नरश्रेष्ठ राजन्, तव स्वयं स्नानं कृत्वा जलार्पणं च यत्र कृतं, तत्र तीर्थस्य महिमा प्रकटिता। एतत् पुण्यस्थानं तु कुलसंतारणं नाम्ना प्रसिद्धं भविष्यति, यस्मात् कुलस्य मोक्षाय इदं तीर्थं कल्पितम्। तत्र स्वदेहे आगत्य, एतस्य तीर्थस्य प्रभावेन, त्वं स्वजनैः सह दिव्ययानमारुह्य स्वर्गं गतवान्। एवं राजर्षे, कुलसंतारणतीर्थस्य प्रभावः महान्—स्वदेहे स्वर्गगमनं अद्भुतं मम। यत्र राजा स्नानं कृतवान्, तद् स्थानं परमं पुण्यं घोषितम्। एवं अर्बुदखण्डस्य सप्तमप्रभासखण्डे, श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसहस्रश्लोकसंग्रहे, कुलसंतारणतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम अष्टचत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। तत्र स्नानं कृत्वा, मर्त्यस्य पापक्षयः संपद्यते। पितृणां परमसन्तोषः प्राणीसंहारपर्यन्तं तत्र स्थायि। पूर्वं राजा शत्रुनाशकामनया तपः कृतवान्। त्रिशतवर्षपर्यन्तं तपः कृत्वा, महादेवः तुष्टः सन्, तस्मै परमशस्त्रं पाशुपतं दत्तवान्। वृषध्वजः हसन्, इदं वचनं अपि उक्तवान्—"एतेन शस्त्रेण सर्वेषां देहिनां मध्ये अजयः भविष्यसि।" एतत् पुण्यजलाशयः त्रैलोक्ये पवित्रः, चराचरैः सहितः। ये समाहितचित्ताः पूर्णिमायां श्राद्धं तत्र कुर्वन्ति, ते पितृयज्ञस्य पूर्णफलम् अवाप्नुवन्ति। रामोऽपि पितृशोकवशात् क्षत्रियान् विनाशितवान्। तत्र सः एकविंशतिर्वारं पितृणां तुष्टिं कृतवान्। मातुः शरीरस्थलेषु दृष्ट्वा, नराधिपः तं कर्म एकविंशतिर्वारं कृतवान्। "मम पितरं क्षत्रियैः हतः, सः तपस्वी द्विजः च आसीत्; अतः पृथिवीं क्षत्रियशून्यां कृत्वा, पितरं जलं दास्यामि।" इति सः उक्तवान्। अतः तत्र सर्वथा श्रद्धया श्राद्धं कर्तव्यम्। एवं अर्बुदखण्डस्य सप्तमप्रभासखण्डे, श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसहस्रश्लोकसंग्रहे, रामतीर्थमाहात्म्यं नाम एकोनचत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। तत्र राज्ञः प्रमादेन कोटितीर्थानि उत्पन्नानि। यदा भयंकरः कलियुगः पृथिव्यां आगच्छति, तदा तत्र त्र्यंशकोटिसंख्या तीर्थानि सन्ति, जीवैः सहितानि। एवं पुष्करे, कुरुक्षेत्रे च कोटिः तीर्थानि सन्ति, सर्वे देवाः इन्द्रसहिताः तानि रक्षन्ति। यदा सर्वतः म्लेच्छस्पर्शात् भयदुःखं जायते, तदा तत्र पृथिव्यां त्रिकोटितीर्थानि उद्भवन्ति। अतः तत्र यत्नेन स्नानं कर्तव्यम्। तत्र स्नानजपहोमादिकर्माणि यानि क्रीयन्ते, तानि सर्वाणि पुण्यदायकानि भवन्ति। एवं अर्बुदखण्डस्य सप्तमप्रभासखण्डे, श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसहस्रश्लोकसंग्रहे, कोटितीर्थशक्तिवर्णनं नाम पञ्चाशोऽध्यायः समाप्तः। तत्र रात्रिपतिना पापक्षयाय जनानां तीर्थं निर्मितम्। चन्द्रसूर्यग्रहणकाले तद् प्रतिज्ञातं राजन्। तदा चन्द्रः भीतः, राक्षसं बलिनं मन्यमानः, पर्वतशिखरं विदारित्वा उत्तमं छिद्रं कृतवान्। ततः दीर्घकालानन्तरं महेश्वरः तेन तुष्टः। सः सिंहिकायाः पुत्रः शक्तिमान्, स्वभावतः दुर्जयः। अधुना, देवश्रेष्ठ, अमृतं तेन उपयोजितम्। एवं अर्बुदखण्डस्य सप्तमप्रभासखण्डे, श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसहस्रश्लोकसंग्रहे, तीर्थमहात्म्यवर्णनं नाम एकोनपञ्चाशोऽध्यायः समाप्तः।