तदा तस्य तेजसा आच्छन्नः स परमेश्वरं नाजानात्। सर्वे देवा दृष्ट्वा शृण्वन्तश्च तस्य वचनानि श्रुतवन्तः। स तेजःपुञ्जवत् प्रकटितः, शशिनिभः, यस्य नेत्राणि सोमसूर्याग्निसदृशानि आसन्। स पौरुषेण वेगेन कदलीदण्डमिव नखैः विदारयामास। रुद्रतेजसा ताडितः स मोहं गतः, न च प्रणमामास। देवैः सहितः स तं उग्रं ज्वलन्तं रूपं दृष्ट्वा अत्यन्तभीतः अभवत्। स ग्रहगोलमध्यस्थः द्वितीयचन्द्रवत् स्थितवान्। तत्र तु सूर्ये शिखरस्थे कैलासशिखरमिव, सर्वे देवाः भगवान् कपालीश्वरं नानास्तुतिभिः सत्कृत्य स्तोतुम् आरब्धवन्तः। "भगवन्, त्वं ऐश्वर्यज्ञानसम्पन्नः, सर्वभोगप्रदः। त्वमेव कालकर्मकर्ता, अतः महाकालः इति स्मृतः। भक्तानां सुखदः त्वं शीघ्रं, अतः शंकरः इति प्रसिद्धः। तस्मात् हे कपालिन्, त्वं नः प्रसन्नो भव।" इत्येवं स्तुतः स करुणासिन्धुः तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। स शुभ्रकपालधारी, हारधारी, रुद्रसमीपे स्थितः, सर्वेषां स्रष्टारं विजित्य जयम् अलभत्। ततः स भगवान् ललाटात् उत्पन्नं स्वेदबिन्दुं भूमौ निक्षिप्य तद्भूमौ क्षिप्तवान्। तस्मात् स्वेदात् कुण्डली नाम धनुर्बाणधारी वीरः उत्पन्नः। ब्रह्मा तस्मै रुद्रतेजः दर्शयन् वचनम् उक्तवान्। ब्रह्मणः वाक्यं श्रुत्वा स धनुः संनद्ध्य पृष्ठतः स्थितवान्। तम् उग्रपुरुषं दृष्ट्वा भवः विस्मितः अभवत्। "नायं मया हन्तव्यः, विष्णोः बलवान् सखा भविष्यति" इति चिन्तयन् स भगवान् विष्णोः आश्रमं गतः। तत्र आगत्य प्रमुदितः पृथिव्यां क्रीडां कृतवान्। स सर्वभूतदृश्यम् अतीत्य, विश्वात्मा, सर्वस्य स्रष्टा स्वामी च अभवत्। एकपदेन भूमौ स्थित्वा, कठोरं तपः अचरत्, न च विचलितः। स सनातनः परमपुरुषः पुण्यप्रवाहसम्पन्नः। तत्रैव स भीषणा अग्निज्वालायुक्तं कपालं दर्शयामास। "कः अन्यः इदानीं भिक्षां पात्रेण अर्हति?" इति विचारयन्, स सोमशेखरः तं त्रिशूलेन विद्धवान्। स तु सुवर्णस्रवद् विशुद्धः अग्निजिह्वासदृशः आसीत्। शीघ्रं सीधमानः शिप्रा सूर्यरश्मिव नभसि प्रवाहितवती। दिव्यसहस्रवर्षाणि सा शिप्रा हर्यभुजं वहन्ती आसीत्। ततः नारायणः तां श्रेष्ठाय पात्राय दत्तवान्। "ते पात्रं सम्पूर्णम्," इति उक्त्वा स परमेश्वरः—चन्द्रसूर्याग्निनेत्रः, शशिशेखरः—तत्कपालं अङ्गुल्या ताडयामास। "पात्रं अतीव पूर्णम्," इति स प्रोक्तवान्। तदा हरिपतिः स्वाङ्गुल्या स्वपार्श्वात् रक्तं निष्पीड्य अददात्। तस्मिन्नेव रक्ते मथ्यमाने किञ्चित् फेनबुब्बुदाः उत्पन्नाः। सहस्रबाहुः रक्तलोचनः बारं बारं धनुः ज्यान्ते स्पृष्टवान्। कपालात् अर्जुनसदृशः पुरुषः प्रकटितः। कपालमध्ये स भाग्यशाली पुरुषः अभवत्। स पुरुषः नर इति प्रसिद्धः, दिव्यास्त्रविदां श्रेष्ठः इति कथ्यते।