ततः ब्रह्मा हरिं तं अच्युतं दिव्यतेजसा समन्वितं दृष्टवान्। स भगवान् नारायणः, महेश्वरतेजः परतः स्थितः, ब्रह्मणा दृष्टः। तदा भगवान् ब्रह्माणं अङ्गुल्या स्पृष्ट्वा इदं वचनं अब्रवीत्— “लोकानां रक्षार्थं सर्वधनुष्मतां श्रेष्ठः जातः भविष्यति।” इति उक्त्वा भगवाञ् सः अग्निं हस्ते गृहीत्वा तस्थौ। एवं महेश्वरः अपि तं पुरुषं सदा पूजयामास। अनन्तरं ब्रह्मा तस्मै अग्नये युगान्ते वाक्यम् अवदत्— “भृगुरङ्गिरसौ निःसंशयं तव पुत्रौ भविष्यतः।” तं च अग्निं द्विधा कृत्वा सृष्टियज्ञः भविष्यति। तौ अग्न्यौ ब्रह्मणा संयुक्तौ, ब्रह्मणः आज्ञया प्रवर्तितौ। तस्मात् शमी-अश्वत्थयोः गर्भे यः संयोगः, सः तत्र वर्ण्यते। अतः सः पुत्रः, यः हितकरः उत्तमश्च, चतुर्थः इति कथ्यते। एवं ब्रह्मणः पञ्चमं मुखं समुत्पन्नम्। यः देवतेजसः एतां परमां सृष्टिं वेत्ति, यः श्रद्धया सदा अग्नेर्जन्मकथां शृणोति, पशुपतेः माहात्म्यं सूचयन्तीं, च, हे व्यास, यः द्विजश्रेष्ठानां देवतानां च पुरतः भक्त्या पठति, सः संसारमग्नः अपि, शिवपुरीं प्राप्तः, देवैः अतीव पूज्यते। एवं ब्रह्मणा तत्र किम् आचरितम्? तस्य कर्मणः प्रायश्चित्तं किम् आसीत्? जनार्दनः च शङ्करः च किं कर्म अकुरुताम्, मुने? उत्तमकुशदर्भसमिध्भिः, यथापूर्वं हरिणा निर्दिष्टम्, नरो नारायणश्च, बदरीवनाश्रमं प्राप्तवन्तौ। तत्र देवेश्वरः, कपालं हस्ते धारयन्, पृथिवीं विचचार। तद्वनं नानावृक्षलतानि आच्छादितम्, नानापुष्पैः विभूषितम्। तत्र वायुः पुष्पभारवृक्षगन्धेन सुरभितः। तत्र पक्काः अपक्काश्च फलानि, नानारसगुणयुक्तानि, वर्धन्ते। तत्र शुष्कपर्णानि, तृणानि, शुष्ककाष्ठानि, फलानि च दृश्यन्ते। वायुः पुष्पसमूहानां गन्धं वहति। हरितानि, चिकुराणि, अखण्डपर्णानि, निर्मलगह्वराणि तत्र सन्ति। कुशलवृक्षाः, सम्यग्विकसिताः, क्वचित् वन्यवृक्षाश्च दृश्यन्ते। वृक्षाः सुन्दरपल्लवैः आवृताः, वातेन मिश्रिताः। तेषां शिखराणि, वायुवेगेन चलितानि, परस्परं स्पृशन्ति। केषुचित् स्थलेषु नागवृक्षाः पुष्पैः शोभिताः, तेषां केशेषु भ्रमरगणाः लीनाः। अन्यत्र कर्णिकारवृक्षाणां शिखराणि पुष्पसमूहेन आवृतानि। सिन्दुवारपङ्क्तयः, विपुलपुष्पशोभया विभान्ति। क्वचित् मल्लिकालताः, रम्यपुष्पैः विभूषिताः, प्रकाशन्ते। यूथिकालताः, गुच्छिताः, प्रवालपुष्पशोभया द्युतिमन्तः। केषुचित् वनदेशेषु शालार्जुनवृक्षाः पूर्णपुष्पैः विभान्ति। लतान्विताः वृक्षाः कदापि निरावृताः न भवन्ति। आम्रतिलकवृक्षौ अपि पुष्पगुच्छैः, इव हस्तैः, शोभितौ। तिलकाशोकवृक्षयोः कोमलपल्लवैः संयोगः दृश्यते। फलपुष्पभारैः नम्राः, ते वृक्षाः साधव इव मृदुलाः। ते वृक्षाः वातसंवलिताः, क्षेत्रैः परिवृताः, तुष्टाः सन्ति।