सदा तत्र प्रदेशे बहुशः पशुगणैः शब्दायमानैः पक्षिसमूहैश्च सदा सम्पूर्णं वनं तिष्ठति। तत्र तस्मिन्नुत्तमे वने भगवाँस्तु, करकपालेन सह हस्ते, स्वयमेव अभ्यगच्छत्। तस्य आगमनं दृष्ट्वा तत्र स्थिताः सर्वे वृक्षपङ्क्तयः हरषं प्रापुः। तदा महेश्वरः तैः वृक्षैः समर्पितानि पुष्पाणि सस्नेहम् अङ्गीकृतवान्। भगवतः वचनं श्रुत्वा ते वृक्षाः सर्वविधबन्धनात् विमुक्ताः अभवन्। ते वृक्षाः उचुः— "देवदेव, त्वं सुरेश्वरः भक्तवत्सलः, वरदः, त्वयि नः परमा कामना, नमस्ते। सर्वात्मना शरणं गताः स्मः, परमं वरं याचामहे।" एवं वृक्षैः संबोधितः शरणागतवत्सलः भगवान्, "पुनः वरं ददामि, मम दर्शनं निष्फलं न भविष्यति," इति प्रतिजज्ञे। "नाग्निः, न वायुः, न जलं, न सूर्यकिरणानां तापः, कश्चित् अपि न हन्याद् वः। सदा पुष्पशोभिताः, सदा नवयौवनस्थिराः भविष्यथ।" तपश्चक्षुषा दग्धमानुषाणां दृष्टौ कामो जायते, इति च तान् वृक्षान् कृपया शम्भुः समाश्रित्य पालयामास। ततः स भगवान् भूमौ पतितः, अधोलोकः कम्पितः। इन्द्रवज्राहताः इव, व्याघ्रमृगैः सह तत्र पतितः। तदा देवसिद्धविमानानि, गन्धर्वनगराणि, बहवः कपोताः, मेषाः च पुनः समागताः। तेन महाशब्देन सर्वे जडाः, अन्धाः, बधिराश्च अभवन्। सर्वेषां देवानां च असुराणां च शरीराणि च मनांसि च विमूढानि अभवन्। सर्वे, इन्द्रमुख्याः, साहसं आश्रित्य, एकत्र समागताः। ते उचुः— "भगवन्, किमर्थं एषः अद्भुतः संकेतः जातः? किं युगान्तः प्राप्तः, सीमासमुद्रस्य भङ्गः कृतः? सप्तसागरजलैः पृथिवी कथं धार्यते? एषः शब्दः यः अद्य श्रुतः, न कदापि पूर्वं दृष्टः, न श्रुतः।" एवं तैः पृष्टः ब्रह्मा, परमेश्वरस्य प्रेरणया, उवाच— "यद् युष्माभिः पृष्टं, हे मरुतः, तस्य कारणं शृणुत।" "मम शरीरे पञ्चमं शिरः नखाग्रेण छित्वा, स भगवान् कपालं गृहीत्वा श्रीनारायणात् भिक्षां याचितवान्। ततः स भगवाँस्तु कुशस्थलीं तं श्रेष्ठवनं जगाम। तत्र स भगवत् सर्वाणि वनजन्मानि, अण्डजादीनि च, समाशिषत्। स्वहस्ते स्थितं कपालं भूमौ स्थापयामास।" "तं विकृतनेत्रं द्रक्ष्यथ, मया सह गच्छामः," इति ब्रह्मा उक्त्वा, स देवैः असुरैः सह अग्रे जगाम। ते सर्वे, कोकिलकूजनैः हृष्टचित्ताः, तं वनं नन्दनसदृशं समुपेयुः। तदुत्तमवनं दृष्ट्वा, यत्र विविधपुष्पफलवृक्षैः सर्वत्र सेव्यमानं, देहिनां चित्तहर्षजनकं, ते सर्वे विस्मिताः। "अत्र देवः, अत्र देवः, द्रष्टुकामा युष्माभिः प्रविष्टम्," इति वदन्ति। तस्य अद्भुतवनस्य सीम्नि देवाः तं न पश्यन्ति। तदा स भगवान् उवाच— "निःसंदेहं द्रक्ष्यथ, किन्तु तपसा विना न।