इन्द्रस्य नेतृत्वे सर्वे देवाः साहसस्य आश्रये एकत्र समागताः। ते विस्मिताः ब्रह्माणं प्रार्थयन्तः, "भगवन्, किमर्थं एषः अद्भुतः लक्षणः प्रकटितः?" इति पप्रच्छुः। "किम् युगान्तः आगतः, सीम्नाम् समुद्रस्य भग्नेन? किमर्थं पृथिवी सप्तसागरजलैः धृता?" इति च। "एषः शब्दः यः अद्य श्रुतः, पूर्वं न कदापि दृष्टः न च ज्ञातः," इत्येवमूचुः। एवं संबोधितः ब्रह्मा परमेश्वरस्य शक्त्या समन्वितः उत्तरं दत्तवान्। "यद् युष्माभिः पृष्टं, हे मरुतः, तस्य कारणं शृणुत। सः मम पंचमं शिरः नखाग्रेण छित्वा, पात्रं गृह्य, श्रीनारायणात् भिक्षां याचितवान्। ततः भगवान् कुशस्थलीं श्रेष्ठवनं अगच्छत्। तत्र भगवतः कृपया सर्वे वनजीवाः, अण्डजाः अपि, आशीर्वादं प्राप्तवन्तः। भगवतः हस्ते स्थितं कपालं पृथिव्यां स्थापितम्। तं विकृतनेत्रं पश्यथ; मया सह मिलित्वा गच्छाम।" एवं उक्त्वा ब्रह्मा देवदानवसहितः तत्र अगच्छत्। तेषां हृदयानि कोकिलानां मधुरस्वरेण मोदितानि। सर्वे तं वनं नन्दनसदृशं प्राप्तवन्तः। तद् उत्तमं वनं दृष्ट्वा, यत्र विविधवृक्षाः शुभफलपुष्पयुक्ताः सर्वत्र सेविताः, देहिनां मनांसि प्रमुदितानि। तत्र कश्चन उच्चैः "इह देवः अस्ति, इह देवः अस्ति; युष्माकं दर्शनाय प्रवेशः कृतः," इत्युक्तवान्। तस्य अद्भुतस्य वनस्य सीमायां देवाः तं न अदृष्टवन्तः। सः तान् उवाच, "सत्यं, युष्माभिः द्रष्टव्यः, किन्तु तपसा विना न।" एतत् हृदि सम्यक् स्मृत्वा ब्रह्मा देवान् उवाच, "श्रद्धया, ज्ञानेन, तपसा, योगेन च सः ज्ञेयः। तत्त्वनिष्ठाः तपस्विनः सर्वं पश्यन्ति; बुद्धिमन्तः निर्गुणं परमं पश्यन्ति। योगिनः परमभक्तियुक्ताः परमं पश्यन्ति। अतः, देवाः, ये अनदीक्षिताः तैः शैवदीक्षा कर्तव्या। तपः आचर्यताम्, शुभं भवतु; रुद्रस्य पूजायाम् एकाग्रता भवतु। सः सर्वदा जानाति; मया दर्शनं दातव्यम्।" शिवदर्शनकामनया मनः स्थिरं कृत्वा, ते ब्रह्माणं प्रार्थयन्तः। तेषां वचनानि श्रुत्वा ब्रह्मा चिन्तयन् प्रत्यवदत्। शीघ्रं शिवदीक्षया देवान् दीक्षितुम् इच्छन्, "अत्र वेदी निर्मीयताम्; अष्टमूर्तिः शिवः पूजनीयः," इत्यादिशत्। नम्रवस्त्रधारिणः, शुद्धचित्ताः, नमस्कृत्य तं अनुवर्तन्त। ब्रह्मा चन्द्रमौलिनः विधिना यज्ञं अकरोत्। तस्य प्रसादेन देवाः भक्त्या तानि कर्माणि अकुर्वन्। सः तेषां देवतानां प्रदत्तवान्, विरोधं विना। यत् शैवम् विधिना, यत् परम्परया आचारः, तत् सर्वं दत्तम्। शम्भुः, सर्वहितकारी, सर्वैः देवैः प्रतिष्ठितः। तदा, विस्मयं त्यक्त्वा, सुवर्णजः तेषां प्रदत्तवान्। तत् पापं नाशयति, दुःखं अपाकरोति, पुष्टिं, श्रीं, बलं च वर्धयति। अतः, सर्वयत्नेन, मनः एकाग्र्यं कृत्वा, भस्मना स्नानं कुर्यात्। सर्वे कमण्डलून् धारयन्ति, सर्वे रुद्राक्षमालां बिभ्रति।