एकः श्रद्धावान् शिवाराधनपरायणान् पञ्च ब्राह्मणान् भोजयेत्। तान् सुवर्णेन नवसु उत्तमवस्त्रैश्च सत्कृत्य, बिल्वेश्वराय अश्वं दद्याद्, उत्तरेश्वराय वृषभं च समर्पयेत्। एवं यः करोति, तस्य पुण्यफलमवधारय, हे व्यास। सः स्वपितृभिः मातामहैः कुलैश्च सह स्वर्गे मुदं लभते। स सप्तद्वीपवतीं पृथिवीं प्रदक्षिणीकृत्य पुण्यं प्राप्नोति। यः पद्मावतीं द्रष्ट्वा पद्मैः सम्पूजयति, अथवा सुवर्णमन्दिरं सुवर्णसदृशैः पुष्पैः सम्पूजयति, यः त्रीषु लोकेषु प्रसिद्धां अवन्तिनीं देवीं पश्यति, यः भक्त्या अमरावतीं पद्मैः सम्पूजयति, एकचित्तेन भक्त्या उज्जयिनीं देवीं पश्यति, यः रुद्रभक्त्या एकचित्तेन विशालां पश्यति, यत्र अकूरेश्वरः नाम्ना, यत्र च सिद्धः पितामहः स्थितः, तत्र कृष्णाष्टम्यां उपोष्य देवतानां पूजनं कृत्वा, गृहस्थः प्रातर्यः कञ्चन न भाषते, सः घोरपापात् मुच्यते मरणे च ब्रह्मलोकं याति। तत्र पद्मे स्थितः ब्रह्मा परमं पदं चिन्तयति। ये च लोकपितरः पृथिव्यां नरैः पूज्यन्ते, ग्रहाः सूर्यः नक्षत्राणि यक्षाः दिक्पालाः वह्निः वायुः च — हे देवेश, कथं त्वं ध्यानं करोति? सर्वं वद। मम द्वे रूपे सन्ति, उभे नित्ये स्वस्वरूपे। ययोः दर्शनात् परमसिद्धिः लभ्यते। यज्ञार्थं श्रीकण्ठः पार्वतीपतिः मया याचितः। तदा तेन देवेन परमेष्ठिना मम प्रति उक्तम्—‘त्वं वरेश्वर, मम महाकालवनं विना सर्वं दत्तम्।’ कपर्दी तत्र प्रोवाच—‘त्वत्समीपं न आगमिष्यामः।’ ततः यज्ञः आरब्धः, नारायणः अधिदेवता अभवत्। कपर्दी भिक्षां याचन् यज्ञवाटं प्राप्तः। तत्र कपर्दी त्वां प्रति अवदत्—‘पुनः गमिष्यामि।’ कपर्दी महेश्वरः शिप्रायां स्नातुं गतः। कथं सभायाम् अत्र कपालस्थितौ होमः क्रियते? तत् कपालं सभ्यः स्वहस्तेन क्षिप्तवान्। एवं मुनिश्रेष्ठ, कपालानां अन्तः न लभ्यते। तदा महेश्वरः भक्त्या तुष्टः साक्षात्कारं दत्तवान्। ‘वरं वृणुष्व ब्रह्मन्, यत् मनसि स्थितम्।’ इति उक्त्वा, ‘एष ब्रह्मणः परमं स्थानं तुभ्यं दत्तम्, चतुर्मुख!’ इति महेश्वरः वरदः वदन्, अहम् अपि सभायाम् अवदं—‘अन्यः कश्चित् वरः मया न वृतः।’ कुशस्थलीनाम्नि उज्जयिनी नगरं प्रतिष्ठितम्। तत्र ब्राह्मणः स्नानं कृत्वा सर्वपापेभ्यः विमुच्यते। तिलान् वस्त्राणि फलानि च पिष्टकैः सहितानि प्रथमं ऋग्वेदाय यजुर्वेदाय च दानरूपेण दद्यात्।