यथा वयं त्वया सह न मिथ्या, हे चतुर्मुख, तथा तत्र ब्रह्मा हृष्टहृदयः तं युवा ऋषिं दृष्ट्वा हर्षितः अभवत्। ततः तं बालं हर्षिताः ऋषयः गृहं प्रति नेतुम् आरब्धवन्तः। तत्र तस्य पितरः, महर्षिः मृकण्डुः, उपस्थितः। स धर्मात्मा दुःखाकुलः "हाय, पुत्रः, पुत्रः!" इति विलपन् अभवत्। "कथं स, आवश्यकानि कर्माणि अपि अकृत्वा, मृत्युप्रभावे पतितः?" इति स बहुधा शोकम् अकरोत्, हे राजश्रेष्ठ। तदानीं स बालकः हर्षपूर्णहृदयः तत्रतः निर्गतः। पितरः तं गोदं उपवेश्य, दीर्घकालस्य अनुपस्थितेः कारणं तथा च ब्रह्मलोकस्य, पद्मजन्मनः दर्शनस्य वरं पृष्टवान्। "अतः, मम कृते, सत्यम् उक्त्वा, एष मानसिकः शोकः शम्येत," इति स उवाच। "अहं चतुर्मुखं तद्वद पूजयिष्यामि," इति च। तस्य पुत्रस्य अमृतसदृशं वचनं शृत्वा, द्विजः मृकण्डुः शीघ्रं रम्यं अर्बुदगिरिं अगच्छत्। तत्र पुण्ये आश्रमे, श्रावणमासे, हे राजन्, पितृकर्मणः पूर्णफलम् अवश्यं लभ्यते। यः तत्र ऋषिप्रसङ्गेन श्रेष्ठब्राह्मणान् तर्पयति, यः श्रद्धया स्नानं करोति, तस्य पुण्यलाभः स्यात्। ततः, हे राजश्रेष्ठ, पापक्षयकारीं परमलिङ्गं गन्तव्यम्। तस्य स्पर्शे, दर्शनं, विशेषतः पूजने, सर्वपापविमुक्तः शिवलोकसम्मानं प्राप्नोति। एवं द्विचत्वारिंशोऽध्यायः "उद्दालकेश्वरमाहात्म्यवर्णनं" नाम्ना सप्तमप्रभासाखण्डस्य तृतीयार्बुदखण्डे स्कन्दमहापुराणे समाप्तः। सिद्धैः प्रतिष्ठितं लिङ्गं सर्वदोषनाशनं तत्र अस्ति। तत्र रम्यं सरः शुद्धजलपूर्णं वर्तते। यः तत्र स्नानं कुर्वन् यं कामं चिन्तयति, हे राजन्, स तं कामं प्राप्नोति। एवं त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः "सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनं" नाम्ना सप्तमप्रभासाखण्डस्य तृतीयार्बुदखण्डे स्कन्दमहापुराणे समाप्तः। पुलस्त्यः उवाच—यत्र पूर्वं दिग्गजैः तपः कृतं, येषां आत्मा शुद्धः अभवत्, तथा अन्यैः पृथिवीभारवाहकैः, ऐरावतमुख्यैः, हे राजन्। एवं चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः "गजातीर्थशक्तिवर्णनं" नाम्ना सप्तमप्रभासाखण्डस्य तृतीयार्बुदखण्डे स्कन्दमहापुराणे समाप्तः। यस्य कीर्ति सर्वैः देवैः स्थापितं, तत्र यः श्राद्धं विशेषतः अमावास्यायां करोति, स पितृन् उद्धरति, यः दुष्प्राप्यं स्थानं प्राप्तवान् अपि। एवं पंचचत्वारिंशोऽध्यायः "श्रीदेवखोद्भवमाहात्म्यवर्णनं" नाम्ना सप्तमप्रभासाखण्डस्य तृतीयार्बुदखण्डे स्कन्दमहापुराणे समाप्तः। यः तं पश्यति, स मनुष्यः बुद्धिमान्, ज्ञानी, शुद्धः भवति। एवं षट्चत्वारिंशोऽध्यायः "व्यासतीर्थमाहात्म्यवर्णनं" नाम्ना सप्तमप्रभासाखण्डस्य तृतीयार्बुदखण्डे स्कन्दमहापुराणे समाप्तः। यत्र पूर्वं गौतमेन महात्मना तपः कृतं, तत्र प्राचीनकाले गौतमः ऋषिः धर्मिष्ठः आसीत्। स भक्त्या पूजयन् भूमिः विवृता अभवत्। तस्मिन्नेव काले, देहहीना वाणी प्रोवाच—"वरं वृणु, शुभे, यद् मनसि अस्ति।" स उवाच—"यदि त्वं प्रसन्नः, तव सन्निधिः सदा तत्र भवतु।" "यः त्वां भक्त्या पश्यति, स ब्रह्मलोकं गच्छेत्।" "हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, अमावास्यायां स परमं स्थानं प्राप्नोति।" एवं उक्त्वा वाणी तुष्णीं अभवत्, हे राजन्; यः तत्र स्नानं करोति, स समस्तं कुलं उद्धरति। एवं सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः "गौतमतीर्थमाहात्म्यवर्णनं" नाम्ना सप्तमप्रभासाखण्डस्य तृतीयार्बुदखण्डे स्कन्दमहापुराणे समाप्तः।