न नलः, न पवनः, न जलम्, नापि सूर्यकिरणानां तापः तत्र प्रवर्तते। सर्वदा पुष्पैः भूषिताः, नित्यं यौवनसंपन्नाः भवन्ति। येषां तपाग्निना नेत्राणि दीप्तानि, तेषां पुरुषाणां कामदर्शनं जायते। एवं दयालुः शम्भुः वृक्षान् संरक्षितवान्। तस्मिन्पतति भूमौ, अधोलोकः कम्पितः। इन्द्रवज्रहतानां यथा, तत्र व्याघ्रशार्दूलादिभिः सह पतितः। तदा देवगन्धर्वाणां विमानानि, सिद्धनगराणि च, समुपस्थितानि। पिकाः मेषाश्च महानि संख्यया पुनः समागताः। तेन महाशब्देन सर्वे मूढा अन्धा बधिराश्च अभवन्। तदा सर्वेषां देवानां असुराणां च शरीरेषु चित्तेषु च कम्पः अभवत्। सर्वे ते इन्द्रमुख्याः वीर्येण समाश्रित्य समागताः। "भगवन्, कस्य हेतोः एषः अपूर्वः संकेतः दृश्यते? किमिदानीं युगान्तः प्राप्तः, सीमासमुद्रस्य विक्षोभः कृतः? कुतः सप्तसागरजलैः पृथिवी धार्यते? एषः शब्दः यः अद्य श्रुतः, न कदापि पूर्वं दृश्यः न श्रुतः।" एवं पृष्टे, ब्रह्मा परमेश्वरस्य शक्त्या युक्तः उत्तरं दत्तवान्— "यद् युष्माभिः पृष्टम्, हे मरुतः, तस्य कारणं शृणुत। मम शरीरात् पञ्चमं शिरः नखाग्रेण छित्त्वा, भगवतः नारायणस्य कपालं गृहीत्वा भिक्षां याचितवान्। ततः स भगवतः कुशस्थलीं वनं प्राप्य, तत्र स्थित्वा सर्वाणि प्राणिनः, अण्डजादीनि अपि, आशीर्वदितवान्। ततः स्वहस्तस्थं कपालं भूमौ स्थापयामास।" ब्रह्मा उवाच— "यूयं तं विकृतनेत्रं द्रक्ष्यथ; मया सह गच्छामः।" इति उक्त्वा, स ब्रह्मा देवदानवसहितः तत्र गतः। सर्वे तत्र कोकिलानां कलरवैः हृष्टचित्ताः अभवन्। तदा सर्वे नन्दनसदृशं तद् वनं प्राप्तवन्तः। तद्वनं दृष्ट्वा, यत् सर्वदेहिनां मनांसि हर्षयति, यत्र सर्वत्र उत्तमफलपुष्पयुक्तवृक्षैः सेव्यमानं दृश्यते। तत्रैव सर्वे उत्सुकाः उच्चैः वदन्ति— "अत्र देवः, अत्र देवः, प्रविष्टाः स्म; द्रष्टुम् इच्छामः।" किन्तु तस्य आश्चर्यवनस्य सीम्नि देवाः तम् न दृष्टवन्तः। तदा स उवाच— "सत्यं वदामि, तपसा विना न द्रक्ष्यथ।" तदनन्तरं, ब्रह्मा हृदि स्मृत्वा, देवान् प्रति प्रोवाच— "श्रद्धया ज्ञानयोगतपांसि एव तं ज्ञातुं शक्यम्। ये तपोभिः युक्ताः, ते सर्वं पश्यन्ति; पण्डिताः तु निष्कलम् परं पश्यन्ति। योगिनः पराभक्तिसमन्विताः परमेश्वरं पश्यन्ति। अतः, हे देवाः, ये दीक्षां न प्राप्तवन्तः, ते शैवीं दीक्षां कुर्वन्तु। तपः कुरुत, शुभं भवतु; रुद्रस्य पूजायाम् एकचित्ताः भवत। स सर्वदा वेत्ति; मया दर्शनं दातव्यम्।" ततस्ते सर्वे शिवदर्शनकाङ्क्षिणः ब्रह्माणं प्रार्थयन्तः उक्तवन्तः। तेषां वचनं श्रुत्वा, ब्रह्मा विचिन्त्य प्रत्युवाच। तदा शीघ्रं शिवदीक्षया देवतानां दीक्षां कर्तुम् उद्युक्तः अभवत्। "अत्रैव वेदिकां स्थाप्यताम्; अष्टमूर्तिं शिवं पूजयामः।" इति।