क्रोधं इन्द्रियाणि च जित्वा, तत्र कश्चित् सोमेश्वरं प्रति यायात्। ततः समाधिना संयुतः, वैश्वानरेश्वरं प्रति गच्छेत्, हे व्यास। ततो लक्षुलीशं प्रति गच्छेत्, हस्ते मातुलुङ्गफलम् आदाय। ततः परं गद्याणस्य श्रेष्ठं महादेवं प्रति यायात्, स देवैः सदा प्रार्थितः, सिद्ध्यर्थं पूजितश्च। ततः महाकालं नित्यं स्थविरं प्रति गच्छेत्। अनन्तरं विघ्ननाशं, प्राणबलस्य परमेश्वरं प्रति यायात्। तत्र स्नानेन सर्वाः सिद्धयः लभ्यन्ते। तस्य पुत्रं अलङ्घ्य, ततो दण्डपाणिं प्रति यायात्। ततः श्रद्धया भक्त्या च पुष्पदन्तं प्रति गच्छेत्। ततः एकचित्तः स गूढं च महाकालं च प्रति गच्छेत्। ततो ध्याननिष्ठः स परं भगवान् दुर्वाससं प्रति यायात्। प्राणं संयम्य, दुर्वाससं प्रति उपसर्पेत्। तत्र सर्वथा पूजां कृत्वा, प्राणं विसृजेत्। तं केवलदर्शनेन, यमलोकं न पश्यति। तं केवलदर्शनेन, बधिरता न जायते। यदि तस्य नाम न उच्चार्यते, तदा तद् तीर्थयात्रा निष्फला भवति। ततः भक्तिपूरितः, पुनः पुनः प्रणम्य वदेत्—"भो जगन्नाथ, मां संसारसागरात् उद्धर।" तेन कृत्येन सप्तद्वीपवती पृथ्वी परिक्रम्यते। तस्य फलं—एकया परिक्रमया देवदेवस्य समर्पितया—प्रत्येकपदे यज्ञफलं लभ्यते, इति शंकरः मम उक्तवान्। अत्र सर्वे तीर्थनाथपूजनस्य पूजया पूजिताः भवन्ति। यदि सहस्रं दत्तं, तस्य पुण्यं शृणु। एवं तीर्थयात्रां सम्पूर्ण्य, स्वगृहं प्रतिनिवर्तेत्। तत्र शिवभक्तान्, शिवध्यानपरायणान् भोजयेत्। तीर्थयात्राक्रमं अनुसृत्य, प्रत्येकद्वारं सम्यक् गच्छेत्। गोदुग्धदायिनीं गायं दद्यात्, वित्ते कपटं विना। दरिद्रान्, अनाथान्, दीनान्, अन्धान्, पीडितांश्च भोजयेत्। शतं कुलानि उद्धृत्य, मातरं पितरं भक्त्या सेवेत्। ततः मौनं समास्थाय, ध्याननिष्ठः कवित्वप्रेरणां लभते। यस्य केवलसंनिधौ कवित्वप्रेरणा जायते। तस्य भार्या कौशिकी रूपयौवनसमन्विता आसीत्। तस्य पुत्रः जातः, अग्निशर्मा नाम। कालान्तरे महद् दुर्भिक्षं जातम्। तदा स ब्राह्मणः, स्वपत्नीपुत्रसंयुतः, अग्निशर्मा च आभीरचौरैः सह संगच्छन्। तत्र स्मृतिहानिः, वेदानां नाशः, वंशः अपगतः, परम्परा च लुप्ता। ततः सप्तर्षयः, व्रतानिष्ठाः, तेन मार्गेण आगच्छन्। ते ऊचुः—"वस्त्राणि, उत्तरीयं, पादत्राणानि च अपाकुरुत।