भगवतो वरदायिनः, वराहस्य, शुभकूर्मस्य पुनः पुनः नमस्कारं कृतवन्तः। त्रिनेत्राय त्रिपुरान्तकाय रक्षां प्रार्थयामासुः। तदा भगवान् देवतानां कृशतानि देहानि निरीक्ष्य, दिव्यतेजसा त्रैवेद्येन चात्मना सह, देवानां नायकः ब्रह्मादीनां पूजनं दृष्ट्वा वचनं प्रोवाच। “अनेन दिव्येन विधिना मया मह्यं महान् पूजार्थः कृतः। ये व्रतस्थाः, मानवाः वा देवाः वा, मम दर्शनं प्राप्नुवन्ति। एकैकशः, द्वौ त्रयः वा, सर्वे वा, समं सर्वेषां दर्शनं भवति। भवद्भ्यः हिताय उज्जयिन्यां गच्छामि।” ततः भगवान् पप्रच्छ, “किं कारणं भूमेः कम्पनं, त्रिलोकस्य च व्याकुलता?” देवसंरक्षणाय तत्र कारणं श्रोतुम् इच्छति। “अत्र एकः असुरः द्रोहणः नाम, शक्तिमान् मायावान् अस्ति। तस्य अनुयायिनः दैत्याः, शक्तिमन्तः, शत्रुपुरजयिनः। ते इन्द्रं देवांश्च हन्तुम् इच्छन्तः, मायायुक्ताः, गूढगमना, युद्धाय सज्जाः। तेषां कपालपातनात् भूमेः कम्पनं, लोकस्य स्थैर्यनाशाय प्रवृत्तिः अभवत्।” “त्वं देवेषु अनुग्रहदाता, गुणस्मरणेन पूजितः। दिव्यदृष्ट्या, कीर्त्या बलं च महती प्रशंसा ते, भीषणे। ध्यानाभ्यासेन यद् लभ्यते, अन्येषु न दृश्यते। तपः कष्टसाध्यं, मनोवाक्कायेन साध्यं। त्वया महत् प्रयत्नेन, दीर्घकालं, दमितशरीरेण, साधितम्। तदा ते देवाः शीष्णानि नमयित्वा, उपविश्य, भगवंतं ऊचुः—‘वरदायक, मर्त्येषु आगतेषु, अस्माकं रक्षां दत्तुम् इच्छामः। भगवन्, देवाधिप, भक्तानां अभयदायक, रक्षां दत्तुम् इच्छामः।’” भगवान् प्रत्यवदत्—“दुर्लभान् अपि वरान्, पुनः पुनः, बहून् दास्यामि।” भगवतः वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा प्रोवाच—“भगवन्, महावरः प्राप्तः, पर्याप्तः च।” शिवः ऊचुः—“इमस्मिन् लोके, ये मम भक्ताः, ये च मया हताः, जटाशिरांसि त्रिशूलधारिणः, तेषां निग्रहाय, भवद्भ्यः संबोधनाय, भक्तिभिलाषिणां भक्तेषु अनुग्रहं दत्तवान्। महाकालवने, हे निष्कलुषाः, देवाः मम समीपं आगच्छन्। द्विपदनाम्ना गूढनाम्ना लोके प्रसिद्धिः भविष्यति। कपालव्रतस्य पालनं मया उद्घोषितम्। कपालपाणिः, तुष्टः, भिक्षाव्रतधारी, सर्वेषु प्राणिषु सम्मानितः, मित्रशत्रुषु समः, आत्मसंयमी, सर्वेषु अनासक्तः, मृत्तिकां भस्म जलं च संग्रहीत्वा, पुण्याश्रमे पुण्यतीर्थे च वसन्, मनः भगवति स्थितम्। कपालव्रतं कृत्वा, प्राचीनकाले अहं स्वयं तद् अचरम्। कपालव्रतं तु दुर्निवार्यं, अद्भुतं च।