राजन्, बाल्यादेव त्वया पापाचारः कृतः। तव तु, नृपश्रेष्ठ, सर्वतीर्थेषु स्नातस्याभिषिक्तस्य च, पृथिव्यां स्थितानि प्रभासादीनि पुण्यक्षेत्राणि मनसा गन्तव्यानि। तत्र, राजन्, यानि तीर्थानि दुर्लङ्घ्यानि, तेषु तव मनसि गत्वा परं दानं दत्त्वा, ये मनुष्याः पृथिव्यां स्नानादिभिः न प्राप्नुवन्ति, तानि त्वया सुलभानि भवन्ति। सः नृपः तीर्थयात्रायाम् आसक्तः भूत्वा पृथिवीं पर्यटन् व्रजन्, यथाविधि नियताहारः सन् बहूनि दानानि अददात्। कालेन किञ्चित् गते, सः पुण्यक्षेत्रयात्रां कृत्वा, श्रद्धया शुद्धचित्तः तत्र स्नानं चकार। तस्य पितरः तीव्रनरकात् विमुक्ताः परमं हर्षं लेभिरे। सर्वे तेन उद्धृताः पितरः तम् ऊचुः—"पुत्र, त्वया वयं रक्षिताः स्म।" तव च, नृपश्रेष्ठ, स्नानजलदानाभ्यां तव कुलस्य परित्राणाय एतत् पुण्यक्षेत्रं 'कुलसन्तारण' इति विख्यातं भविष्यति। अस्मिन्नेव देहे त्वं, अस्य क्षेत्रस्य प्रभावेन, आगन्तव्यम्। ततः सः दिव्ययानमारुह्य पितृभिः सह स्वर्गं गतः। एवं राजर्षे, कुलसन्तारणतीर्थस्य महिमा। सः स्वदेहेनैव स्वर्गं गतः, एष मे महदाश्चर्यम्। यत्र सः नृपः स्नातः, तत् क्षेत्रं परमपुण्यफलदायकमिति। एवं श्रीस्कन्दमहापुराणे सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयार्बुदभागे 'कुलसन्तारणतीर्थमाहात्म्यवर्णनं' नामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। तत्र मर्त्यस्य स्नात्वा पापक्षयः सम्पद्यते। पितृणां च परमसन्तोषः प्राणिसंहारपर्यन्तं तिष्ठति। तस्य तु पूर्वं शत्रुविनाशकाङ्क्षया तपः कृतम्। त्रीणि शतानि वर्षाणि यदा व्यतीतानि, तदा तस्य तपसा तुष्टः महादेवः तम् परमं पाशुपतास्त्रं दत्तवान्। वृषध्वजः सस्मितं वचनमपि प्रोवाच—"एतेनास्त्रेण त्वं सर्वेषां देहिनां जयेऽव्ययः भविष्यसि।" एतत् पुण्यतीर्थं त्रिलोक्यां चराचरयुक्तं पवित्रम्। ये च समाहितचित्ताः पूर्णमास्यां श्राद्धं कुर्वन्ति, ते पितृयज्ञस्य सर्वफलमवाप्स्यन्ति। रामोऽपि पितृशोकपीडितः क्षत्रियान् नाशयित्वा तत्र एकविंशतिवारं पितॄन् तुष्टवान्। मातुः गात्रे व्रणदर्शनात् एकविंशतिवारं तेनैव कृतम्। "मम पितरं क्षत्रियैः हतं द्विजं तपस्विनं च दृष्ट्वा, अहं क्षत्रियहीनां पृथिवीं कृत्वा पितरं जलं दास्यामि" इति। तस्मात् तत्र सर्वथा श्रद्धया श्राद्धं कार्यम्। एवं श्रीस्कन्दमहापुराणे सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयार्बुदभागे 'रामतीर्थमाहात्म्यवर्णनं' नामैकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। तत्र राज्ञः प्रमादात् कोटितीर्थानि सम्प्राप्तानि। यदा घोरा कलियुगः पृथिव्यां जायते, तदा त्रीणि कोट्यर्धतीर्थानि पृथिव्यां सन्ति। पुष्करेऽपि कोटिः, कुरुक्षेत्रेऽपि, सर्वे देवाः सहेन्द्रेण तान्येव पालयन्ति। यदा सर्वतो म्लेच्छस्पर्शजनितभीतिः स्यान्नृणां दुःखम्, तदा तत्रैव पृथिव्यां त्रीणि कोट्यः तीर्थानि सम्प्रदृश्यन्ते। एवं श्रीस्कन्दमहापुराणे सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयार्बुदभागे पञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः।