अत्र चन्द्रभागा, वितस्ता, नर्मदा च अमरकण्टके विद्यमानाः सन्ति। केदारः, पुष्करः, तथा कायावरणं च तत्र समाविष्टानि सन्ति। तत्रैव श्रीमहाकालः निवसति, यः पापानलः इव सर्वपापानि दहति। स तु पुण्यभूमिः भोगमोक्षप्रदः, कलिकल्मषनाशनः च। यानि यानि तीर्थानि सन्ति, यानि लिङ्गानि दृष्टानि, तेषां सर्वेषां श्रवणाय मम महती जिज्ञासा अस्ति। एष क्षेत्रश्रेष्ठः, हे महादेवि, सर्वपापविनाशकः स्मृतः। मेरुपृष्ठे रत्नमण्डितः शिखरः अस्ति, यः नानारत्नैः सुशोभितः, शुद्धस्फटिकमण्डपः च। मृगसिंहगणैः पूर्णः, गजानिकायैः समाकीर्णः सः शिखरः, पुष्पचयैः भूषितभूमिः, वातचालितवृक्षसमूहैः शोभितः। लतानिवेशाः, क्रीडास्थलानि, सिद्धमुनिविद्याधराश्रयाः च तत्र दृश्यन्ते। तस्मिन् रम्ये वने सर्वं भूमण्डलं विराजते। तत्र सुरस्त्रीणां मधुरगाननिनादः प्रतिश्रूयते, नानावाद्यघोषैः गम्भीरैः पूरितं च तद् वनम्। कोटिस्तम्भैः निर्मलदर्पणसदृशैः शोभितं, अप्सरसां नृत्यकौशलविलासैः सुसज्जितं च। मुनिसभाभिः, तपस्विगणैः च तद् वनं समन्तात् सेवितम्। तत्र वागीश्वरो महेश्वराराधनपरः प्रतिष्ठितः। मुनिमध्ये कृष्णद्वैपायनः महर्षिः समुत्थितः, स भवानमयेन भक्त्या कृताञ्जलिः स्थितः। महाकालस्य माहात्म्यं प्राणिनां मोहविनाशनं, तस्य क्षेत्रस्य पुण्यकथां श्रोतुम् इच्छामि। केन फलेन तत्र वसतः, मृतस्य च कः परिणामः? किमर्थं च श्मशानं क्षेत्रसंज्ञया प्रसिद्धम्, कथं वा मातृपीठत्वेन अपि? मृताः पुनरुत्पत्तिं न लभन्ते, अतः एतत् क्षेत्रं 'निर्वीर्य' इति प्रसिद्धम्। श्मशानं प्राणिनां विशेषतः प्रियं, अत एव। एकाम्रः, भद्रकालः, करवीरवनं च, भरतः, केदारः, दिव्यं च रुद्रस्य महालयः—एतेषु भगवतः सदा रमणीयता अस्ति। त्रिषु लोकेषु कुरुक्षेत्रस्य प्रशंसा अस्ति, किन्तु व्यास महाकालवनं तस्मात् दशगुणं श्रेष्ठम्। प्रभासः परमं तीर्थं, पिनाकिनः क्षेत्रप्रवरः; तथापि वाराणसी तस्मात् अपि श्रेष्ठा, पुण्यवती च। महाकालवनं रहस्यमयं, सिद्धक्षेत्रं, शुष्कभूमिः इति च कथ्यते। हे मुनिवर, महाकालवनस्य सर्वतोमुखं वर्णनं कृतम्। पञ्चानां संयोगः केनापि स्थले न दृश्यते, केवलं महाकालनगरे एव। तत्र न अग्निः, न वायुः, न सूर्यः, न पृथ्वी, न दिक्, नाकाशः, न तारा, न प्रकाशः, न स्वर्गः, न ग्रहाः, न चन्द्रमा अपि। एवं पवित्रमहाकालक्षेत्रस्य माहात्म्यं, तत्र स्थितानां पुण्यफलानि, तस्य रहस्यं च सम्यक् निवेदितम्।