यदा गौरी स्वव्रतानि समाप्तवती, तदा सा गौरी रूपेण अभवत्। ततः तवापि स्वाभाविकः अंशः उत्पत्स्यते स्म। वरप्रदायिनि, त्वं एकानंशा इति जगति पूजिता भविष्यसि, नानारूपा विविधभेदयुक्ता सर्वाभिलाषफलप्रदा च। त्वमेव गायत्री, यस्याः मुखं प्रणवः, या वेदवदिनी च। मानवेषु त्वं कमला देवता, शूद्रेषु तेषां जननी एव। यशसां यशः, सर्वदेहिनां श्रीः अपि त्वमेव। भूषितानां शोभा, प्रमुदितकर्मणां शान्तिः च त्वयि स्थिते। त्वं समुद्रपर्यन्तानां महा-सीमा, क्रीडमानानां क्रीडा अपि। एवं देवी, त्वं जगति नानारूपेण पूजिता, सर्वकामाः निःसंशयं तव सिध्यन्ति। इति सा उत्पन्ना देवी ब्रह्मणा स्तूयमाना अभवत्। यत्र पार्वती नीता, यत्र च हरः सिद्धिं प्राप्तवान्, तत्र द्वौ बलिनौ दानवौ जातौ—चण्डः प्रचण्डश्च। तत्र गिरिश्रेष्ठं पाशकपात्रं च हस्ते धारयन्तं दृष्ट्वा, 'देवदेवि!' इति उच्चार्य, 'अहं तव दासः' इति उक्तवान्। तदा देवः अनुरक्तः अभवत्, तत्रैव तौ देवशत्रू, चण्डप्रचण्डावुपस्थितौ। तदा नन्दिः ताभ्यां त्रिशूलाभ्यां विदारितः। नन्दिनं शिलादात्मजं तदा विद्धं दृष्ट्वा, 'एतौ द्वौ दानवश्रेष्ठौ हन्तव्यौ,' इति उक्तवान्। तयोः बलिनोः दानवयोः तया हतयोः दृश्ये, सा लोके 'हरसिद्धिः' इति प्रसिद्धा अभवत्; महाकाले सा हरसिद्धिः इति विख्याता। यः कश्चन परमभक्त्या हरसिद्धिं पश्यति, हे नरश्रेष्ठ, सा आद्यसिद्धा, महादेवी, नित्याऽकाशस्वरूपिणी। यः 'हरसिद्धि' इति चतुर्ष्वक्षरमन्त्रम् अनुस्मरति, यः पुरुषः महायामिनवम्यां हरसिद्धिं पूजयति, नवम्यां हरेः प्रिया देवी हरसिद्धिः पूजिता, सा पुण्या, विशुद्धा, सर्वत्र सुखप्रदा च। महायामिनवम्यां, हे व्यास, महिषासुरादयः निहन्यन्ते। एवं स्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, अवन्तिक्षेत्रमाहात्म्ये पञ्चमेऽवन्तिखण्डे, हरसिद्धिमाहात्म्याख्यः उन्नविंशोऽध्यायः समाप्तः। यः कश्चन सुवर्णपुष्पैः पूजयति, तस्य सिद्धिः कदापि न क्षीयते। इति वातायक्षिण्याः माहात्म्यं समाप्तम्। यः श्रद्धया तिलान् ददाति, स दानवत्वं न प्राप्नोति। यद्यद् यत्किंचित् यस्मै दत्तं, तत् अक्षयम् एव भवति। तस्य नाम्ना स्नानेन नरः दानवत्वात् विमुच्यते। तस्य च शाश्वती मुक्तिर्भवति, तस्य वंशे न कश्चन प्रेतयोनि-जन्म भवति। स सर्वपापेभ्यः मुक्तो भवति, यथा सर्पः त्वचं त्यजति। यमलोकात् निर्गत्य, हे व्यास, स रुद्रलोकं गच्छति। अश्वमेधस्यान्यत् फलं प्राप्नोति, हे व्यास, अस्य न संशयः। स देवः डमरुकेश्वरनाम्ना प्रसिद्धः। स रोगभीतः न भवति, मरणे च शिवपुरीं गच्छति। स राज्यं स्वर्गं च प्राप्नोति, यथा इन्द्रः। भोगयुक्तः सः कोटिशः कल्पान् आनंदं अनुभवति।