महता तपसा, दीर्घकालपर्यन्तं शरीरे नियम्य, भवता एतद् साधितम्। तदा ते भगवन्तं प्रणम्य, पतिताः सन्निधौ, वदनानि नतवन्तः। ते उचुः—"वरद, वयं मर्त्याः समागताः, देवाधिदेव, भक्तानां अभयप्रद, अस्मान् रक्ष।" शिवः प्रत्युवाच—"दुर्लभानपि बहून् वरान् पुनः दास्यामि।" भगवतः एवमुक्ते ब्रह्मा उवाच—"भगवन्, महद् वरं लब्ध्वा, पर्याप्तमिदं मन्ये।" शिवः पुनरुवाच—"मम भक्ताः ये च मया हताः, तेषां जटाशिरांसि त्रिशूलहस्ताः च, निग्रहार्थं च भवद्भ्यः भाषणार्थं च, भक्तिकामानां भक्तेषु मम अनुग्रहः दत्तः।" महाकालवने, पापरहिताः देवाः मम समीपमागच्छन्। द्व्यक्षरं गुह्यनाम लोके प्रसिद्धं भविष्यति। कपालव्रतमिदं मया प्रतिपादितम्। कपालपाणिः, भिक्षाव्रतसमन्वितः, सर्वेषां जनानां मध्ये पूजितः, सदा मित्रशत्रुषु समः, जितेन्द्रियः, सर्वेषु अनासक्तः, मृत्तिकाबसजलसञ्चयी, पुण्याश्रमतीर्थवासः, भगवति चित्तनिश्चलः। कपालव्रतम् अहं प्राचीनकाले स्वयमेव आचरितवान्। एतत् कपालव्रतं दुःसाध्यं अद्भुतं च। यो द्वेषमोहाभ्यां महाव्रतं परित्यज्य पापे तिष्ठति, तस्माद् महापाशुपतं न हिंस्यात् न निन्देत्। श्रद्धालुः यः महान्व्रतीं भिक्षां ददाति, कपालं पूरयित्वा यः तपस्विभ्यो ददाति, कपालस्थितं भोजनं परमं; अयं मार्गो ब्रह्मणः। केवलं तेन सह संवादेनापि दोषाः पापानि च जायन्ते। शेषं दृष्ट्वा, स महाव्रती पुरुषः। कृतयुगे एषः सर्वः कृत्स्नः वनान्तरे प्रत्यक्षतया दृश्यते। यः इमं श्लोकसंहितां लोके पठति, तस्यायं वासः कीर्तिसम्पद्भिः पूजितः, दोषनाशनः स्यात्। ये रुद्रलोककामिनः, ते पुण्यतीर्थवासिनः स्युः। पुरुषाणां स्त्रीणां वा, योगनिष्ठानां वा, किम् आवश्यकम्? सर्वे वर्णाश्रमयुक्ताः पुरुषाः स्त्रियश्च वसन्तु। कर्मणा, मनसा, वाचा, रुद्रभक्त्या, जितेन्द्रियैः, केन कर्मणा जनाः कुर्वन्ति? रुद्रभक्तिं कथय। त्रिविधं लौकिकं वैदिकं चान्यदपि, आत्मसम्बन्धि च। ध्यानधारणाबुद्धिभिः रुद्रस्मरणम्। व्रतैः, उपवासैः, नियमैः, इन्द्रियनिग्रहैः। आज्यदुग्धदधिसुगन्धिकुषाग्रेण च दानैः। घृतधूपगुग्गुलुकृष्णागुरुसुगन्धैः। वस्त्रैः, चन्दनविलेपनैः, स्तुतिभिः, ध्वजैः, व्यजनैः, उच्चैः भूषाभिः। भोज्यभक्ष्यपानेन, यावद् हविषा, जनाः पूजनं कुर्वन्ति। एवं शिवस्य महाव्रतस्य रहस्यं, तस्य भक्तानां च, भगवता स्वयम् उद्घाटितम्।