ब्रह्मणः तेजसा बलं हीनत्वा, देवाः परं देवम् शरणं प्राप्नुम् इच्छन्तः इत्युक्तवन्तः। ते उचुः—"वयं तं घोरं देवम् अत्र भक्त्या सम्पूजयामः, अन्यथा न।" ततः ते महेशस्य स्तुतिं परमलालित्ययुक्तया रचयामासुः। "देवदेव महादेव, पुनः पुनः ते नमः।" इत्येवमवोचन्। "वयं मोहिता अस्माकं तव परमं तुल्यरहितं माहात्म्यं न जानिम। त्वमेव सर्वभूतानां आधारः, सर्वसृष्टेः कारणम्। केवलं तव नामसङ्कीर्तनात् प्राणी दुःखात् विमुच्यन्ते। महादेव, तव रूपाणि सर्वत्र व्याप्य स्थितानि।" "भगवन्, त्वां कोऽपि न वेत्ति, सर्वरूपधरं, यः युगान्ते च समये च दुस्तरकर्माणि करोति।" इति स्तुतः स भगवान् सुमुखः देवैः पूजितः। ततो देवैः सह महेश्वरः मोहना नाम मधुरसंगीतं क्रीडितुम् आरब्धवान्। एवं स देवैः, ऋषिभिः, पितृभिः, मनुष्यैश्च स्तुतः। ते प्रार्थयन्त—"दयया अस्मभ्यं वरं दातुम् अर्हसि।" "यद् अस्माकं बलं तेजो वीर्यं च अस्ति—" इत्यादि। "सर्वशक्तयः भगवन् निगृहीताः, तव प्रसादेन पुनः प्राप्ताः।" इत्युक्त्वा, स यत्र रजोगुणाभिमानी अहङ्कारस्वरूपः स्थितः तत्र गतवान्। तत्र ब्रह्मा तम् आगतम् अपि तमसा आवृतः न अज्ञातवान्। तदा सर्वात्मा, सर्वसृष्टिकर्ता, सर्वरसः तेषां पुरतः प्रादुरासीत्। रुद्रः तेजसा दीप्तमानः तं ब्रह्माणं स्वतेजसा अभिभूय तस्य पुरतः स्थितवान्। तस्य प्रभा रात्रौ चन्द्रमस इव, वा उदयकाले चन्द्रस्य इव आसीत्। स हस्तेन प्रणम्य स्मितपूर्वकं वचनं अब्रवीत्। स तस्य तेजसा आवृतः सन् परमं देवम् न अज्ञातवान्। सर्वदेवानां साक्षात्, तेषां शृण्वतां सः वाक्यम् उक्तवान्। स चन्द्रमस्समूहवत्, चन्द्रसूर्याग्निलक्षणनेत्रः, तेजोमयः आसीत्। तेन वानरदण्डमिव केशरैः कदलीदण्डः विदारितः। रुद्रस्य तेजसा ताडितः सः मोहितः अभवत्, न च प्रणेमे। देवैः सह स तं उग्रं ज्वलन्तं रूपं दृष्ट्वा भीतः अभवत्। स ग्रहवृन्दमध्ये द्वितीयचन्द्रमिव स्थितः। सूर्ये शिखरस्थे, कैलासशिखरमिव, ते देवदेवं कपालीं विविधैः स्तवैः स्तोतुम् आरब्धवन्तः। "त्वं ऐश्वर्यज्ञानसम्पन्नः, सर्वभोगप्रदः।" "त्वं कालविनाशकर्ता, तस्मात् महाकालः स्मृतः।" "त्वं भक्तानां शीघ्रं सुखदः, अतः शंकरः स्मृतः।" "एवं, भगवन् कपालिन्, त्वं स्तुत्यः, अस्मासु कृपां कुरु।" एवं स्तुतः स करुणासिन्धुः तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। श्वेतकपालधारी, माल्यशोभितः, रुद्रस्य पार्श्वे स्थितः, स विजयी, स्रष्टारं जित्वा, तेजस्वी, महाबलः। ततः स भगवान् ललाटे समुत्पन्नं स्वेदबिन्दुं गृहीत्वा भूमौ निपातितवान्। तस्मात् स्वेदात् कुण्डली नाम धनुष्मान् महाशरधारी जातः। ब्रह्मा तं रुद्रतेजसा युक्तं दृष्ट्वा तम् अब्रवीत्। ब्रह्मणः वचनं श्रुत्वा स धनुः उद्धृत्य तस्य पृष्ठतः स्थितवान्। तं उग्रपुरुषं दृष्ट्वा भवः विस्मितः अभवत्। स मया न हन्तव्यः, स विष्णोः बलवान् मित्रं भविष्यति इति चिन्तयन्, भगवान् विष्णोः आश्रमं प्रति गतवान्।