एवं संबोधितः अहं पितृभिः प्रमोदितः समुत्थितः, हे सुश्रोणि। ततः इन्दुमती उवाच—“यथार्थं ते पितामहैः उक्तं, महाबाहो। यथा उत्तमपुत्रलाभेन पितरः तार्यन्ते, तथा। तस्मात्, धर्मशास्त्रविदां ब्राह्मणान् श्रेष्ठान् आह्वयस्व।” राजा तदा बहून् ब्राह्मणान् समानीय, विनयसम्पन्नः स्वपत्नी सहितः तेषां कल्याणार्थं प्रार्थयन् अब्रवीत्। ते ब्राह्मणाः, येन सुकृतपुत्रेण पितरः उद्धृताः, ते स्वर्गं यान्ति—एषा साक्षात् घोषणा अस्तु। ये नरकवासिनः, तेऽपि महापापिनः सन्तः, स्वर्गं यान्ति। अत्र यत् कर्तव्यं, तत् सर्वं प्रकाशयन्तु इति राजा याचितवान्। ततः सत्यव्रताः ब्राह्मणाः राज्ञा पृष्टाः प्रत्युवाचुः—“दीक्षा आरभ्य पूर्वकर्मणा कार्य्या, राजन्। बाल्यादारभ्य त्वया पापं कृतम्, राजश्रेष्ठ। यदा त्वं सर्वतीर्थेषु अभिषिक्तः भविष्यसि, पृथिव्यां ये पुण्यक्षेत्राणि प्रभासादीनि, तानि मनसा संकल्प्य, परमं दानं दत्त्वा, येन पुण्यक्षेत्रस्नानेन अपि लोकाः न यान्ति, तानि गन्तव्यानि।” एवं स राजा तीर्थयात्रायाम् अनुरक्तः, पृथिवीं विचरन्, नियम्य हिताहारः, विपुलं दानं दत्तवान्। कालेन किञ्चित् अतीते सः पुण्यक्षेत्रयात्रां कृतवान्। श्रद्धया शुद्धचित्तः स्नानं तत्र कृतवान्। तस्य पितरः तीव्रान्नरकात् विमुच्य, परमं हर्षं प्राप्तवन्तः। उद्धृताः सर्वे तम् ऊचुः—“पुत्र, त्वया वयं रक्षिताः स्मः।” सः अपि, राजश्रेष्ठः, स्नानदानाभ्यां स्वयम् अपि पुण्यं लब्धवान्। एवञ्च, “एतत् तीर्थं कुलसंतारणं नाम भविष्यति, कुलस्य उद्धारार्थं; अस्मिन्नेव शरीरे त्वं अत्र आगच्छ, अस्य पुण्यतीर्थस्य प्रभावात्।” इति तस्य पितरः उक्तवन्तः। ततः सः दिव्ययानम् आरुह्य, तैः सह स्वर्गं गतवान्। एष एव, राजर्षे, कुलसंतारणस्य प्रभावः। सः स्वशरीरेणैव स्वर्गं गतः—एषा महती मम अद्भुतता। यत्र राजा स्नातवान्, तत् स्थानं परमपुण्यप्रदं अभवत्। एवं च, “इति श्रीस्कन्दमहापुराणे सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदभागे कुलसंतारणतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नामाष्टचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः।” तत्र, ये मर्त्याः स्नानं कुर्वन्ति, तेषां पापक्षयः जायते। पितृणां च परमानन्दः यावत्सृष्टिसंहारं तिष्ठति। पूर्वं तु सः शत्रुविनाशकामः तपः कृतवान्। त्रिशतवर्षेभ्यः अनन्तरं, तस्य तपसा तुष्टः महादेवः, तस्मै पारमेष्ठ्यं पाशुपतास्त्रं दत्तवान्। वृषध्वजः प्रसन्नः सस्मितं वाक्यम् अब्रवीत्—“अनेनास्त्रेण त्वं सर्वदेहेषु अजेयः भविष्यसि। एतत् पुण्यतीर्थं त्रिषु लोकेषु, चराचरयुक्तं, पुण्यतमम्। ये च, समाहितचित्ताः, पूर्णिमायां श्राद्धं कुर्वन्ति, ते पितृयज्ञस्य सम्पूर्णं फलम् आप्नुवन्ति।” रामः अपि, पितृशोकात् कषायान् क्षत्रियान् नाशितवान्। सः तत्र एकविंशतिवारं पितृन् तुष्टवान्। मातुः गात्रे रजः दृष्ट्वा, नरपतिः एकविंशतिवारं तद् अकरोत्। एवं, कुलसंतारणतीर्थस्य माहात्म्यं पुण्यफलप्रदं, पित्र्यसंतोषजनकं च, मह्यं कथितम्।