तस्मिन्नेव वने सर्वे ते नियमपालकाः महान्तं प्रभुं भक्त्या सम्यक् पूजयामासुः। ते परमभक्तिसम्पन्नाः परमं यज्ञं कुर्वन्तः, रुद्रध्यानाग्निना पापानि दग्ध्वा, समृद्ध्याः समन्विताः अभवन्। तत्रापि ब्रह्मा प्रत्युत्तरं लब्ध्वा, प्रभुं प्रति भक्त्या व्यवहरत्। एवं सहस्रं दिव्यानां वर्षाणां यदा व्यतीतानि, तदा देवदेवेशः स्वगणैः सहितः, नानाविधैः भूषणैः भूषितः, कामरूपकामरहितरूपश्च, सर्वाभिलाषसंपद्भिः युक्तः, दिव्यैः अणिमादिभिः सिद्धिभिः योगेश्वर्यश्च धारयन्, भीममुखैः व्याघ्रमृगमुखैः, काकबकवटमुखैश्च, निराकाररूपैः, साकाररूपैः, सुन्दररूपैः, नानारूपैश्च, एकजटाद्विजटात्रिजटाधरैः, नानारूपसुशोभितैः, एककर्णद्विकर्णबहुकर्णविकर्णैः, एकपादद्विपादबहुपादनिष्पादैः, शुक्लकृष्णकृष्णशुक्लकपिलवर्णैः, शूलखड्गपट्टिशगदायुधधारिभिः, मुषलमुद्गरशिलापिष्टिकाद्यायुधगृहीतहस्तैः, मृदङ्गभम्भाभेरीवाद्यैश्च, वीणापणवमुरजवणुवाद्यैः, हुडङ्कशृङ्गिकाद्यनेकवाद्यैः, दुर्गमगणपतिसंवृतः, यथा सूर्यः ग्रहैः परिवृतः, तथा ब्रह्मादिदेवैः सह तत्र व्यास, स भगवान् द्रष्टव्यः। तदा ब्रह्मादयः सर्वे देवाः गणपतिं पुरः स्थितं दृष्ट्वा, धैर्यं समालम्ब्य, नियमानुसारं तं देवमवलोक्य, हस्तौ शिरसि कृत्वा, ललाटेन भूमिं स्पृशन्तः, वृषारूढं सौम्यं त्रिशूलशूलधारिणं त्वां, दिशां चर्माम्बरधरं शुद्धं दीप्ततेजसं च, पुनः पुनः अन्धकद्विषं परात्परं नमस्कुर्वन्तः, पुनः पुनः गिरिशं देवेशं परमेश्वरं नमन्तः, देवासुरेशं तपस्विनां नाथं च वन्दन्तः, विरूपाक्षं शुभं विश्वरूपं च नमन्तः, विश्वरूपं स्रष्टारं दैत्यनाशनं च, निराकारं सुन्दरं शतारूपं च नमस्कुर्वन्तः। पुनः पुनः वरदं वराहं शुभकूर्मं च वन्दन्तः। त्र्यंबकं त्रिपुरान्तकं पातु नः इति प्रार्थयन्तः। ततः प्रभुः तेषां देवतानां कृशदेहान् विलोक्य, दिव्यतेजसा त्रैवेद्येन चान्तःकरणेन च, ब्रह्मादीनां पूजां निरीक्ष्य, देवेश्वरः वाक्यमुवाच— "एषा या दिव्या पूजा मया अतीव पूजिता। ये नियमपरायणाः, मानवाः वा देवाः वा, ते मां पश्यन्ति। एकैकशः, द्वौ त्रयो वा, सर्वे वा समं भवतु, सर्वेषां समदर्शनम्। भवतां हितार्थं उज्जयिन्यां गच्छामि। किं कारणं पृथिव्याः कम्पनं, त्रिलोक्याः च भ्रमः जातः?" इति।