भक्तानां सुखं शीघ्रं ददाति स्म भगवान्, तस्मात् स स्मर्यते शंकर इति। तस्मात् कपालीश्वरः सदा स्तूयते, अस्मासु कृपां कुरु इति भक्ताः प्रार्थयन्ति। स भगवान् करुणानिधिः तत्रैवान्तर्धानं गतः, श्वेतकपालधारी, माल्यभूषितः, रुद्रस्य पार्श्वे स्थितः, ब्रह्माणं विजित्य, महाबलः तेजस्वी च, विजयं प्राप्नोति स्म। ततः स भगवान् ललाटात् स्रवद् घर्मं भूमौ न्यपतयत्। तस्मात् घर्मात् कुण्डली नाम धनुष्मान् महाशरधारी जातः। तं प्रति ब्रह्मा, रुद्रतेजः प्रदर्शयन्, वाक्यम् उक्तवान्। ब्रह्मणः वचनं श्रुत्वा स कुण्डली धनुः समुत्क्षिप्य तस्य पृष्ठे तस्थौ। तं भीमं पुरुषं दृष्ट्वा भव आश्चर्यम् अनुभूतवान्। स चिन्तयामास—एष मया न हन्तव्यः, विष्णोः शक्तिमित्रं भविष्यति। एवं मत्वा भगवान् विष्णोः आश्रमं जगाम। तत्र आगत्य, प्रमुदितः, भूमौ क्रीडां चकार। स सर्वभूतदृग्, सृष्टिकर्ता, सर्वाधिपः, सर्वात्मा च, सर्वैः अदृश्यः। एकपादेन भूमौ स्थित्वा, स तीव्रं तपः अकम्पितः अकरोत्। स प्राचीनः परमपुरुषः, पुण्यप्रवाहसमन्वितः। तत्र स भीषणं कपालं प्रदर्शयामास, यत्र ज्वलनदीप्तिर्दृश्यते स्म। कः अन्यः कपालिनः समक्षं भिक्षां दातुं योग्यः स्यात्? तस्य अन्तरात्मानं ज्ञात्वा, सोमशेखरः तं त्रिशूलेन विदारयामास। स कपालिनः तेजसा कनकसन्निभः, अग्निज्वालाशुद्धः। ततः शीघ्रं शिप्रा नदी सूर्यकिरणवत् व्योम्नि प्रवहन्ती सञ्जाता। दिव्यं सहस्रवर्षं सा हर्यङ्गभुजतः रक्तं वहन्ती तस्थौ। ततो नारायणः तद् उत्तमानां मध्ये दत्तवान्। "तव पात्रं पूर्णं जातम्," इति तदा परमेश्वरः, चन्द्रसूर्याग्निनयनः, चन्द्रशेखरः, कपालं अङ्गुल्या स्पृश्य, "पात्रं अतीव पूरितम्," इति उवाच। ततः हरिप्रभुः स्वस्य पार्श्वतः अङ्गुल्या रक्तं निष्पीड्य दत्तवान्। तस्मिन् रक्ते मन्थ्यमाने, शनैः शनैः फेनबिन्दवः उत्पन्नाः। सहस्रबाहुः, रक्तलोचनः, धनुषः ज्या पुनः पुनः स्पृशन् तिष्ठति स्म। तस्मात् कपालात् अर्जुनसदृशः पुरुषः प्रादुरभवत्। कपालमध्ये स पुण्यात्मा नरः अभवत्। स नरः परमास्त्रविदां श्रेष्ठः इति प्रसिद्धः। नरो नारायणश्च लोके ख्यातिं प्राप्स्यतः। अयं नरः तव सखा भविष्यति, हे नारायण। लोके तेजो विवेकपरीक्षार्थं भविष्यति। ब्रह्मतेजसा दीप्तः, स हर्यङ्गभुजतः रक्तात् उत्पन्नः। तस्य संयोगात् जातं तेजः शत्रूणां भीषणं भविष्यति। इन्द्रस्य देवद्विषां च भयहेतुः भविष्यति। तत्रैव हरिः हरं केशवं च स्तुतवान्। "शूलधारिणे नमः, खड्गपाणये नमः। वाचस्पतये, श्रीधराय पुनः पुनः नमः।" इति उच्य, स सविनयम् अञ्जलिं कृत्वा शीघ्रं उभयोरपि हस्तौ समादत्त।