सहस्रशः कल्पानां सुखानि अनुभूय सः रुद्रस्य लोके सम्मानितः भवति। तत्र सदा हृष्टः, निर्मलां लोकां भुक्त्वा तुष्टः भवति। ततः सः योषितां काम्यरूपः महाधनसम्पन्नः पुरुषः भवति। सः वनेषु व्रती, वनौषधीनां त्यागी च भवति। सः कण्ठशः खादति, शिलाः चूर्णयति, अथवा दन्तहीनमुषलं उपयुञ्जति। जटाधारी त्रिराह्नं स्नाति, मुक्तकेशी, उत्तमदण्डधारी च भवति। तस्य शय्या भूमौ कीटैः, कंटकैः, शिलाभिः च युक्ता। सः वनौषधीनि खादति, सर्वभूतानां अभयदायकः च भवति। सः रुद्रभक्तः, पुण्यक्षेत्रे निवसति, महाकालवने महर्षिः भवति। व्यास, शृणु—यः अत्र निवसति, तस्य गमनं कथयामि। रुद्रभक्तः सः इच्छाचलितेन दिव्यरथेन याति। अप्सरोगणैः परिवृतः, गीतवाद्यनिनादैः सह याति। यदि सः रुद्रस्य लोकात पतति, विष्णोः लोके सम्मानितः भवति। तस्मात पतित्वा, द्वीपेषु जायते। तत्र सः समृद्धिं भुङ्क्ते; मनुष्येषु देवेषु च सः रूपवान्, सौभाग्यवान्, मनोहरः, कीर्तिमान्, रुद्रकृपया युक्तः च भवति। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः—यः पुण्यक्षेत्रे निवसति, सर्वे रुद्रभक्ताः, सर्वभूतहिताय कर्म कुर्वन्ति। ते मृत्युपर्यन्तं रुद्रलोकं रथैः शोभनैः गच्छन्ति। अथवा, यः ज्ञानाग्नौ देहं समर्पयति, तस्य रुद्रलोकः अक्षयः, शाश्वतः, गुह्यजनैः सह भवति। ये पुरुषाः महाकाले उपवासेन देहत्यागं कुर्वन्ति, सांख्यपथानुगाः रुद्रं स्तुवन्ति, दुःखरहिताः; शूद्राः अपि महाकालवने उपवासेन मृत्युम् प्राप्य, सिंहयुक्तैः रथैः सूर्यसदृशाः उत्क्रान्ति। ते विविधवर्णैः, सुवर्णसम्पन्नैः, सुरभिसुगन्धैः, अनुपमगुणैः, अप्सरोगीतवाद्यैः शोभितैः, पताकाध्वजैः भूषितैः, घंटानिनादैः रम्यैः रथैः युक्ताः। रुद्रलोके ये उपवासेन मृत्युम् प्राप्ताः, ते पुनः ब्राह्मणकुले धन्याः, कुलीनाः, समृद्धिमन्तः मनुष्याः भवन्ति। यः महाकालवने गोमयस्य निर्माणं करोति, सः कल्पान्तपर्यन्तं रुद्रस्य लोके निवसति। तत्र महाभोगान् अनुभूय, इह राजा भवति। ये स्वधर्मनिष्ठाः, क्रोधजयिनः, इन्द्रियविजिताः, ते रुद्रस्य लोके गच्छन्ति—एषु मम मनः न संशयः। पुण्यक्षेत्रे न निवसन्, न च नियमपरायणः, मूकः, जडः, अन्धः, बधिरः, तपोनियमहीनः च, कालबलात मृत्युम् प्राप्य, हे व्यास, ते अपि रुद्रस्य लोके गच्छन्ति। ते दिव्यरूपधारिणः, सर्वसुखसम्पन्नाः। पूर्वं काल्यां पार्वत्यां निन्दिता देवी, तत्र शिवस्य गौर्याः च विवादः अभवत्। तदा प्रारम्भे एकः गडः कृतः, ‘कलहान्तकः’ इति नाम्ना।