवान्। "वरं वृणु, हे ब्रह्मन्, यः तव मनसि स्थितः।" इति उक्तवान्। "एष ब्रह्मस्थानं तव दत्तम्, हे चतुर्मुख।" इत्येवम् वरदः परमेश्वरः वदन्, अहम् सभायाम् उक्तवान्—"अन्यः वरः न मया इच्छितः।" कुशस्थलीमध्ये उज्जयिनी नाम नगरं स्थापितम्। तत्र ब्राह्मणः स्नात्वा सर्वपापात् विमुक्तः भवति। तिलाः, वस्त्राणि, फलानि, पिष्टान्नानि च, प्रथमं ऋग्वेदाय यजुर्वेदाय दानरूपेण समर्प्यन्ते। एवं वेदान् आहूय पितामहः तुष्टः भवतु। यत्र यत्र पुण्यं सर्वतीर्थेषु दृश्यते, तत् मण्डाकिन्यां अपि अस्ति। मण्डाकिन्यां दानं दशगुणं लक्षगुणं फलं ददाति, न संशयः। कार्तिके घृतगोः, मागे तिलगोः दानं कार्यम्। वाक्, मनः, कर्मजन्यं पापं, यत् सर्वं दुष्टतमं, केवलं मण्डाकिन्याः दर्शनात् नश्यति। पृथिव्यां अन्यत् तीर्थं मण्डाकिन्याः तुल्यं न दृश्यते। यः स्नात्वा मण्डाकिन्यां श्राद्धं करोति, यः भक्त्या पितामहं सदा पश्यति, तस्य पुण्यं न संशयः, सत्यम्, हे तपस्विनः। तद्वद्वा उन्मत्तवेषेण महेश्वरः तत्र स्थितः। तैः ब्राह्मणैः शप्तः, अन्यैः तिरस्कृतः। बलात् अभिमानिनः तं काष्ठैः, दर्भैः आघातयन्ति। व्रतानां अनुष्ठानं पृष्टवन्तः—"कस्य व्रतं एतद् दर्शितम्?" "किम् ब्रह्मणा वा विष्णुना वा कृतम्?" "देवेशं न उपहस्यतुम्, अद्य मृत्युभागिनः वयम्।" इति उक्तवन्तः। तदा परमेश्वरः स्मितपूर्वकं सर्वान् ब्राह्मणान् संबोधितवान्—"यूयं सर्वे दयालवः, स्नेहभावे स्थिताः।" ते द्विजाः तस्य देवस्य मायया मोहिताः। ब्राह्मणैः आहतः सः महाक्रोधं प्राप्तवान्। सः जटाजूटधारी, मुद्गरधारी, परस्त्रीभोजी च अभवत्।