मृकण्डेन पुनः पुनः पृष्टः स द्विजश्रेष्ठः तस्य बालस्याङ्गेषु का लक्षणानि सन्तीति विवृणोत्। स उवाच—“द्विजश्रेष्ठ, अस्य बालस्य षण्मासान्तरालात् नूनं मृत्युर्भविष्यति; मया कदापि मिथ्या नोक्तम्, न च शत्रुष्वपि।” मृकण्डस्य अनुमतिं लब्ध्वा स तत्र प्रियतमे स्थले गतः। तदा मृकण्डः, पुत्रस्य अल्पायुष्ट्वं विज्ञाय, नृपश्रेष्ठ, चिन्तायाम् अभवत्। यः कश्चिद् तस्य सम्मुखे अध्ययनशीलः, सः विद्वान् दृष्टः। तदा स बालः ब्रह्मचारी पितुः वचनं विशेषतः अन्वगच्छत्। यं यं स दृष्टवान्—बालम्, वृद्धम्, युवानं वा—सर्वान् स आदरात् प्रणम्य, तेषां समीपम् शीघ्रं गतः। तैः सः उक्तः—“दीर्घायुष्मान् भव”—इति; तेषां भक्त्या स बालः प्रहृष्टचित्तः अभवत्। तत्र तेषु एकः आसीत् अङ्गिरा नाम, दिव्यज्ञानसम्पन्नः। सः विस्मयेन तान् सर्वान् ऋषीन् उवाच—“एष बालः पञ्चमे दिने निधनं यास्यति; तस्य दीर्घायुषः उपायः क्रियताम्।” ततः ते ऋषयः तम् अदाय, ब्रह्मलोकं गतवन्तः। तत्र बालः तान् अनुगच्छन् ब्रह्माणं न प्रणमामास। सप्तर्षयः हृष्टमानसाः, नृपश्रेष्ठ, तं बालं सह पर्वतस्य अर्बुदस्य पुण्यस्थलेषु अगच्छन्। तत्र, दूरात् शीघ्रं सम्प्राप्ताः, तेन बालकेन सत्कृताः, पञ्चमे दिने तस्य मृत्युरपि भविष्यति, भो देव। वयं च त्वं च यथार्थवादिनः स्मः, चतुर्मुख। स्मृत्वा तं बालकं, ब्रह्मा हृष्टचित्तः अभवत्। ततः ताः हृष्टाः ऋषयः तं गृहं प्रत्यानीयुः। तत्र तस्य पिता महर्षिः मृकण्डुः आसीत्। सः शोकेन व्याकुलः, धर्मात्मा, “हाय पुत्र, हाय पुत्र!” इति विललाप। “कथं सः, आवश्यकाणि कर्माणि अकर्त्वा, मृत्योर् वशे पतितः?” इति बहुधा विलपन्, नृपश्रेष्ठ, तस्मिन् काले स बालः हृष्टचित्तः प्रस्थितः। सः तेन पित्रा गोदरे उपवेश्य, दीर्घकालस्य अनुपस्थितेः कारणं पप्रच्छ; ब्रह्मलोकदर्शनस्य वरं च। “मम कृते सत्यम् उक्त्वा, एषो मनोदुःखः प्रशाम्यतु”—इति सः उवाच। “अहं च चतुर्मुखं तद्वत् पूजयिष्यामि।” तस्य पुत्रस्य अमृतोपमं वचनं श्रुत्वा, स द्विजश्रेष्ठः मृकण्डुः शीघ्रं रम्ये अर्बुदपर्वते अगच्छत्। तत्र तस्मिन् पुण्याश्रमे, श्रावणमासे, नृप, पितृकृत्यस्य पूर्णफलम् निश्चितम्। यः कश्चन तत्र ऋषिप्रणीतया विधिना ब्राह्मणश्रेष्ठान् तर्पयति, यः श्रद्धया तत्र स्नाति, सः पापविनिर्मुक्तः शिवलोकसम्मानितः भवति। ततः, नृपश्रेष्ठ, तत्र पापहरं परमं लिङ्गं गन्तव्यम्। तद् यः स्पृशति, पश्यति, विशेषतः पूजयति, सः सर्वपापैः विमुक्तः शिवस्य लोके पूज्यते। इति श्रीमहापुराणे स्कन्दपुराणे सप्तम्यां प्रभासाख्यायां तृतीयार्बुदखण्डे एकचत्वारिंशदुत्तरचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः—उद्दालकेश्वरमाहात्म्यवर्णनं—समाप्तम्।