ततः नारण्यः तं पात्रं श्रेष्ठाय पात्राय दत्तवान्। तव पात्रं पूर्णमस्ति, ततः परमेश्वरः—यः चन्द्रसूर्याग्निनयनः शशांकमण्डितः—स्वयं कपालं अङ्गुल्या स्पृशन् उवाच, "पात्रं अतीव पूर्णमस्ति।" तदनन्तरं हरिपति स्वकायस्य पार्श्वाद् अङ्गुल्या रक्तं निष्क्रान्तवान्। तस्य रक्तस्य मन्थनात् शनैः फेनबिन्दवः उत्पन्नाः। सहस्रबाहुः, रक्तलोचनः, पुनः पुनः धनुः स्पृशन् स्थितः। ततः कपालमध्ये अर्जुनसदृशः पुरुषः प्रकटितः। कपालमध्ये स भाग्यशाली पुरुषः आविर्भूतः। स पुरुषः "नरः" इति प्रसिद्धः, परमास्त्रविदां अग्रणी। नरः च नारायणः च उभौ भविष्यति प्रसिद्धौ युगान्तरे। अयं नरः तव सहचारी भविष्यति, हे नारायण। लोके तेजः विवेकपरिक्षायै उपयुज्यते। ब्रह्मतेजसा दीप्तः, तव बाहोः रक्तात् उत्पन्नः। तयोः संयोगात् जातं तेजः शत्रून् कम्पयिष्यति। इन्द्रस्य च देवद्विषां च भयहेतुर्भविष्यति। तत्रैव हरिः हरं केशवं च स्तुतवान्। "शूलधारिणे नमः, खड्गधारिणे नमः।" "वाक्पतये नमः, श्रीधराय पुनः पुनः नमः।" ततः हरिः कृताञ्जलिः, शीघ्रं उभयोर् हस्तयोः स्पर्शं कृतवान्। स तीक्ष्णः पुरुषः ब्रह्मस्वेदसम्भूतः एव। तं शीघ्रं जानीयात्, इति उक्त्वा हरः अन्तर्धानं गतः। स पुरुषः वामपादेन ताडयन् क्रोधात् उत्पन्नः। धनुषः निनादेन सर्वाणि भूतानि नादपूर्णानि कृतवान्। एवं समः दिव्यः युद्धः भूमौ अभवत्। हे मुने, तयोः युद्धं कुर्वतोः कालः गतः—स्वेदसम्भूतस्य रक्तसम्भूतस्य च। तस्य पुरुषस्य शरवेगेन ब्रह्मा तं परमपुरुषं विदारितवान्। मम रजसा उत्थापितः तव ब्रह्मा पतितः। यदि अन्यजन्मनि मम पुरुषः हरिणा पराजितः स्यात्—युद्धं कृत्वा तयोः मध्ये तान् संयम्य उवाच। तत्र महायुद्धे उत्पन्ने, तत्र अहं तं युद्धे प्रविश्यामि। एते द्वौ पुरुषौ रुद्रस्वभावौ, तव शक्त्या रक्षितव्यौ; तव अंशौ भूत्वा, द्वापरान्ते भूमौ नियुक्तव्यौ। ततः देवेशः विष्णुं दुःखितवाक्यं अब्रवीत्। अस्मिन्मन्वन्तरे, हे देव, त्रेतायुगे आगते, सुग्रीवस्यार्थे महाबाहुः वाली हतः। तस्माद्व्यथया पीडितः, तव पुरुषं न गृह्णामि। विष्णुः उवाच—"हे मघवन्, भूमेः भारनिवारणाय..." ततः विष्णुवचनात् इन्द्रः हृष्टः अभवत्। एवं उक्त्वा, सूर्यचन्द्रौ पुनः प्रेषितवान्। हे ब्रह्मन्, भगवतो वधकामनया दोष्यं कर्म कृतम्। तस्य पापस्य शुद्ध्यर्थं, उत्तमं प्रायश्चित्तं कुरु।