स्नात्वा रुद्रसरोवरं दृष्ट्वा च कोटिश्वरं शिवं, तत्र देवानां प्रभुं गन्धैः पुष्पैः प्रणामैश्च सम्पूज्य, स एव देवानां प्रभुः तत्र कपालं भूमौ न्यवेशयत्। एतत् स्थलम् “कपालमोचन” इति प्रसिद्धं, सर्वपापविनाशनम्। तत्रार्धार्धपदेन, वित्ते कपटं विहाय, नमित्वा ततो विशिष्टं कपिलेश्वरं प्रति गन्तव्यम्। ततः समाधिना दिव्यं हनुमत्केश्वरं प्रति यान्ति। अनन्तरं महादेवं पैप्पलाख्यं नित्यं प्रति गन्तव्यम्। ततः श्रद्धाभक्तियुक्तः स्वप्नेश्वरं प्रति गच्छेत्। अनन्तरं दिशांमुखं महादेवं ईशानं प्रति गच्छेत्। ततो क्रोधेन्द्रियनिग्रहेण सोमेश्वरं प्रति यान्ति। ततः एकाग्रचित्तः वैश्वरनेश्वरं प्रति गच्छेत्, हे व्यास। ततः लकुलीशं हस्ते मातुलुङ्गफलधरं प्रति यान्ति। अनन्तरं गद्यानाधिपतिं श्रेष्ठं महादेवं प्रति गच्छेत्, स देवैः सदा प्रार्थितः, सिद्ध्यर्थं पूजितश्च। ततः नित्यं वृद्धं महाकालं प्रति गन्तव्यम्। अनन्तरं प्राणबलाधिपतिं विघ्ननाशं प्रति गच्छेत्। तत्र स्नानेन सर्वसिद्धयो लभ्यन्ते। तस्य पुत्रं विना अतिक्रम्य, ततो दण्डपाणिं प्रति गच्छेत्। ततः श्रद्धाभक्तियुक्तः पुष्पदन्तं प्रति यान्ति। अनन्तरं एकचित्तः गुह्यं च महाकालं प्रति गच्छेत्। ततः ध्याननिष्ठः परमं दुर्वाससं प्रति गच्छेत्। प्राणसंयम्य तं दुर्वाससं प्रति उपसर्पेत्। तत्र सर्वथा सम्पूज्य, प्राणान् विसृजेत्। तं केवलदर्शनात् यमलोकं न पश्यति। तस्य केवलदर्शनात् बधिरता न जायते। यदि तस्य नाम न उच्चार्यते, तदा स तीर्थयात्रा निष्फला भवति। ततः भक्तिपूरितः पुनः पुनः वन्दित्वा वदेत्— “भो जगन्नाथ, मां संसारभयार्णवात् उद्धर।” तेन क्रिया पृथिव्याः सप्तद्वीपानां प्रदक्षिणा भवति। तस्य फलम्— एकं देवदेवस्य प्रदक्षिणं कृत्वा— प्रत्येकपदे यज्ञफलम्, इति शंकरः मम उक्तवान्। अत्र सर्वे तीर्थनाथपूजनात् पूज्यन्ते। यदि सहस्रं ददाति, तस्य पुण्यं शृणु। एवं तीर्थयात्रां समाप्त्य स्वगृहं प्रतिव्रजेत्। तत्र शिवभक्तान् शिवध्याननिष्ठान् भोजयेत्। तीर्थयात्रानुक्रमेण प्रत्येकं द्वारं समतिक्रम्य यायात्। गोदुग्धां वित्तकपटवर्जितां दद्यात्। दरिद्रान् अनाथान् दीनान् अन्धान् पीडितांश्च भोजयेत्। शतं कुलानि उद्धृत्य, भक्त्या मातरं पितरं च सेवेत।