स तु तस्मिन् परमपवित्रे देशे, तल्लिङ्गं सम्यक् प्रक्षाल्य, भूमौ न्यवपत्। तस्य क्षणेनैव ब्रह्मरुधिरपूरितं तद्भूमिस्थलं बभूव। तत्र यः श्रद्धया तर्पणं च कुर्यात्, तस्य तद्दानं सर्वथा अक्षय्यं भवति। तत्रैव मुनिवरा आत्मवंशं ध्यायन्तः स्थिताः सन्ति। यः तत्र यवैः, पायसैः, अथवा कृष्णतिलमुद्गयुतैः पिण्डैः श्रद्धां कुर्यात्, तस्य पितरौ द्वादशवर्षपर्यन्तं निःसंशयं तृप्तिं लभेते। तत्रैव पितरः तृप्ताः स्वजनैः स्वर्गं नित्यं अक्षयं प्राप्नुवन्ति। एषा अक्षय्यता स्वयम्भुवा ब्रह्मणा एवोक्ता। वाराणस्यां वा गयायां वा सा तृप्तिः न स्यात्। यः अन्यस्य कामनया अत्र श्रद्धां कुर्यात्, नवम्यां, अष्टम्यां, अमावास्यायां, पौर्णमास्यां वा, ब्रह्मणः, इन्द्रस्य, रुद्रस्य, देवानां, सूर्यस्य, वह्नेः, पितृगणानां, सर्पाणां, पितृगणसमूहानां, यच्चान्यत् पृथिव्यां तिष्ठति, सर्वेषां कृते, कृष्णपक्षस्य पञ्चदश्यां, हे द्विजश्रेष्ठ, श्रद्धायां तत्र पितृगणाः स्वसन्तानैः कृतां तृप्तिं प्राप्नुवन्ति। श्रद्धा भक्त्या कार्य्या; तया पितरः तुष्यन्ति। ये श्रद्धां कृत्वा पिण्डदानं कुर्वन्ति, ते अत्र समागत्य सम्यक् तीर्थस्नानं कृत्वा सर्वाभीष्टफलानि प्राप्नुवन्ति। जनानां मनः संपदः च विशुद्ध्यन्ति, कालः विधिश्च शुभः इति कथ्यते। अत्र यः स्नानं करोति, स दशाश्वमेधफलम् आप्नोति, हे नरश्रेष्ठ। मनुना, पुरुषाधिपेन, ययातिना च, अत्रिणा, भृगुणा, व्यासेन, योगिनां श्रेष्ठेन दत्तात्रेयेण च, अत्र स्नात्वा दशाश्वमेधस्य फलं लब्धम्। एवं दशाश्वमेधफलम् आप्यते, हे द्विजश्रेष्ठ। पूर्वोक्तं देवतादर्शनस्पर्शाभ्यां तद् फलम् लभ्यते। तत्र ब्राह्मणाय शुभलक्षणयुक्तं हयं दातव्यं। तेन सहस्रवर्षाणि शिवलोकस्य मान्यतां प्राप्नोति। एवं श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसहस्रसंहितायाम् अवन्त्याख्ये पञ्चमे भागे अवन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये दशाश्वमेधमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तदशोऽध्यायः समाप्तः। तत्र नियतेन विधिना पूजां कृत्वा सर्वसिद्धिफलं लभ्यते। सर्वाः सिद्धयः, अणिमा आदि, गुटिकामण्डलसिद्धयः, सर्वं तुष्ट्या लभ्यते, अत्र न संशयः। यः पूजां मद्य, मांस, विविधान्नपक्वान्नैः करोति, विशेषतः या देवी महानवम्यां महिषेण पूज्यते, तस्य सर्वं फलम् लभ्यते। एतानि सर्वाणि श्रोतुमिच्छामि, हे सर्वपापनाशन। सङ्कथयति सनत्कुमारः—पूर्वं कृतयुगादौ ब्रह्मा जगतां पितामहः स्थितः। तदा शुभा रात्रिर्भगिन्यग्रतः तिष्ठति स्म। तां प्रति ब्रह्मा उवाच—"हे देवि, शृणु कर्तव्यं स्वकर्तव्यं च, तत्त्वं च। तत्र तारेति नाम दैत्यराजः, देवशत्रूणां दुर्जयः। तस्मात्, हे शुभे, यदि महेशः वरं दद्यात्, तदा सुतं जनयेत्। शङ्करस्य भार्या सा सती, दक्षस्य दुहिता। सा हिमवतः कन्यायां लोकेषु पुण्यदा भविष्यति।