इन्द्रः देवतानां प्रभुः, तदा बृहस्पतिं ब्राह्मणश्रेष्ठं पप्रच्छ— "विना तीर्थेन नूनं तेजसः वृद्धिः न स्यादिति।" ततः सः शक्रः नानातीर्थानि परिभ्रम्य स्नात्वा, क्लान्तः सन् स्वं महत्तेजः पुनः प्राप्तवान्। मलगन्धवर्जितः सः तदा देवैः परिवृतः आसीत्। यत्र शक्रस्य प्रसादः लभ्यते, तत्र ये नराः स्नानं कुर्वन्ति, ते सर्वेषु जन्मसु सदा सौभाग्यसम्पन्नाः भवन्ति। एवं महौजसतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम एकोनषष्टितमः अध्यायः समाप्तः। यः तत्र सम्यक् स्नानं करोति, सः इच्छितं फलं प्राप्नोति। किल पूर्वं सूर्यवंशे निमिनाम्ना क्षत्रियः आसीत्। सः तत्रैव निराहारव्रतम् उपगृह्य ध्यानेन स्थितः। तत्र महात्मनां राजर्षीणां पुण्यकथाः श्राविताः। तस्याः कथायाः अन्ते लोमशो नाम कश्चन मुनिः आसीत्। तदाकथनं श्रुत्वा राजा निमिः अत्यन्तं शोकाकुलः अभवत्। सः तदा तं पण्डितं ब्राह्मणं प्राह— "उपायः अस्ति, द्विजोत्तम।" लोमशः उवाच— "राजन्, त्वां अतिव्यथितं दृष्ट्वा मयि दया उत्पन्ना। अत्रैव जम्बूद्वीपे जातानि वस्तूनि अहं प्रादर्शयिष्यामि। महाबाहो, यत्र सर्वे एकीभूताः स्युः, तत्र स्नानं कुरु।" इति उक्त्वा, सः मुनिः एकाग्रचित्तः ध्यानं प्रविष्टः। तव आश्वासाय, राजर्षे, जम्बूवृक्षः तत्र प्रादुर्भूतः। तत्र पुण्यतीर्थे स्नात्वा, सः देहधारी स्वर्गं गतः। यदा सूर्यः कन्याराशिं प्रविशति, तत्र यः श्राद्धं करोति, सः महत् पुण्यं लभते। एवमेतत् जम्बूतीर्थमाहात्म्यं नाम षष्टितमः अध्यायः समाप्तः। हे राजन्, यः गङ्गां दिवः पतन्तीं यः बिभ्रद् आसीत्, तं कथयामि। सः देवदेवेन आहूय, गिरिश्वररूपेण तत्र स्थितः। अष्टम्यां तत्र सम्यग् एकचित्तः स्नानं यः करोति, सः पुण्यं प्राप्नोति। एवं गङ्गाधरतीर्थमाहात्म्यं नाम एकषष्टितमः अध्यायः समाप्तः। तत्रैव, अन्यः अपि गङ्गेश्वरः अस्ति, या गङ्गया स्वयम्भूः। किल पूर्वं उमायाः गङ्गायाश्च युद्धम् अभवत्। या तेन पूजिता, सा गङ्गा शीघ्रं तं गिरिं प्रति आजगाम। तत्र गिरौ गौरीस्य रम्यं वासस्थानं दृष्ट्वा, सः शिवः परया श्रद्धया भक्त्या च तुष्टः। तस्मात् अत्र लोके कटीश्वरनामा प्रसिद्धाः भविष्यति। या स्त्री, पतिना मुक्ताऽपि, सपत्न्याः दुःखेन पीडिता, पुत्रवती, सौभाग्यवती, पतिं प्राणसमं मन्यते, तस्यै—यथा गङ्गा ईश्वरं पूजयित्वा वरं प्राप, तथा ईश्वरः वरं ददाति। विशेषतः स्त्रीणां सपत्न्याः दुःखं अत्र निवर्त्यते। एवं कटीश्वरगङ्गेश्वरमाहात्म्यं नाम द्विषष्टितमः अध्यायः समाप्तः। राजन्, इदानीं अर्बुदस्य माहात्म्यं संक्षेपेण उक्तम्। यदि शतसंवत्सराणि विस्तरेण अपि वदेत्, मुनिभिः रचिताः इतिवृत्तानि सर्वत्र स्वीकरणीयानि। न किञ्चित् तीर्थं, न किञ्चित् सिद्धिः, न किञ्चित् वृक्षः, हे राजन्, यथा रम्ये अर्बुदगिरौ दृश्यते।