एकः पुरुषः रुद्रभक्त्या युक्तः स्वेच्छया चलन्त्यां दिव्यायां रथायां विचरति स्म। तं रथं सुरसंगीतवाद्यनिनादैः सहिताः नानाविधैः अप्सरसां गणाः परिवेष्टन्ति स्म। सः यदि रुद्रलोकात् अपि पतति, तर्हि विष्णोः धाम्नि सन्मानं प्राप्नोति। तस्मात् अपि यदि पतति, द्वीपेषु सः जायते। तत्र सः ऐश्वर्यम् उपभुङ्क्ते; सः मनुष्येषु च देवेषु च रूपवान्, सौभाग्यवान्, मनोहरः, कीर्तिमान्, रुद्रानुग्रहेण समन्वितश्च भवति। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च — ये पुण्यक्षेत्रेषु निवसन्ति, सर्वथा रुद्रभक्ताः सन्तः सर्वभूतहिताय कर्म कुर्वन्ति। ते मृत्युकाले दिव्यैः शोभनैः रथैः रुद्रधाम प्राप्नुवन्ति। अथवा, यः स्वदेहं ज्ञानाग्नौ समर्पयति, तस्य रुद्रलोकः अमरः च नित्यश्च भवति, गुह्यजनैः सह। ये पुरुषाः महाकालक्षेत्रे प्राणान् उपवासेन त्यजन्ति, साङ्ख्यमतानुगाः सर्वदुःखविनिर्मुक्ताः रुद्रं स्तुवन्ति; ये च शूद्राः महाकालवने उपवासेन मृताः, ते सिंहयुक्तैः रथैः सूर्यसमानप्रभैः आरोहन्ति। ते विविधवर्णैः सुवर्णमयैः सुगन्धिभिः सुरभिलैश्च रथैः, अनुपमगुणसम्पन्नैः, अप्सरसां गीतवाद्यसमेतैः, पताकाध्वजैः अलङ्कृतैः, बहुघण्टानिनादितैश्च रथैः शोभन्ते। रुद्रलोके ये स्थिरमनसः उपवासेन मृताः, ते मनुष्येषु पुनः ब्राह्मणकुले धनाढ्याः, कुलीनाः, ऐश्वर्यसम्पन्नाश्च जायन्ते। किन्तु, यः पुरुषः महाकालवने गोमयस्य सञ्चयम् करोति, सः कल्पान्तं यावत् रुद्रलोके वसति। तत्र महाभोगान् उपभुञ्जानः, पश्चात् इह राजा भवति। ये स्वधर्मनिष्ठाः, जितक्रोधाः, जितेन्द्रियाः च सन्ति, ते रुद्रलोकं यान्ति — एतस्मिन् मम मनः किञ्चित् अपि न संशयति। पुण्यक्षेत्रनिवासः विना, नियमविहीनाः अपि, मूकाः, जडाः, अन्धाः, बधिराः, तपोनिरताः चेदपि न, कालस्य प्रवृत्त्या मृताः, हे व्यास, ते अपि रुद्रलोकं यान्ति। तत्र दिव्यरूपधारिणः, सर्वैः सुखोपभोगैः युक्ताः भवन्ति। पूर्वं कालिकायाः पार्वत्याः च निन्दनं जातम्; ततोऽत्र शिवगौर्योः विवादः उत्पन्नः। तदा प्रारम्भे एकः खातः निर्मितः, यः 'कलहान्तक' इति नाम्ना प्रसिद्धः। तस्मिन् पुण्यतीर्थे स्नात्वा महेश्वरं यः पूजयति, यः तत्र किञ्चित् चन्दनकर्षम् अपि ददाति, अथवा भूमिं दानरूपेण यः समर्पयति, एकां गावम्, एकम् इच्छितम्, अङ्गुलिमात्रं भूमेः, गावः, अश्वः, तिलाः, वस्त्रं, पात्रम्, ताम्रदोहनी वा — एतानि ब्राह्मणेभ्यः यः ददाति, तेषां लोकाः अनन्ताः भवन्ति। तत्र सा देवी, या सर्वलोकपापहारिणी अस्ति, वर्तते। यः तत्र स्नात्वा मातॄणां पृष्ठं सश्रद्धया पश्यति, तदनन्तरं पन्थानं प्रतिपद्येत। स्वदेशे वा परदेशे, पर्वतेषु वा वनेषु, ग्रहपीडायाम्, राजभीतेषु च, यः देवीमुद्दिश्य ब्राह्मणः प्रार्थयते, सः कामफलम् अवाप्नोति।