देवाः, ऋषयः, पितरः, मनुष्याश्च तं भगवन्तं स्तुतिभिः संपूजयन्। ते सर्वे करुणया सम्प्रयुक्ताः, "भगवन्, अस्मभ्यं अपि किञ्चिद् वरं दातुमर्हसि," इति प्रार्थयन्। "यत् किञ्चिद् अस्माकं बलं तेजः शौर्यं चास्ति, भगवन्, तव प्रसादेन एव तानि सर्वाणि पुनः प्राप्तानि, अन्यथा तानि उपशमितानि।" इति तं प्रशशंसुः। ततः स भगवान् यत्र रजोगुणाभिमानी अहंकारस्वरूपः स्थितः तत्र जगाम। तत्र ब्रह्मा तम् आगतम् ईश्वरं तमसावृतः नाजानात्। तदा सर्वात्मा, सर्वकारणं, विश्वस्य स्रष्टा, सर्वसारः स भगवान् तत्र प्रादुरभूत्। तस्य पुरतः तेजसा दीप्तमानः रुद्रः स्थितवान्, स्वतेजसा तम् अभिभूय। स रुद्रः रात्रौ चन्द्रमाः इव, उदयकाले चन्द्रमाः इव, स्वतेजसा दीप्तिमान् आसीत्। स ब्रह्मा हस्तेन प्रणम्य, स्मितपूर्वकं वाक्यमुवाच। किन्तु तस्य दिव्यतेजसा आवृतः स ब्रह्मा परं देवम् अज्ञातवान्। सर्वेषां देवतानां साक्षात् सन्निधौ, तेषां शृण्वतां, तं वाक्यम् उवाच। स भगवान् प्रकाशराशिः इव, चन्द्रसदृशः, यस्य नेत्रे चन्द्रसूर्याग्निसमानि बभूवुः। तेन कदलीदण्डं पुरुषेण नखैः विभज्यते इव सः विभक्तः। रुद्रस्य तेजसा ताडितः, स ब्रह्मा मोहितः अभवत्, न प्रणनाम च। स देवैः सहितः, तं उग्रं ज्वलन्तं रूपं दृष्ट्वा, महाभयम् अगच्छत्। स ग्रहगोलमध्यम् स्थितः, द्वितीयचन्द्रमिव बभूव। तत्र सूर्ये शिखरस्थाने स्थिते, कैलासशिखरं पर्वतश्रेण्यामिव, तं देवाधिदेवं कपालीश्वरं विविधैः स्तोत्रैः स्तुत्वा। "त्वं राजशक्तियुक्तः सर्वविद्यावान्, सर्वभोगप्रदः। कालवशकारकर्तृत्वात् महाकालः स्मृतः। भक्तानां शीघ्रं सुखदः, अतः शंकरः इति प्रसिद्धः। अतः हे कपालीश्वर, त्वं वन्द्यः, अस्मासु कृपां कुरु।" इति स्तुत्वा। स भगवतः करुणानिधिः, तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। श्वेतकपालधरः, माल्यभूषितः, रुद्रस्य पार्श्वे स्थितः, स स्रष्टारं विजित्य, महातेजाः, जयति। ततः स रुद्रः ललाटात् उत्पन्नं स्वेदं भूमौ क्षिप्तवान्। तस्मात् स्वेदात् कुण्डली नाम धनुष्मान् महाशरधारी उत्पन्नः। ब्रह्मा तम् रुद्रतेजसा सम्प्रदर्श्य संबोधितवान्। ब्रह्मणः वाक्यं श्रुत्वा, स कुण्डली धनुः उच्चालयन् तस्य पृष्ठतः स्थितवान्। तं भीमपुरुषं दृष्ट्वा, भवः विस्मितः अभवत्। "एष मया न हन्तव्यः, विष्णोः बलवान् सखायि भविष्यति," इति चिन्तयन्, भगवान् विष्णोः आश्रमं जगाम। तत्र आगत्य, प्रमुदितः, पृथिव्यां क्रीडां चकार। सर्वभूतैः अदृश्यः, विश्वात्मा, सर्वस्रष्टा, सर्वेश्वरः सः। पृथिव्यां एकेनाङ्गुष्ठेन स्थित्वा, परमं तपः अचरत्, अचलं च। सः सनातनः परमपुरुषः, पुण्यधारया युक्तः। तेन तत्र कपालं दर्शितम्, ज्वलन्ताग्निसमानं उग्ररूपम्। "कः अन्यः कपालभिक्षां ग्रहीतुं योग्यः?" इति। तस्य अन्तरात्मानं ज्ञात्वा, शशिशेखरः तं त्रिशूलेन विदारयामास। स कपालः सुवर्णस्रुतिसदृशः, पावकजिह्वासदृशः शुद्धः आसीत्। शिप्रा तदा सरलवेगेन, सूर्यरश्मिरिव व्योम्नि, प्रवहति स्म। दिव्यसहस्रवर्षाणि सा हर्यभुजाद् वहन्ती आसीत्।