ततः काकुत्स्थवंशसम्भूतः श्रीरामः, स्वराज्ये त्वामधिकारय, अन्यथा ममाज्ञां मा अवमन्, इति दृढमनश्चकार। एवं उक्त्वा सः काकुत्स्थः हनूमन्तं प्रति उवाच—यावत्काले मम आख्यायिकां जनाः कीर्तयन्ति, तावत् त्वं, कपिश्रेष्ठ, ममैवाख्यायिकायाः स्थायित्वेन, ममैव प्रियं कुरु। ममैव सहचरौ, अमृतपानौ, मैनद्विविदौ कपिवरौ, अपि च, सर्वे कपयः अस्माकं पुत्रपौत्रान् रक्षन्तु, यदा वयं सर्वे मिलित्वा गच्छामः, इति राघवः तेषां प्रति तदा उक्तवान्। निशायां समाप्तायाम्, सः विशालवक्षाः महाबाहुः रामः, सर्वप्रथमं दीप्तमानान् सर्वहोमाग्नीन् उपगम्य, तेषां समीपे स्थितवान्। तदा तेजस्वी वसिष्ठः, सर्वं मनसा चिन्तयित्वा, क्षौमवस्त्रधारी ब्रह्मचर्यनिष्ठः, राज्ञः समीपे स्थित्वा, न शुभं न च अशुभं किमपि उक्तवान्। रामस्य वामभागे, श्रीः पद्मयुतया सह शरणं गता। तत्र विविधानि शस्त्राणि, धनुषः च तन्त्री च, उपस्थितानि। वेदः ब्राह्मणरूपेण, सावित्री च, दक्षिणवामभागयोः स्थितौ। महात्मानः ऋषयः, सर्वे पर्वतानि, तत्रैव उपस्थितानि। अन्तःपुरनार्यः अपि काकुत्स्थं अन्वगच्छन्। भरतः शत्रुघ्नेन सह अन्तःपुरसमेतः निर्गतः। तदा महात्मानः ब्राह्मणाः स्वहोमाग्निभिः सर्वतः विचरन्तः ययुः। मन्त्रिणः स्वदासैः पुत्रबन्धुभिः सहिताः अपि अन्वयुः। ततः सर्वे जनाः, प्रमुदितसमृद्धनगरवासिभिः परिवृताः, अपि च, सर्वे प्रजाः, पुत्रबन्धुसंयुताः, स्नात्वा शुक्लवस्त्रधारिणः, शुद्धचित्ताः, तत्र उपस्थिताः। न कश्चित् दुःखितः, न भीतः, नातिशोकयुक्तः तत्र आसीत्। राज्ञः मोक्षदर्शनकामिनः सर्वे जनाः अपि तत्र समागताः। ऋक्षाः, कपयः, राक्षसाः, नगरवासिनः अपि, ये च नगरमध्ये अदृश्यरूपेण स्थिताः, सर्वे प्राणिनः, चराचराः, ये काकुत्स्थं पश्यन्ति स्म, तत्र आसन्। अयोध्यायां न कश्चन प्राणी, न सूक्ष्मतमः अपि, शेषितः आसीत्। अर्धयोजनमात्रं गत्वा, सः पश्चिमदिशं सरित्पर्यन्तं जगाम। तस्मिन्नेव काले, ब्रह्मा लोकपितामहः, तत्र आगतः, यत्र काकुत्स्थः स्वर्गद्वारे स्थितः आसीत्। सः सर्वतः कोट्यर्बुदैः दिव्यैः विमानैः परिवृतः आसीत्। तेषां स्वतेजसा पुण्यकर्मप्रभावेन महद्यशसा च, दिव्यपुष्पवर्षेण शीघ्रमारुतचालितेन सह, तत्र दिव्यदर्शना जाता। रामः ततः सरयूजलानि पादाभ्यां स्पृष्टवान्। ब्रह्मा तम् उवाच—त्वं हि लोकानां नाथः, देव, त्वां न कश्चन वेद। त्वं अचिन्त्यः, महदद्भुतः, अक्षयः, लोकधारकः। तदा पितामहवचनेन सः स्वयमेव तत्र प्रविष्टः। देवाः विष्णुं हृष्टाः सन्तः तं परमदेवं पूजयामासुः। साध्याः, मरुतः, इन्द्रः, अग्निप्रधानाः, सुपर्णाः, नागाः, यक्षाः, दैत्याः, दानवाः, राक्षसाः च, सर्वे तत्र उपस्थिताः। सर्वे देवाः, हृष्टाः, तुष्टाः, सर्वकामसमृद्धाः, तत्र सन्ति स्म। तदा बलशालि दीप्तमान् विष्णुः पितामहम् उवाच—एते सर्वे जनाः, मयि स्नेहात्, अत्र आगताः।