एतस्मिन्नन्तरे भगवतः नारदस्यागमनं तत्राभवत्। स तान् सर्वान् निरीक्ष्य उवाच— "किं यूयं इत्थं कोलाहलं कुर्वध्वे?" ततः स शीघ्रं वरं वृणुध्वमिति समादिशत्— "अत्र पृथक्करणं न भविष्यति।" "यः कश्चन स्त्री वा पुरुषो वा, अस्मिन दुःखदायिन्यां पुण्यतीर्थे स्नानं कृत्वा, तिलैः वा लवणेन वा, गुडेन वा मधुना वा, स्वयमेवात्मनं तुलया धृत्वा, तस्य दानं देवीं पार्वतीं प्रति यः करोति, तस्य दानस्य वृद्धिः शर्करया, पूर्णता तु गुडेन अङ्गेषु सम्पद्यते। द्वादश युग्मानि देव्या देवस्य च नैवेद्यरूपेण दातव्यानि। वेत्ररज्जुना कञ्चुका च, सौवस्त्राणि च, आषाढे वा श्रावणे वा भाद्रपदे वा, या स्त्री उत्तमा जात्या, सा उमा देवीवद्भवति। तया स्त्रिया स्वयमेव तस्यां तुलायां तौ देवौ धार्यौ। यत् किञ्चिदत्र दत्तं, हुतं, जपितं वा, तद् कोटिगुणं भवति। मृत्योरनन्तरं सा नारी गन्धर्वाप्सरसां लोकमवाप्नोति—नात्र संशयः।" "तत्र परमसिद्धिं दृष्ट्वा, तयोः दम्पत्योः सुगन्धिपुष्पैः पूजां कृत्वा, रुद्रस्य लोकं प्राप्नुवन्ति। यथा देवीस्वरूपे पृथक्करणं न दृश्यते, एवं कृत्वा ब्रह्मन्, सर्वाः स्त्रियः स्वर्गं गता इति।" "देव्याः पृष्ठतः दक्षिणदिशि महेशसरो नाम तीर्थं प्रसिद्धम्। तत्र स्नानं कृत्वा, मातृगणान् सम्यक् सम्पूज्य," इत्येवं नारदेन उक्ते, ततः कथमसौ महेशो दैत्यः रुद्रक्षेत्रे हतः इति प्रश्नः जातः। तत्र, भगवतः महतः कपालखण्डं तेजसा ब्रह्मतेजसा पूरितं समुत्थाय, स भगवान् ज्वलनार्कसङ्काशः बभौ। स जगन्नाथः क्रीडया देवांश्च मोहितवान्। स तु महतीं पुण्यभूमिं प्राप्त्वा, यत्र भगवान् स्थितः, स कपालं ज्वलन्तं गणानां पुरतः स्थापयामास। तदा तेन महाघोषेण दशसु दिशः प्रतिशब्दमकरोत्। तस्मिन भीषणनादेन देवद्विषः स दैत्यः सोढुं न अशक्नोत्, क्रोधेन ग्रस्तः, स दुष्टः, यो देवैर्दुरासदः, भीमदैत्यसमूहैः दशकोटिभिः परिवृतः, युद्धाय सज्जः अभवत्। तं दृष्ट्वा भगवान् पिनाकधन्वा सर्वान् गणान् उवाच— "स शीघ्रं आगच्छति, तस्मात् हन्तव्योऽसौ भवद्भिः।" ततः तं महादैत्यं समायान्तं दृष्ट्वा, देवगणाः बाणवर्षैः, खड्गैः, मुसलैश्च तं प्रहारयामासुः। स हते तु दैत्ये, भगवान् देवांश्च उवाच। तस्मिन्नन्तरे, व्यास, तस्मात् कपालात् भीषणाः भैरवाः समुत्पन्नाः। ते त्वरितं तत्र गत्वा भगवन्तं निवेदयामासुः। तस्मात् तत्रैव क्षेत्रे कपालमातरः प्रख्याताः शक्तिसम्पन्नाः अभवन्। पूर्वं तत्र कपालं स्थाप्य विदारितं जातम्। अद्यापि तत्र महत्ते दिव्यं सरः प्रकाशते। यत्र कुम्भे जलं स्थाप्य, निष्पिपात्य, शीतलं वा उष्णं वा, पक्तं वा, यत् किञ्चिद्, पूर्वं ब्रह्मापि शतशः देवैः सहितः तत्र आगतः। एवं नारदस्य वाक्यैः, भगवतः क्रीडया, दैत्यवधेन च, तत्र पुण्यतीर्थस्य माहात्म्यं, दानस्य प्रभावश्च, सर्वं सम्यक् अभवत्।