ततः हनुमान् शुक्लमौक्तिकसदृशं लिङ्गं गृहीत्वा तद्रश्मिमण्डितं समाददात्। हनुमतः वचनं श्रुत्वा तदा विभीषणः प्राह। पुरातनकाले एष लिङ्गः धनाधिपतेः अभूत् इति श्रूयते। यदा रावणः बद्धः अभवत् तदा धनाधिपतिः तस्य लिङ्गस्य प्रसादेन धनरक्षकः अभवत्। सप्तमे दिने सः अवन्तिकानगरं प्राप्तवान्। तत्र रुद्रसरसः तीरे तद् स्थाप्य स्नानं कृतवान्। तद् लिङ्गं उत्थातुम् इच्छन् सः न शशाक। तदा देवः प्रकटः भूत्वा वायुसुतं सम्बोधितवान्—“हनुमत्केश्वरः लोके प्रसिद्धः भविष्यति।” हनुमत्केश्वरं शिवं ये एकवारं अपि पश्यन्ति, तेषां चौरभीतिः, दरिद्रता, दुःस्वप्नानि च न भविष्यन्ति। तेषां रोगाः नश्यन्ति, ग्रहदोषैः च न बाध्यन्ते। तदनन्तरं केसरद्रव्येण अभिषिक्तं लिङ्गं नीलोत्पलैः पूजयेत्। कृष्णागरधूपं दद्यात्, तिलशालिग्राणि च समर्पयेत्। यत्र यत्र जनः मृत्युम् उपगच्छति, तत्र यमः पितृभिः तुल्यः भवति। तस्य सरसः नाम रुद्रसरो भवति, यः त्रैलोक्ये प्रसिद्धः। तत्र स्नानं कृत्वा शुद्धः भूत्वा कोटीश्वरं शिवं पश्येत्। तत्र श्राद्धं कृत्वा, फलं शृणु—यथा व्यास, तत्र फलं कोटिगुणितं भवति, नात्र संशयः। यत् किमपि तत्र क्रियते, तत् सर्वं कोटिगुणितं भवति, न संशयः। सर्वपापात् विमुक्तः भवति, यथा सर्पः त्वचं त्यजति। महाकालं दृष्ट्वा, सहस्रगोदानं फलं लभते। सहस्रचन्द्रायणव्रतस्य फलं प्राप्नोति। गन्धपुष्पैः पूजनं कृत्वा, महास्नानपूर्वकं, सर्वकामफलप्राप्तिः भवति, यत् देवैः अपि दुर्लभम्। ऋतुगन्धपुष्पैः, सुशुभवस्त्रैः, समभागान् कृत्वा, शिलायां पीषयेत्। एवं एकाशीतिसहस्रश्लोकयुक्ते स्कन्दमहापुराणे, अवन्त्यखण्डे, अवन्तिक्षेत्रमाहात्म्ये, द्वाविंशतितमोऽध्यायः रुद्रसरःमाहात्म्यनाम्ना उपनिबद्धः। शिवा, कल्याणप्रदा, पुण्या, पुण्यलोकदायिनी, रुद्रसरसि स्नानं कृत्वा कोटीश्वरं शिवं दृष्ट्वा, सुरेश्वरं गन्धपुष्पैः नमस्कारैः पूजयित्वा, तत्र सुरेश्वरः कपालं भूमौ न्यस्यत्। तत् ‘कपालमोचनं’ इति प्रसिद्धं, सर्वपापनाशनं। अर्धार्धपदेन, धनविषये कपटमुक्तः, प्रणम्य, उत्तमं कपिलेश्वरं गच्छेत्। ततः चित्तैकाग्र्येण दिव्यं हनुमत्केश्वरं यायात्। अनन्तरं शाश्वतं पैप्पलाख्यं महादेवं गच्छेत्। ततः श्रद्धया भक्त्या च स्वप्नेश्वरं यायात्। अनन्तरं दिशाव्यापकं ईशानमहादेवं गच्छेत्।