ततः ब्रह्मा रुद्रं प्रति इदं उवाच—“मया त्वं पूजायोग्यो न कृतः।” तं नीलरक्तवर्णं रुद्रं ब्रह्माय उत्तरं दत्तवान्—“सत्यं, त्वया मया पूजनं न कृतम्।” ततः ब्रह्मा कामेन बलितचित्तः मोहितः अभवत्। स च मनसा अहंकारेण पूर्णः, “मम तुल्यः देवो नास्ति, येन सृष्टिः विस्तारिता,” इति अभिमानं कृतवान्। एवं मोहितः, पञ्चाननः ब्रह्मा गर्वितः अभवत्। तस्य द्वितीयं मुखं ऋग्वेदस्य प्रादुर्भावकं अभवत्। तस्य अङ्गानि, उपाङ्गानि, इतिहासाः, सर्वगुह्यं, तेषां संग्रहः च तत्र अभवत्। तस्माद् मुखात् सर्वे देवाः दानवाः च अद्भुततेजसः अभवन्। तेषां पुत्रैः सह, ते सर्वे विह्वलचित्ताः, मोहिता अभवन्। ते आत्मनः शक्तिं ब्रह्मतेजसा हीनां मन्यन्ते, यद्यपि कोऽपि वैरं नास्ति। ते विचारयन्तः, “आसीत् शक्तिहीनः, ब्रह्मतेजसा पराभूतः, तस्मात् देवम् आश्रयामः।” ते मनसा, “तं घोरं देवम्, केवलं भक्त्या सम्पूज्येम, अन्यथा न,” इति निश्चय्य, महेशस्य स्तोत्रं गानविद्यया रचयामासुः। “देवाधिदेवाय महादेवाय पुनः पुनः नमः।” इति स्तुत्वा, “मोहिताः सन्तः तव परमं अप्रतिमं महत्त्वं न जानिम,” इति ब्रह्मादयः ऊचुः। “त्वं सर्वभूताधारः, सर्वसृष्टिकरणं कारणं। तव नामग्रहणमात्रेण प्राणी दुःखात् विमुच्यन्ते। तव रूपाणि महादेव सर्वं व्याप्य स्थितानि। हे सर्वेश्वर, त्वं सर्वरूपधारी, त्वां कश्चन न वेत्ति, यः युगान्ते काले च दुष्करं कर्म करोति।” एवं देवैः पूजितः महेश्वरः प्रसन्नमुखः अभवत्। देवैः सह मोहनं नाम रमणीयं गीतं आरभत्। तं देवाः, ऋषयः, पितरः, मनुष्याः च स्तुत्वा, “अनुकम्पया अस्माकं वरं दत्तुम् अर्हसि,” इति याचितवन्तः। “यद् यद् बलं तेजः वीर्यं अस्माकं अस्ति, सर्वं त्वया शमितं, तव अनुग्रहात् पुनः प्राप्तम्।” ततः स रुद्रः तत्र अगच्छत्, यत्र रजः अहंकाररूपः ब्रह्मा स्थितः। ब्रह्मा तमसाच्छन्नः तं आगतम् देवम् न अजानात्। ततः विश्वात्मा, सर्वसृष्टिकर्ता, सर्वसारः अस्माकं पुरतः प्रादुरभवत्। रुद्रः दीप्ततेजसा तं ब्रह्माणं तेजसा विजित्य तस्य पुरतः स्थितः। तस्य दीप्तिः रात्रौ चन्द्रमाः इव, प्रातः सूर्यस्य इव आसीत्। स हस्तेन नमस्कृत्य, प्रसन्नवदनः, वचनानि उवाच। तस्य तेजसा आच्छन्नः, स परमं देवम् न अजानात्। सर्वदेवानां साक्षात्, तेषां शृण्वतां, तानि वचनानि उक्तवान्। स प्रकाशपुञ्जः, चन्द्रसदृशः, चक्षुषोः चन्द्रसूर्याग्निसदृशः आसीत्। स वज्रकाण्डं पुरुषः नखैः विभजति इव, तथा कदलीकाण्डं विभज्य दर्शितवान्। रुद्रतेजसा आहतः, स ब्रह्मा विमूढः अभवत्, न च नमस्कृतवान्। स देवैः सह तं उग्रं दीप्तरूपं दृष्ट्वा, भीतः अभवत्। स ग्रहमण्डलमध्यस्थः, द्वितीयचन्द्रः इव स्थितः। सूर्यः शिखरे स्थितः, कैलासशिखरं पर्वतानां इव, ते बहुस्तवैः कपालधारिणं देवाधिदेवं स्तुत्वा पूजितवन्तः। “त्वं ऐश्वर्यज्ञानसम्पन्नः, सर्वभोगप्रदः। त्वं कालविनाशकः, अतः महाकालः इति प्रसिद्धः।