शृणु पुण्यफलम्, यः तेषु तीर्थेषु यात्रां करोति। ततः, व्यास, पितृभक्तः जनः तत्र पितृभ्यो भोजनं सम्यक् दद्यात्। अनन्तरं, वेदविद्यायाम् निपुणाय ब्राह्मणाय मण्डकान् समर्पयेत्। तस्मै वेदविदुषे ब्राह्मणाय सुवर्णं अपि दातव्यम्। यथोचितैः दानैः फलैः च, सः श्रद्धया अर्घ्यं दद्यात्। तत्र ताम्रपात्रे क्षीरं पूरयित्वा दानं कुर्यात्। एवं, इक्ष्वाब्धौ अपि, सः उत्तमं गुडं वेदविदुषे ब्राह्मणाय दद्यात्। एवं सः शुभभाग्यं प्राप्नोति, रम्यपुत्रांश्च लभते। मृत्युपरान्तं, चतुर्दशेन्द्रायुष्कालपर्यन्तं स्वर्गे वसति। तत्र परमं तीर्थं देवेन लीलया सृष्टम्। तत्र देवेन्द्रेण कपालमर्जनाय यत् जलं उपयुज्यते, तत् एव तत्र स्रवितम्। अष्टम्यां तिथौ, आदित्ये स्थिते, सर्वदिग्व्याप्तस्नानं कृत्वा नरः, व्यास, नवपुष्पसमेतं पिण्डदानार्थं योग्यं भोजनं दद्यात्। इहामुत्रलोकौ सर्वगुणसम्पन्नौ, ये नराः एतदतीव महात्म्यम् पठन्ति, ते सर्वे पुण्यभागिनः भवन्ति। तत्र सः भक्त्या देवानां देवम् आदित्यं स्तुत्वा तं सम्यक् पूजयामास। तदा दिवाकरः तुष्टः सन् शंकरं प्रति आगच्छत्। आदित्यः उवाच—"वरं वृणुष्व, भूतनाथ, वरदः अहम्, ते वरं दास्यामि।" शंकरः उवाच—"मम अंशः अत्र स्थातुं सर्वभूतहिताय भवतु।" तदा शंकरात्, देवानां देवात्, महातेजसः, शंकरादित्याख्यं रूपं सृष्टम्, यः लोकानां कृपानिधिः अभवत्। धन्यं तद् स्थानं यत्र त्रिपुरान्तकः तिष्ठति। ततः ब्रह्माद्याः सर्वे उत्तमा देवाः तुष्टाः अभवन्। ते च देवाः दृश्यरूपाणि धारयित्वा तत्र दिव्यं समागच्छन्। यत्र शंकरादित्यदर्शनात्, तत्र न वृद्ध्याद्युपद्रवः, न मृत्युः, न दुःखम्। न रोगः, न व्याधिः, न दारिद्र्यं कदापि। न तत्र व्याधिः, न दारिद्र्यं, न बन्धुवियोगः। एवं प्राचीनकाले त्रिशूलीश्वरः देवेशः उक्तवान्। हे मुनिश्रेष्ठ, तत्र परमं तीर्थं तस्यैव नाम्ना प्रतिष्ठितम्। कदाचित् व्यासः तत्र कपालमर्जनार्थं आगतः। सः यदा तत्र कपालं प्रक्षालयामास, तदा तस्मिन्नेव तीर्थे भूमौ क्षिप्तं तत् कपालं क्षणेन ब्रह्मरुधिरपूरितम् अभवत्। तत्र श्राद्धं तर्पणं च कृत्वा, सर्वं तद् अक्षय्यं भवति। तत्र ऋषिशार्दूलाः स्वकुलं चिन्तयन्तः वसन्ति। यः तत्र यवपूपैः, क्षीरपाकेन, अथवा कर्ष्याणां तिलैः वा पायसं ददाति, तस्य माता पिता द्वादशवर्षपर्यन्तं तृप्तिं प्राप्नुतः। तत्र पितरः तृप्यन्ति, तेषां स्वर्गः सदा अक्षय्यः। एषा अक्षय्यता स्वयं ब्रह्मणा स्वयम्भुवा घोषितम्। वाराणस्यां वा गयायां वा सा तृप्तिः न स्यात्।