रामस्य वामपार्श्वे श्रीः पद्मधरिणी शरणं गता। तत्र विविधानि शस्त्राणि, धनुषि धनुर्ज्याश्च उपस्थितानि। वेदः ब्राह्मणरूपेण तथा सावित्री तस्य दक्षिणवामपार्श्वयोः आस्थितौ। महात्मनः ऋषयः सर्वे गिरयश्च तत्र उपस्थिताः। तद्वत् अन्तःपुरनार्यः ककुत्स्थं अनुगता। भरतः शत्रुघ्नसहितः अन्तःपुरजनैः सह प्रययौ। ततः महात्मनः ब्राह्मणाः स्वयज्ञाग्निसहिताः सर्वतः गच्छन्ति स्म। मन्त्रिणः सेवकैः पुत्रैः सम्बन्धिभिः सह अपि तत्र गताः। ततः सर्वे जनाः हृष्टसमृद्धनागरैः परिवृताः उपस्थिताः। तथा सर्वे प्रजाजनाः पुत्रसम्बन्धिभिः सह आगताः। स्नात्वा सर्वे शुक्लवस्त्रधारिणः शुद्धचित्ताः अभ्यागताः। तत्र कश्चन विषण्णः नासीत्, न भयाकुलः, न अतिशोकग्रस्तः। राज्यजनाः अपि राजस्य मोक्षदर्शनाय समागताः। भल्लूकाः, कपयः, राक्षसाः, नगरवासिनः च तत्र उपस्थिताः। नगरस्थाः ये अदृश्याः भूत्वा अपि तत्र आगताः। सर्वे चराचराः प्राणीः ककुत्स्थं दृष्ट्वा तत्र उपस्थिताः। अयोध्यायां कश्चन जीवः, सूक्ष्मतमः अपि, तत्र नासीत्। ततः अर्धयोजनं गत्वा पश्चिमदिशं नदीं प्रति रामः अग्रगच्छत्। तस्मिन्नेव काले ब्रह्मा लोकपितामहः तत्र आगतः, यत्र ककुत्स्थः स्वर्गद्वारे स्थितः। सः सर्वतः शतकोटियुक्तैः दिव्यैः विमानैः परिवृतः आसीत्। तेषां स्वप्रभया पुण्यकर्मसम्भूतमहातेजसा महद्वैभवं आसीत्। तत्र वायुसंप्रेरितैः शीघ्रैः पुण्यपुष्पवर्षैः समन्तात् अभिषिक्तम्। ततः रामः सरयूनदीं पद्भ्यां स्पृशति स्म। त्वं लोकनाथः देव, किन्तु त्वां कश्चन न वेत्ति। त्वं अचिन्त्यः महदद्भुतः अक्षयः लोकधारकः। ततः पितामहवाक्येन सः स्वयं तत्र प्रविष्टः; देवाः विष्णुम् आनन्दिताः, श्रेष्ठदेवम् पूजयामासुः। साध्याः, मरुतगणाः, इन्द्रः अग्निप्रमुखाः, सुपर्णाः, नागाः, यक्षाः, दैत्याः, दानवाः, राक्षसाः च तत्र उपस्थिताः। सर्वे देवाः हृष्टाः, पूर्णकामाः, आनन्दिताः आसन्। ततः बलवान् तेजस्वी विष्णुः पितामहं प्रति उवाच— “एते सर्वे जनाः मम स्नेहेन अत्र आगताः।” विष्णुवचनं श्रुत्वा लोकनाथः उवाच— “अस्मिन पुण्यस्थले, स्वर्गद्वारे, केवलं रामं ध्यानयितव्यम्।” ये सन्तानिकाः, ब्रह्मलोकात् निर्गत्य, तत्र आगताः। येषां विविधशरीरसम्भूताः देवाः दानवाः च उत्पन्नाः। ऋषयः, नागाः, यक्षाः अपि स्वस्वस्थानं गच्छन्ति। ते सरयूनदीं तदा जलपूर्णां प्रविष्टाः। मानवशरीरं त्यक्त्वा दिव्यविमानं आरूढाः। तत्र शरीरं त्यक्त्वा दिव्यरूपं प्राप्ताः। परमं रूपं प्राप्य देवलोकं अगच्छन्; सर्वे तदा शरीरं त्यक्त्वा प्रविष्टाः। ततः सर्वे स्वर्गं गताः, लोकगुरुं महाबलिनं स्मरन्तः।