ततः ते देवाः स्वधैर्यं संकलीन्य, विधिपूर्वकं तं देवमेकचित्ताः पश्यन्ति स्म। ते हस्तौ शिरसि स्थापयित्वा, भूमौ ललाटं नताः, भक्तिपूर्वकं प्रणम्य, वृषारूढं सौम्यरूपिणं त्रिशूलशूलधारिणं त्वां दृष्ट्वा, दिशां चर्माम्बरधरं, विशुद्धं, प्रज्वलिततेजसं त्वां प्रणम्य, पुनः पुनरन्धकद्विषं, परमेश्वरं, गिरिशं, देवाधिपतिं, परेशं, देवासुरेशं, तपस्विनां नाथं, विरूपाक्षं शुभं, विश्वरूपिणं च, सृष्टिकर्तारं, दैत्यनाशनं, अमूर्तिं, सुरूपं, शतभेदधारिणं, वरदं, वराहं, शुभकूर्मं च, पुनः पुनः नमस्कुर्वन्ति स्म। त्रिनेत्रं त्रिपुरान्तकं त्वां शरणं प्रार्थयन्ति स्म। तदा भगवान् तेषां देवानां कृशदेहान् निरीक्ष्य, दिव्यतेजसा, त्रैविध्यवेदेन, अन्तरात्मना च, ब्रह्मादीनां पूजनं दृष्ट्वा, देवाधिपः उवाच— “एतस्मिन्नपि दिव्यकर्मणि मया मह्यं महापूजा कृता। ये व्रतधारिणः, मानवा अपि वा, देवाः अपि वा, मां पश्यन्ति। एकैकशः, द्वौ, त्रयः, अथवा सर्वे अपि, समं युष्माकं दर्शनं भवति। भवतां हितार्थं अहं उज्जयिन्यां गच्छामि।” एवं तस्योक्ते, देवाः पप्रच्छुः— “किं कारणं पृथिव्या कम्पनं, त्रैलोक्यस्य च भ्रमः? देवसंरक्षणार्थं कारणं श्रोतुमिच्छामः। अस्त्यत्र द्रोहणाख्यो नामासुरः, महाबलः मायावान्। तस्य अनुचराः दैत्याः, बलिनः, पुरजयिनः च। ते इन्द्रादीन् देवान् हन्तुमुद्यताः, मायायुधधारिणः, युद्धाय सज्जाः। तेषां कपालपातनात्, पृथिवीकम्पनात्, लोकव्यवस्थाया विनाशाय प्रवृत्तिः अभवत्।” “त्वं देवेषु कृपानिधिः, गुणस्मरणार्हः। दिव्यदृष्ट्या, कीर्त्या, वीर्येण च त्वं अतिवन्द्यः, घोररूप! ध्यानाभ्यासेन लभ्यं त्वदन्यत्र न दृश्यते। तपश्च दुर्निवार्यं, दुःसाध्यं, मनसा, वाचा, कायेन च साध्यते। तत् त्वया महता यत्नेन, निगृहीतदेहेन, दीर्घकालं कृतमस्ति।” एवं कृत्वा, ते देवाः शिरांसि नत्वा, उपविश्य, ईश्वरं वाक्यमूचुः— “वरद, अस्माकं मर्त्यानां समागतानां, रक्षां दातुमर्हसि, देवाधिप, भक्तानां अभयप्रद! ये वराः दुष्प्राप्याः, तानपि पुनः पुनः दास्यामि, बहून् च।” भगवति एवं उक्ते, ब्रह्मा प्रत्युवाच— “भगवन्, महावरो लब्धः, अतीवात्यर्थं संतुष्टाः स्मः।” शिवः उवाच— “अस्मिन्लोके ये मम भक्ताः, ये च मया हताः, तेषां जटामुण्डधारिणां, त्रिशूलपाणीनां, निग्रहार्थं, युष्मान् संबोधितुम् एष उपायः कृतः।