सः तत्र आगत्य हर्षितः भूमौ क्रीडायाम् प्रवृत्तः। सर्वेषां भूतानां गोचरात् पराङ्मुखः, सः विश्वात्मा, सर्वस्य स्रष्टा, अधिपः च। सः भूमौ एकेन अङ्गुष्ठेन स्थित्वा अतिशयम् तपः अचलं अकरोत्। सः पुरातनः परमपुरुषः पुण्यप्रवाहसम्पन्नः। तदनन्तरम् सः तेषां पुरतः कपालम् प्रदर्शयामास, यत्र प्रज्वलिताग्निना भीषणा आसीत्। कः अन्यः इदानीं भिक्षां स्वीकर्तुं योग्यः स्यात्? इति। तस्य अन्तर्यं यः जानाति, सः चन्द्रशेखरः तं त्रिशूलेन विदारयामास। सः ततो द्रवितसुवर्णसमः, अग्निशिखासमः, शुद्धः अभवत्। शिप्रा नदी गगने सूर्यरश्मिवत्, सीधा शीघ्रा च प्रवहति स्म। दिव्यसहस्रवर्षाणि सा हर्याः भुजात् तं वहति स्म। ततः नारायणः तं श्रेष्ठाय दातारम् ददौ। तव पात्रं पूर्णम् इति उक्त्वा, परमेश्वरः—यस्य नेत्राणि चन्द्रसूर्याग्निसमानि, चन्द्रशेखरः—कपालं अङ्गुल्या स्पृशन्, 'पात्रं अतीव पूर्णम्' इति अवदत्। ततो हरिप्रभुः स्वस्य अङ्गुल्या पार्श्वात् रक्तं निष्पीडयामास। तस्य रक्तस्य मन्थनात् क्रमशः फेनबिन्दवः उत्पन्नाः। सहस्रबाहुः रक्तनेत्रः पुनः पुनः धनुः स्पृशन् आसीत्। अर्जुनसदृशः पुरुषः कपालात् प्रकटितः। कपालमध्ये सः पुण्यः पुरुषः प्रादुरभवत्। सः पुरुषः नरः नाम्ना, परमास्त्रविदां श्रेष्ठः। नरः नारायणः च, उभौ, अनागतकाले प्रसिद्धौ भविष्यतः। अयं नरः तव सहचरः भविष्यति हे नारायण। लोके तेजः विवेकस्य परीक्षा भविष्यति। ब्रह्मशक्त्या दीप्तः, तव भुजस्य रक्तात् उत्पन्नः। तस्य संयोगात् जातम्, शत्रून् सन्तापयिष्यति। इन्द्रस्य देवद्विषाम् भयहेतुः भविष्यति। हरिः अपि तत्र एव हरं केशवं च स्तुतवान्। 'शूलधारिणे नमः, खड्गधारिणे नमः' इत्यादि। 'वागीश्वराय, श्रीधराय पुनः पुनः नमः' इति। ततः सः कृताञ्जलिः शीघ्रम् उभौ हस्तौ गृहीत्वा प्रणम्य अवतिष्ठत्। सः भीषणः पुरुषः ब्रह्मणः स्वेदात् उत्पन्नः। 'तं शीघ्रं जानीयाः' इति उक्त्वा हरः अन्तर्धानम् अगच्छत्। सः पुरुषः वामपदेन ताडयित्वा क्रुद्धः उदतिष्ठत्। तस्य धनुषः घोषेण सर्वाणि भूतानि निनादेन पूरितानि। एवं भूमौ समः दिव्यः युद्धः अभवत्। हे मुने, तयोः युद्धं कुर्वतोः कालः व्यतीतः, स्वेदजस्य रक्तजस्य च। तस्य पुरुषस्य ब्रह्मा बाणबलात् विदारितः। मम रजः द्वारा तव ब्रह्मा अधः पतितः। यदि अन्यजन्मनि मम पुरुषः हरेः द्वारा पराजितः स्यात्। तयोः मध्ये युद्धं कृत्वा सः तौ निगृह्य उवाच।