स्वकर्मणः प्रभावेण तस्मिन्नेव स्थले, यद्यपि पृथक् स्थितः शतक्रतुः स्वां भार्यां पुनः प्राप्तवान्। यः कश्चन नरः वा नारी वा तस्मिन् पुण्यवने पृथक् स्थितः भवति, सः तेनैव कारणेन पुनः संयोगं प्राप्नोति, यथाहं प्राप्तवान्। तत्र फलं दानं ब्राह्मणश्रेष्ठैः प्रशस्यते। एवं सप्तसप्ततितमः अध्यायः, ‘अविभक्तक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनं’ नाम, स्कन्दमहापुराणस्य सप्तप्रभासाख्यसप्तमस्कन्धस्य तृतीयार्बुदखण्डे समाप्तः। यत् तत्र पूर्वं धुन्धुमारेण भक्तियुक्तेन प्रतिष्ठितं, तत्र यः कश्चन भक्त्या दम्पत्योः पूजनं करोति, नृपश्रेष्ठ, सः महत् पुण्यम् आप्नोति। एवं अष्टपञ्चाशत्तमः अध्यायः, ‘उमामहेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं’ नाम, तत्रैव समाप्तः। यः कश्चन तत्र स्नानं करोति, नृप, सः नूनं तेजसा युक्तः भवति। यः श्रीतेजःविहीनः, दुर्गन्धदुःखितः च भवति, सः तत्र स्नात्वा पुनः तेजो लभते। तदा शक्रः, देवानामधिपः, बृहस्पतिं ब्राह्मणश्रेष्ठं पप्रच्छ। तीर्थस्य विना नूनं तेजोवृद्धिः न स्यात्। ततः शक्रः बहूनि तीर्थानि भ्रमित्वा, स्नानं कृत्वा, श्रान्तः सन् महत्तेजः पुनः प्राप्तवान्। दुर्गन्धात् विमुक्तः, सः देवैः परिवृतः अभवत्। ये तत्र स्नानं कुर्वन्ति, यदा शक्रस्य प्रसादः लभ्यते, ते सर्वेषु जन्मसु सदा शुभलक्ष्यसम्पन्नाः भवन्ति। एवं एकोनषष्टितमः अध्यायः, ‘महोर्जस्तीर्थशक्तिवर्णनं’ नाम, तत्रैव समाप्तः। यः कश्चन तत्र सम्यक् स्नानं करोति, सः इच्छितं फलं प्राप्नोति। कदाचित् सूर्यवंशे निमिनाम्ना क्षत्रियः आसीत्। सः तत्र प्रायोपवेशनं कृत्वा, एकचित्तः स्थितः। तत्र महात्मनाम् राजर्षीणां पुण्यकथाः श्रोतुं श्राविताः। तस्याः कथायाः समाप्तौ, लोमशो नाम कश्चन ऋषिः आगतः। तदाकर्ण्य राजा निमिः, नृप, परमदुःखितः अभवत्। तदा सः तं विद्वांसं द्विजं प्राह—‘उपायोऽस्ति, द्विजोत्तम।’ लोमशः उवाच—‘राजन्, त्वां दुःखितं दृष्ट्वा मयि दया उत्पन्ना। अत्रैव जम्बूद्वीपे जातानि वस्तूनि प्रादर्शयिष्यामि। महाबाहो, तत्र स्नानं कुरु यत्र सर्वे एकीभवन्ति।’ एवमुक्त्वा सः ब्राह्मणश्रेष्ठः ध्यानस्थः अभवत्। तव आश्वासाय, राजर्षे, जम्बूवृक्षः तत्र प्रादुर्भूतः। सः तत्र पुण्यतीर्थे स्नात्वा स्वशरीरेण स्वर्गं गतः। यदा सूर्यः कन्याराशिं प्रविशति, तदा यः कश्चन तत्र श्राद्धं करोति, सः महत् पुण्यं प्राप्नोति। एवं षष्टितमः अध्यायः, ‘जम्बूतीर्थमाहात्म्यवर्णनं’ नाम, तत्रैव समाप्तः। येन गङ्गा स्वर्गादपतन्ती धृता, नृप, सः पर्वतेश्वररूपेण देवदेवेन आहूतः। यः कश्चन तत्र सम्यक् चित्तसंयुक्तः अष्टमीदिने स्नानं करोति, सः महत् पुण्यम् आप्नोति। एवं एकषष्टितमः अध्यायः, ‘गङ्गाधरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं’ नाम, तत्रैव समाप्तः। तत्रैव अन्यः अपि गङ्गेश्वरः अस्ति, या गङ्गया स्वयम्भूः। कदाचित् उमा-गङ्गयोः युद्धम् आसीत्। या तया पूजिता, सः शम्भुः शीघ्रं दर्शनं ददाति। एवं उक्ता गङ्गा तत्क्षणाद् गिरेः समीपं शीघ्रं आगता। तत्रैव शैलशिखरे गौर्याः सुन्दरं निकेतनं दृष्ट्वा, साऽपि तत्र स्थितवती। इति स्कन्दमहापुराणस्य सप्तप्रभासाख्यसप्तमस्कन्धस्य तृतीयार्बुदखण्डे एते अध्यायाः पुण्यतीर्थमाहात्म्यवर्णनपूर्वकं सम्यक् निरूपिताः।