तेषां पुष्पाणां सौन्दर्येन स्वयमेव यथा सौरभ्येन गच्छन्ति इव शीघ्रं सञ्चरन्ति। तेषां वृक्षाणां शिरांसि पुष्पवैभवभारवतीन्य् आलोलानि कम्पमानानि च दृश्यन्ते। मधुरससमृद्धलतानां मध्ये शरणं गृहीत्वा भ्रमराः वातेन विक्षिप्यन्ते। केषुचित् स्थानेषु वृक्षाः मल्लिकालतानां पुष्पैः आवृताः सन्ति। अग्रे तु वृक्षेषु माधवीलता पुष्पिताः दृश्यन्ते। तत्र वृक्षाः हरिताः, सुवर्णाभायुक्ताः, फलपुष्पसमृद्धाश्च सन्ति। तेषां पुष्पाणि केशरसमृद्धानि, अन्तः केशरैः पूरितानि च। केषुचित् स्थानेषु शिरीषपुष्पैः, शुकयुग्मैश्च प्रदेशाः विराजन्ते। तत्र शोभायुतैः मयूरैः स्वसखीभिः सह स्थितैः दृश्यन्ते। ते समूहेषु विचित्रं रम्यं च शब्दं कुर्वन्ति। स क्षेत्रं नित्यं पशुसमूहैः, पक्षिसङ्घैश्च सदा परिपूर्णम् अस्ति। तस्मिन् उत्तमे वने भगवान् रुद्रः करयोः कपालं धारयन् प्रादुरभवत्। तदा सर्वे वृक्षपङ्क्तयः रुद्रस्य आगमनं दृष्ट्वा तं ददृशुः। महेश्वरः तैः वृक्षैः समर्पितानि पुष्पाणि स्वीकृतवान्। भगवता तथा उक्ते, वृक्षाः सर्वे बन्धनात् विमुक्ताः अभवन्। "देवेश, त्वं भक्तवत्सलः, अनुग्रहशीलः, वरदः च। एषा अस्माकं परमा कामना; देवदेव, नमस्ते। सर्वात्मना शरणं गत्वा वयं परं वरं याचामः," इति वृक्षैः उक्तम्। तदा सर्वैः वृक्षैः एवं सम्बोधितः, शरणागतप्रियः स भगवान् उवाच—"पुनः वः वरं ददामि; मम आगमनं निष्फलं न भविष्यति। न अग्निः, न वायुः, न जलं, न सूर्यकिरणानां तापः च, भवतः बाधिष्यन्ति। यूयं नित्यं पुष्पभूषिताः, नित्यं यौवनस्थिताः भविष्यथ। येषां तपोऽग्निना नेत्राणि दग्धानि, तेषां पुरुषाणां दृष्टौ कामः उत्पद्यते।" एवं दयालुः शम्भुः वृक्षान् संरक्षितवान्। ततः स भूमौ पतन् अधोलोकं कम्पितवान्। इन्द्रवज्रहतानां यथा, व्याघ्रव्यालैः सह स जगाम। देवसिद्धानां विमानानि, गन्धर्वनगराणि, कपोताः, मेषाः च बहवः पुनः एकत्र समागच्छन्। तेन महाशब्देन सर्वे जडाः, अन्धाः, बधिराः च अभवन्। सर्वेषां देवानां, असुराणां च, शरीराणि मनांसि च कम्पितानि। सर्वे इन्द्रमुख्याः, धैर्येण आश्रित्य, एकत्र समागच्छन्। तदा ऊचुः—"भगवन्, किमर्थं एषः अपूर्वः उत्पातः जातः? किम् युगान्तः प्राप्तः, सीमासमुद्रः भग्नः इति? किमर्थं सप्तसागरजलैः पृथिवी धार्यते? इदृशः शब्दः, यः अद्य श्रुतः, न कदापि पूर्वं जातः, न ज्ञातः।" एवं पृष्टः ब्रह्मा, परमेश्वरशक्तिप्रेरितः, उवाच—"यद् युष्माभिः पृष्टं, हे मरुतः, तस्य कारणं शृणुत। मम शरीरे पञ्चमं शिरः नखाग्रेण छित्त्वा, भगवान् कपालं गृहित्वा नारायणात् भिक्षां याचितवान्। ततः स भगवाञ् कुशस्थलीं तं उत्तमं वनं जगाम।