सः तत्र त्र्यहं स्थित्वा विधिवत् तीर्थयात्रां कृतवान्। तस्य आगमनं दृष्ट्वा, सः शोभनः परमसन्तोषपूर्णः अभवत्। तदा तव अन्तःकरणे परमसौख्यस्य प्रवाहः उत्पन्नः। कुतः एषः हर्षवर्धनः तव अन्तः प्रवृत्तः, हे ब्रह्मन्? एतत् मे कथय। अगस्त्यः उवाच— हे श्रेष्ठमुन्यः, सत्यमेव एषः महद् अद्भुतं आश्चर्यमस्ति! अतः एतेनैव क्षणेन मम अन्तः प्रवाहितः हर्षः जातः। अयोध्यायाः परममाहात्म्यं विपुलगुणसम्पन्नता च— एतदाख्यातुं यत्नेन इच्छामि। तीर्थयात्रायाः क्रमः कः? के तीर्थविशेषाः, च कः विधिः? एतत् सम्यग् विस्तरेण श्रोतुम् इच्छामि, हे वाक्पतिं वर। तव प्रश्नेन अयोध्यायाः कीर्तिः नूनं प्रकाश्यते। ‘अ’ इति वर्णः ब्रह्मा इति कथ्यते, ‘य’ इति तु विष्णुः। ये अपि ब्रह्महत्यादिपातकयुक्ताः, ते अपि— अयोध्यायाः महापुरुषार्थप्रदा नगरी— पृथिवीं न स्पृशति। केन अस्याः नगरीमाहात्म्यं वर्णयितुं शक्यम्, हे तपोधन? सहस्रधारात् आरभ्य पूर्वदिशि एकयोजनपर्यन्तं एषा विस्तृता। दक्षिणेन उत्तरं च अस्याः सीमा सरयू नदी अस्ति, असां नाम्ना यावत्। एषा मत्स्यरूपा पुरी विष्णोः स्वकीया उच्यते। पश्चिमदिशि अस्याः शिरः गोप्रतारसंज्ञके स्थले, पूर्वतः पुच्छभागः, मध्ये दक्षिणोत्तरयोः। अस्याः प्राचीनं यशः सुप्रसिद्धम्, सा तत्रैव प्रतिष्ठिता। हे मुनिशार्दूल, कथं एषा पुरी यथोक्तं प्रसिद्धा अभवत्? अगस्त्यः उवाच— पुरा कश्चन श्रेष्ठो ब्राह्मणः विष्णुशर्मा नाम आसीत्। सः सदा योगध्याननिष्ठः विष्णुपूजारतः च, अयोध्यां समुपेत्य, विष्णुः अत्रैव वसति इति निश्चित्य। सः मनसा चिन्तयन्, तपः कर्तुं दृढनिश्चयः अभवत्। ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्ये स्थित्वा सः महातपस्वी घोरं तपः अकरोत्। नियमानुसारं स्नात्वा, सः विष्णोः पूजनं विधिवत् अकरोत्। मनसा विष्णुम् आलम्ब्य, प्राणायामं समाचरन्। तत्र सविता-चन्द्र-अग्निवृत्तानि यथाविधि चिन्तितवान्। सः पीताम्बरधरं, शङ्खचक्रगदाधरं विष्णुं ध्यानं अकरोत्। हरिं ब्रह्मरूपेण चिन्तयन्, द्वादशाक्षरं मन्त्रं जपन्। ततः, उत्तमः ब्राह्मणः हरिं स्तुत्वा, विष्णुशर्मा नित्यभक्त्या नारायणं अर्चयामास। सः प्रार्थितवान्— "कृपां कुरु, देवदेव, कृपां कुरु, कमलनयन। जय कृष्ण, जय अचिन्त्य, जय विष्णो, जय अक्षर। जय पापकृत्, जय जन्मतापहर। नमो जगन्नाथाय, नमो भूतनाथाय, नमो कैटभान्तकाय। नमो देवदेवाय, नमो नारायणाय। त्वमेव जगतः माता, त्वमेव जगतः पिता। त्वमेव हविः, त्वमेव वषट्कारः, त्वमेव स्वामी, त्वमेव यज्ञाग्निः। माधव, शङ्खचक्रगदाधर, उद्धर माम्। कृपां कुरु, मन्दरधारिन्, कृपां कुरु, मधुसूदन।" एवं स्तुवति तस्मिन्, विष्णुः विश्वात्मा गरुडारूढः प्रकटितः। सः अच्युतः शङ्खचक्रगदाधरः पीताम्बरधारी प्रकटः। हे बुद्धिमन्, एषा स्तुत्या तव सर्वपापानि नष्टानि।